ปืนลั่น

ชายคนหนึ่ง ลั่นปืน ด้วยความโกรธ
เขานั้นโทษ คอยปกป้อง ด้วยความเขลา
อาจไม่รู้ อาจเดียงสา ด้วยวัยเยาว์
ด้วยจึงเอา แรงโทสะ มาลงใคร

ชายโดนยิง ทั้งต่างงง และเจ็บปวด
อารมณ์พรวด โกรธอะไร ให้สงสัย
ไม่ได้กล่าว เอื้อนเอ่ย วาจาใด
เจ็บปวดใจ ยิ่งกว่า เจ็บปวดกาย

ด้วยลึกๆ คนที่ยิง เราเคารพ
บอกให้จบ แผลที่กาย ก็ยังหาย
เศษกระสุน ที่ฝังลง ในจิตใจ
คงให้ได้ เจตนา แต่เดิมที

ไม่ได้เห็น พ้องพี่ ที่เป็นน้อง
ไม่ขอร้อง รวมของเดิม เป็นเบจสี
จากเฉยๆ เดี๋ยวกลับกลาย เป็นธุลี
คงไม่มี ให้เผาผี แยกกันไป

Ziiinvn
09.13 AM
03-18-2018
SHARE
Written in this book
กลอนแปดของข้า
แต่งกลอนแปด สุภาพบ้าง ไม่สุภาพบ้าง

Comments