Don’t forget your cactus,Pimrak.
P: ฮัลโหลมึง

T: ว่าไง นี่ถ้ามึงโทรช้ากว่านี้กูคิดว่ามึงตายไปแล้ว

P: ต้นไม้กูตายแล้วนะ

T: ต้นกระบองเพชรอ่ะนะ? มันตายยากไม่ใช่ไง้

P: อือ นั่นแหละ

T: ไหนบอกว่ารักมากไง55 ทำไมถึงปล่อยให้ตาย

P: ไม่รู้อ่ะมึง แค่ช่วงนี้ยุ่งนิดหน่อย ไม่ได้มองเลย
หันไปดูอีกทีมันก็เน่าแล้ว...

T: แล้วเสียใจมั้ยเนี่ย?

P: ก็ต้องเสียใจดิวะ กว่ากูจะไปหาซื้อมาได้ เลี้ยงมาตั้ง 3 ปี มาตายตอนกูไม่ดูแค่ 3 อาทิตย์

T: มึงมันไม่ใช่แค่ 3อาทิตย์ ต้องใช้คำว่าตั้ง แล้วที่มึงเสียใจเนี่ย เสียใจที่มันตายหรือเสียใจที่ไม่ได้ดูแลมัน

P: ...อืม กูไม่รู้หว่ะ......


T: กูบอกมึงแล้วใช่มั้ย ถ้ารักอะไรไปแล้วต้องดูแล

P: กูก็ดูแลมันมา 3 ปีแล้วไง กูขอแค่3อาทิตย์ มันก็ตายแล้วอ่ะ ทำไมวะ มันรอกูไม่ได้หรอ

T: มึงไม่ต้องเบะปากร้องไห้เลยนะ เสียงมึงสั่นแล้วเนี่ย

P: มึงอย่ามารู้นิสัยกู55 

T: แล้วจะทำยังไง ซื้อต้นใหม่มาหรอ

P: กูไม่อยากเลี้ยงแล้วอ่ะ เดี๋ยวพอกูไม่มีเวลา มันก็ตายจากกูไปอีก เสียใจหว่ะ กูเลี้ยงจนมันมีดอกเลยนะเว้ย

T: เออ กูรู้ คราวหลังถ้ามึงอยากเลี้ยงอีกรอบก็ดูแลมันดีๆล่ะ

P: จ้า งั้นแค่นี้นะ ขอบคุณมาก 

T: แค่เนี่ยหร—

                     

จบบทสนทนาของผมกับเธอ เราไม่ได้คุยกันมาเกือบปีแล้วมั้ง 
หลังจากความสัมพันธ์ของเราจบลงอย่างสับสน ผมรู้เธอเป็นคนดีคนนึงเลย แต่เธอแค่ไม่เคยมองความรู้สึกของคนอยู่ข้างๆเลย 

ต้นกระบองเพชรของเธอก็เหมือนความรู้สึกของผม


แรกๆเธอก็ดูแลความรักของเราดี  
ใส่ใจความรู้สึกของผม แต่พักหลังๆ
 ชีวิตเธอเริ่มวุ่นวายกว่าแต่ก่อน 
และแน่นอนผมไม่อยากให้เรื่องของผมมาเป็นเรื่องวุ่นวายอีกเรื่องนึงในชีวิตเธอ 
แรกๆผมก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้หรอก 
แต่ผมดูแล้ว ชีวิตเธอเวลาไม่มีผมเธอคงไม่กระวนกระวายมาก เหมือนกับต้นกระบองเพชรของเธอนั่นแหละ ถ้ามีมันอยู่เธอคงต้องกังวัลกับการรดน้ำมัน แต่ถ้าไม่มีมันแล้วเธอคงไม่ต้องกังวลอะไรแล้วล่ะ 
นั่นอาจเป็นเหตุผล ให้ผมเดินจากไปเหมือนกับต้นกระบองเพชรของเธอ

SHARE
Writer
Ppdd44
Uncertainty : Me
"เราชอบยิ้มนะ แต่คงไม่ใช่ตอนนี้"

Comments