วิธีจัดการกับความคิด(ถึง)ที่เป็นทุกข์
เรื่องนี้นำวิธีการมาจากหลักการวิปัสสนา คือ ทุกครั้งที่คิดถึงใครซักคน หรือเรื่องที่ทำให้เราเป็นทุกข์นั้น หากบังคับให้ลืมก็เหมือนเป็นการย้ำให้จำเหมือน กับการขีดลงไปในหินยิ่งขีดเส้นยิ่งลึกยิ่งชัดยิ่งอยู่นาน แต่หากเราใช้วิธีการนี้นานวันเข้ามันก็จะหายไป

ทำอย่างไร?
คือ ทุกครั้งที่ความคิดเหล่านี้ลอยขึ้นมาให้เพียงรู้ว่ามันลอยขึ้นมาและไม่ไปคิดต่อกับมัน เพียงเห็นมันแต่ไม่คิดต่อ ไม่ปรุงแต่งต่อ รู้สึกตัวแล้วก็ทำงานหรือทำหน้าที่ๆเราทำอยู่ต่อ หากนอนก็นอนต่อ เพียงเท่านี้ก็เหมือนกับการที่เราเป่าฝุ่นที่เกาะแจกันออก เป่าบ่อยๆเข้าฝุ่นมันก็หายไปเอง วิธีนี้เปรียบเหมือนการทำความสะอาดบ้าน ถ้าทำทุกวันฝุ่นก็น้อยลงบ้านก็จะสะอาดขึ้นเอง

ถามต่อว่าหากเรานอนอยู่หรือไม่รู้จะทำอะไร เพราะเรารู้สึกเป็นทุกข์กับเรื่องๆหนึ่งอยู่เราอยากเดินต่อ?
ขอตอบว่า สามารถทำได้โดยวิธีการดูลมหายใจเข้าออกไปเรื่อยๆ สังเกตว่ามันเข้าหรือออก เดี๋ยวเราก็จะสบายขึ้น ถ้าเราโกรธอยู่หายใจจะเร็ว หนักๆ ก็ดูมันไป เป็นผู้ดูเหมือนดูหนังดูทีวีไป หากไม่ชัดดูลมที่ทอง พองยุบ จะชัดหน่อย แต่แนะนำให้ฝึกดูลมหรือเรียกว่า อานาปานสติ วิธีนี้ใช้จนตาย อาจารย์บอกว่าลมคือเพื่อนที่ดีที่สุด เราจะดูลมจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต เป็นการมีสติอยู่กับลมหายใจ เราจะไม่ไปผูกกับจิตสุดท้ายที่เป็นทุกข์ เพราะจิตสุดท้ายจะนำพาเราไปอยู่กับความรู้สึกหรือที่นั้นๆ คิดดูว่าถ้าเรามีสติ จิตอยู่กับลมหายใจอย่างน้อยเราก็จะไปอยู่ในที่ๆสงบ

ถามต่อว่าพอเราดูลมอยู่หากความคิดมาอีกจะทำยังไง?
ก็แค่รู้ว่ามันมา ไม่ต้องไปโกรธ ยอมรับมัน วิธีการของการใช้ชีวิต คือการยอมรับความจริง ไม่ไปสู้ ไม่ไปฝืน ไม่ไปโทษตัวเอง ไม่ไปข่ม ถ้าไปโทษตัวเอง บังคับมากเกินไป มันไม่เป็นผลดีแต่จะเป็นโทษ วิธีการคือ เดินหน้าต่อ ทำงานทำหน้าที่ทำงานของเราต่อไป โฟกัสไปที่งานที่เราทำต่อ
 
สิ่งที่ควรทำจากประสบการณ์ คือ การออกกำลังกาย ร้องเพลง เล่นดนตรี วาดรูป พบเจอกับเพื่อน ไปทำกิจกรรมข้างนอกบ้าน ไปเที่ยว จะช่วยได้มาก ..และเมื่อความคิดมาก หลัก คือ เห็นความคิดนั้น แล้วปล่อยมันไปกลับมางานที่เราทำ เช่น กลับมาตีแบดหรือคุยกับเพื่อนๆต่อ อย่าปล่อยตัวเองให้อยู่กับความคิดนั้นไปเรื่อยๆ 
SHARE

Comments