ร้านน้ำชานอกตำนาน
ที่เซี่ยงไฮ้ มีร้านน้ำชาในตำนานร้านหนึ่ง ชื่อว่า Huxinting ตั้งอยู่ในสวนชื่อ Yuyuan ในเขตเมืองเก่า ตามประวัติเล่าว่าสวนดังกล่าวเป็นของคหบดีผู้มั่งคั่งตระกูลหนึ่ง สมัยราชวงศ์หมิง สวนมีความร่มรื่นและคงมีความสงบในสมัยนั้น ซึ่งในสมัยนี้สวนนี้เหลือแค่ความร่มรื่น ส่วนความสงบนั้นสูญหายไปเรียบร้อยจากจำนวนนักท่องเที่ยวเจ้าของประเทศ

ร้านน้ำชา Huxinting ตั้งอยู่ในหอชมสวน เป็นอาคารเก๋งจีนโบราณ2ชั้นกลางสระน้ำ ภายในเป็นโต๊ะเก้าอี้ไม้แบบจีน มีพนักงานในชุดกี่เพ้าคอยบริการ ว่ากันตามจริงแล้วเป็นร้านที่ขายตำนานของสถานที่กับบรรยากาศมากกว่าชา แต่ก็มาเช็คอินในฐานะนักท่องเที่ยวละกัน ไม่ใช่เซียนวงการชา

กิจกรรมในวันต่อมาของข้าพเจ้า ช่วงบ่ายหลังเสร็จจากการชมพิพิธภัณฑสถานเซี่ยงไฮ้ ที่ประตูทางออกของตัวอาคาร ในขณะที่กำลังจะเดินลงจากบันได ก็มีสาวจีนคนหนึ่งร้องทักขึ้น พร้อมยื่นกล้องถ่ายรูปดิจิตอลตัวเล็กมาที่ข้าพเจ้า แม้ฟังภาษาจีนไม่ออกแต่ก็เดาว่าเธอจะให้ช่วยถ่ายรูปเธอกับเพื่อนสาวอีกคน ข้าพเจ้าพูดภาษาอังกฤษไปว่าฟังไม่เข้าใจแต่ช่วยถ่ายรูปให้ได้

ทันใดนั้นเธอก็ร้องโต้ตอบมาด้วยภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่วว่าขอโทษทีนึกว่าเป็นคนจีน คือว่ากล้องเธอแบตเตอรี่หมด ช่วยเอากล้องของข้าพเจ้าถ่ายรูปให้เธอกับเพื่อนแล้วส่งอีเมล์มาให้ด้วยได้มั้ย เหตุการณ์ดูเหมือนไม่น่ามีอะไรข้าพเจ้าก็เลยถ่ายรูปให้เธอกับเพื่อนแล้วก็ให้เธอเขียนอีเมล์แอดเดรสให้

จากนั้นเธอก็เอ่ยปากว่าเธอกับเพื่อนกำลังจะไปร้านน้ำชาที่มีการชงชาแบบโบราณดั้งเดิมด้วยนะ สนใจจะไปด้วยกันมั้ย ก่อนที่จะตอบออกไปสายตาก็เหลือบไปเห็นใบหน้าเพื่อนอีกคนของเธอซึ่งเงียบมาตลอด ส่งสายตาเตือนภัยว่าอย่ามาเลย

ตอนนั้นในใจก็นึกถึงคำเตือนในหนังสือไกด์บุ้คว่า สิ่งพึงระวังในเมืองจีนอย่างหนึ่ง คือแก๊งค์ต้มตุ๋นหลอกลวงพาไปซื้อสินค้าต่างๆ เช่น วัตถุโบราณ เป็นต้น แต่แล้ววิญญาณโคนันคุงก็เข้าสิง เลยตอบตกลงคำชวนนั้นไป

ระหว่างการเดินไปที่ร้านน้ำชาหน้าม้า1 ก็ชวนเหยื่อพูดคุยโน่นนี่ทั่วไป แต่หน้าม้า2 จะเดินนำห่างๆหน่อย มีหันมามองบ้าง แววตายังบอกว่ากลับไปเถอะ ความอยากรู้ว่าจะโดนหลอกอย่างไรมันช่างมากล้น ก็เลยยังคงเดินตามแก๊งค์ม้าๆต่อไป

หลังจากเดินมาพักนึงก็มาถึงอาคารแห่งหนึ่งในย่านชุมชน สภาพตึกเหมือนเป็นที่ให้เช่าขายของเป็นห้องๆ ไม่ได้ดูน่ากลัวเขย่าขวัญ เดินขึ้นบันไดไปก็มีร้านอาหาร มีคนเดินสวนไปมาอยู่บ้าง เมื่อมาถึงชั้นที่สามจึงมาถึงร้านน้ำชานอกตำนาน เป็นประตูกระจก แต่ปิดโปสเตอร์ภาษาจีนจนทึบมองไม่เห็นด้านใน

ขณะที่หน้าม้า1 กดกริ่งแล้วรอการเปิดประตู ข้าพเจ้าก็เริ่มจินตนาการความน่ากลัวต่างๆหลังประตูเปิดว่า พอเข้าไปแล้ว แก๊งค์ม้าๆจะปิดประตูล็อคห้องแล้วจี้เอาข้าวของเลย หรือว่าจะบังคับให้ซื้อของแพงๆ หรือว่าจะผสมยานอนหลับในน้ำชา หรือว่า ฯลฯ ชักเริ่มนอยด์ละ หรือว่าจะกลับตอนนี้ดี ก็รู้อยู่ว่าจะต้องโดนหลอก ยังอุตส่าห์โง่มาอีก หรือว่าบรรยากาศจากการ์ตูนนักสืบโคนัน อาจตัดภาพมาเป็นเรื่องซาลาเปาเนื้อคนแทน

เมื่อประตูเปิด มีหมวยในชุดกี่เพ้าออกมา นางเดินนำเข้าไปด้านในแบ่งเป็นห้องเล็กๆสองสามห้องมีฉากกั้น ในห้องเล็กนั้นตกแต่งด้วยโต๊ะเก้าอี้จีนฝังมุก มีภาพเขียนจีนติดผนัง แจกันจีน รูปปั้นตุ๊กตาจีนมีครบ ให้แดงๆจีนๆ แบบที่ขายแถวเยาวราช แม่นางให้นั่งรอก่อนที่จะไปนำชามาเสนอ หน้าม้ามือ1บอกว่าห้ามถ่ายภาพนะมันเป็นความลับ โธ่!รู้น่ากลัวจะเอาไปแจ้งตำรวจใช่มั้ยล่ะ ข้าพเจ้าก็พยักหน้าเออๆ ไป

ข้าพเจ้าถามหน้าม้า1ว่าค่าชามันแพงรึเปล่า ตอนนี้มีเงินสดในกระเป๋าสตางค์อยู่50กว่าหยวน(ประมาณ300บาท) พอดีแม่นางชงชาก็มาถึงพร้อมชาและอุปกรณ์ แม่นางอธิบายความเป็นมาของการดื่มชา ชาชนิดต่างๆ

มาถึงตอนที่เลือกชาว่าจะดื่มชาอะไร หน้าม้า1เลือกชาที่แพงที่สุดสำหรับเธอ หน้าม้า2 ก็เลือกชาที่ค่อนข้างแพงเหมือนกัน พอมาถึงข้าพเจ้า ข้าพเจ้าบอกว่าที่จริงไม่ได้อยากดื่มชาแค่ต้องการดูการชงชาอย่างเดียวได้หรือไม่ แม่นางยิ้มโหดบอกว่าไม่ได้ งั้นก็ขอสั่งชาที่ถูกที่สุดก็แล้วกันนะประมาณ 60หยวน

เมื่อเลือกชาได้แล้วแม่นางก็จัดแจงชงชาที่แต่ละคนเลือกไว้ ทีละคนไป ตอนนั้นลืมเรื่องโดนหลอกไปชั่วขณะ เพราะอดขำกับลีลาการชงชาผสมกับท่ากังฟูของแม่นางไม่ได้ แม่นางเป็นศิษย์สำนักใดกัน หัวเราะเสร็จกลับมาเครียดต่อ

จากนั้นแม่นางก็เทชาลงถ้วยให้ดื่ม ข้าพเจ้ารอดูว่าสองหน้าม้านั้นดื่มจริงไม่ใช่แอบเททิ้ง ก็ดื่มไปบ้าง แล้วแม่นางก็วาดลวดลายชงชากาต่อไปให้ข้าพเจ้านั่งขำอีกรอบ แม่นางคงอยากถอดเกี๊ยะปาใส่ จะบ้าเหรอขำไร !

เวลาดื่มชานั้นหน้าม้า1 จะยกซดดื่มแบบว่าชาอะไรเนี่ยมันสุดยอดมากเลย มีส่งเสียงฮ่าสดชื่นด้วยเหมือนเป็นพรีเซนเตอร์น้ำอัดลมมากกว่าการดื่มชานะ

ก่อนจะถึงการวางบิลชำระเงินหน้าม้าทั้งคู่ มีการสั่งซื้อชารุ่นแพงกลับบ้านด้วย หน้าม้า1 จ่ายค่าชาคิดเป็นเงินบาทก็หลายพันอยู่ ข้าพเจ้ากวาดเหรียญทุกขนาดมาจ่ายค่าชา ส่วนหน้าม้า2 แอบส่งสายตาเห็นใจเหยื่อกระเป๋าแบนเป็นครั้งสุดท้าย

หลังจบกิจกรรมจิบน้ำชายามบ่าย แก๊งค์ม้าๆยังใจดีเดินมาส่งข้าพเจ้า เดินมาจนใกล้ๆตำแหน่งพิพิธภัณฑ์ที่เป็นจุดเริ่มเรื่อง ก่อนจากกันข้าพเจ้ากล่าวขอบคุณและลาเธอทั้งสองคน ที่จริงก็อยากคอมเม้นต์เรื่อง acting อยากแนะนำให้ไปศึกษาดูงานคิวสามล้อหน้าสถานีรถไฟนิวเดลีเพิ่มเติม.

เซี่ยงไฮ้

SHARE
Written in this book
people and place
ผู้คนและเรื่องราว ในสถานที่ต่างๆที่เผอิญได้ผ่านไปเจอ
Writer
B612asteriod
reader
Traveling outside to seeing inside

Comments