รื้อ - ระเบียบ

-1-
ช่วงนี้เน้นมาขายกางเกง สนุกดีตัวละ 90 -150 บาท ลูกค้ารื้อกันสนุกสนาน ไม่ว่าจะจัดระเบียบแค่ไหน ไม่กี่นาทีต่อมา ก็จะกลายสภาพเป็นกองผ้าสีสด ๆ สลับไปมา ชวนให้ลูกค้าผ่านไปมาอยากค้นหาว่าภายในมีอะไร ยิ่งเมื่อค้นเจอสีที่ใช่ ลายที่ชอบ ลูกค้าจะดีใจจนลืมต่อรอง ราวกับว่าคุ้มค่าแก่เวลาและแรงที่เสียไปแล้ว

--เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ถ้าหัวใจบอกว่าพอดี

-2-
เมื่อวานมีแม่ค้าเอากางเกงรุ่นเดียวกับเรามาขาย แบบเดียวกัน ทรงเดียวกัน ราคาใกล้เคียงซึ่งแน่ใจว่าคงได้มาจากร้านส่งเดียวกัน

แม่ค้านั่งหน้านิ่ง สินค้าเรียงเป็นระเบียบสวยงาม จนทำให้เห็นสินค้าหลายอย่างที่เราขายหมดและลูกค้าเราอยากได้

สิ่งที่ต่างกันชัด ๆ คือ แม่ค้าเจ้านี้ขายไม่ได้ ไม่มีแม้กระทั่งคนหยุดดู ทั้งที่สินค้ารุ่นท๊อป (ตัว 140-150) มีเยอะมาก เราก็นึกสงสัยว่าทำไมถึงไม่มีคนเลือก รื้อดู เพราะถ้าไม่นึกเรื่องสินค้าแบบเดียวกัน แต่มองเรื่องเพื่อนร่วมอาชีพแล้ว การนั่งหมองเศร้าให้เวลาเถือกำลังใจให้ผ่านไปแต่ละวินาทีนั้นทรมานมาก

แต่ก็ได้แต่มองเพราะเข้าไปช่วยอะไรไม่ได้...

- 3 -
มันเกี่ยวกับการจัดของไหม
ลูกค้าอาจชอบรื้อค้นก็ได้

--เปล่าหรอก

ลูกค้าไม่ได้เดินเข้ามาเพราะชอบรื้อ
แต่เดินเข้ามาเพราะมั่นใจ

ประเด็นมันอยู่ที่ว่า
ลูกค้าที่เข้ามาส่วนใหญ่คือลูกค้าประจำ

เคยเห็นสินค้าราคาถูกแบบเดียวกันราคาเดียวกัน ทำเลติด ๆ กัน แต่การรุมของลูกค้าต่างกันไหม นั่นแหละคำตอบของคำถาม เพราะการที่แม่ค้าคนนึงมีลูกค้ามารุมซื้อของ ไม่ได้อยู่ที่โชคและสินค้าเพียงอย่างเดียว หากอยู่ที่กาลเวลา ความทุ่มเทรักษาลูกค้าตลอดเวลาที่เขาทำด้วยต่างหาก


ในโลกที่คุณเริ่มธุรกิจได้ง่าย ๆ เพียงเลื่อนฟีดไปมาก็สามารถหาสินค้าหรือแฟรนไซน์มาขายได้เลยนั้น ต้องทำใจยอมรับว่าการดับหายก็ง่ายเพียงกัน

ดังนั้นสิ่งสำคัญที่ต้องคำนึงคือฐานลูกค้าแต่หากเริ่มใหม่แบบไร้ลูกค้า การเลือกสินค้าที่ดี อดทนและให้เวลาคือสิ่งสำคัญ



-4-

ในอาชีพต่าง ๆ นั้นก็มีเหตุการณ์ทำนองนี้เหมือนกัน

นักเขียนแนวเดียวกัน คนหนึ่งขายดีอีกคนไร้คนสนใจทั้งที่บางทีหนังสือที่ออกอาจสู้อีกคนไม่ได้

พนักงานบริษัทตำแหน่งการงานหน้าที่เหมือนกัน แต่ความก้าวหน้าต่างกัน

ทำไมเหรอ?

ก็อยู่ที่การบริหารสินค้า บริหารลูกค้า ในกรณีพนักงานบริษัท ยิ่งยากเพราะลูกค้าคือทุกคน ลูกน้องคือลูกค้า หัวหน้าก็ใช่ ลูกค้าจริง ๆ ยิ่งต้องดูแล เพราะทุกเสียงสะท้อนมีผลต่อความก้าวหน้า ส่วนตัวไม่ค่อยเชื่อเรื่องเลียแข้งเลียขา แต่ที่เขาก้าวหน้าไวอาจเพราะบริหารลูกค้าที่ชื่อว่า 'หัวหน้า' ได้ดี แต่หากไม่ใช่ของจริง ก็คงโดนตบตกตายหายไปเอง

ทั้งหมดทั้งมวลที่เล่ามาไม่ได้มีเจตนาบอกว่าเราขายดีกว่าอีกร้าน เพียงแต่เป็นการพยายามตั้งข้อสังเกตในสิ่งที่เห็นและหาคำตอบว่าทำไมและมีปัจจัยอะไรในเรื่องราว

เพราะที่สุดแล้วเราก็เอาใจช่วยแม่ค้า ให้ผ่านพ้นเวลาเงียบเหงาให้ได้ สิ่งที่ควรทำคือพูดคุยกับลูกค้า พ่อค้าแม่ค้ารอบข้างก็เป็นลูกค้า ดูแลทุก ๆ คนให้ดีแล้วเขาเหล่านี้จะพาลูกค้าใหม่ ๆ มาให้

-5-
กางเกงร้านผมยังรกรุงรัง ลูกค้าเข้ามาค้นเรื่อย ๆ ซื้อบ้างไม่ซื้อก็ตามใจ เราก็ทำหน้าที่ของเราลูกค้าก็ค้นหาโอกาสและสินค้าของเขา

วันนี้ยังไม่ได้เดินไปดูว่าแม่ค้ากางเกงมาไหม เผื่อเกิดลูกค้าเราหาสี หาไซซ์ไม่ได้ก็พอที่จะแนะนำให้ไปดูทางโน้นบ้าง ไม่ได้ใจดีอยากช่วยแต่เป็นผลพลอยได้จากการดูแลลูกค้าเราเอง
 
คิด ๆ ไปก็เหมือนเขียน Storylog แต่ก่อนคุยกับคนอ่านเยอะมาก บ่อยมาก ลงเรื่องทีได้หัวใจและเม้นเยอะ สองปีผ่านไป จะเขียนแต่ละเรื่องยากชิบ 

TT
SHARE
Writer
imonkey7
นักเขียนไม่เสร็จ
มีเรื่องมากมายจะเขียนแต่ก็เขียนไม่เสร็จ Blog : https://imonkey.blog/ และ https://bookster.blog/

Comments