หกโมงเย็นในห้อง 613

หกโมงสิบเจ็ดนาที
ในห้อง 613 , ชั้น 6 โพธิ์ทองแมนชั่น

ผมนั่งอยู่ในห้องของรุ่นพี่ที่รักคนนึงซึ่งเป็นเจ้าของห้อง 
แต่ตอนนี้เค้าไม่ได้อยู่ในห้อง
บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบสงัด
มีเพียงเสียงของพัดลมที่กำลังส่ายไปส่ายมา
และเสียงของรถมอเตอร์ไซที่วิ่งผ่านไปผ่านมาอยู่ในซอยของหอพัก
แถมด้วยเสียงของหม้อแปลงเสาไฟฟ้าที่ระเบิดไปเมื่อตะกี้

ทำเอาตอนนี้นอกจากบรรยากาศจะเต็มไปด้วยความเงียบสงัดแล้ว
ผมยังต้องนั่งโดดเดี่ยวอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม
ที่เต็มไปด้วยความมืดและความอบอ้าวด้วยอีกอย่าง

คิดนู่นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อย
แล้วจึงได้รู้ว่า

หนักอยู่เหมือนกันนะช่วงนี้
ปัญหาอะไรนักหนาก็ไม่รู้
กายไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่
แต่ใจนี่สิ ค่อนข้างเหนื่อยเป็นพิเศษ
เบื่อชี้บหาย

บางทีก็รู้สึกโคตรเกลียดตัวเองเหมือนกันนะ
ที่ไม่ยอมรู้จักโตขึ้นสักที
ทำไมถึงไม่ยอมโตขึ้นสักทีเล่า
ปัญหามากมายถาโถมเข้ามา
ในขณะที่ในหัวเอาแต่คิดว่าตัวเองไม่มีวันจะเอาชนะและผ่านมันไปได้

เจ็บปวดดีจัง
บัดซบเอ้ย
ถ้าเอาแต่คิดแบบนี้แล้วเมื่อไหร่กัน
เมื่อไหร่ที่จะก้าวผ่านมันไปได้
แม้ในท้ายที่สุด ถึงจะรู้ดีอยู่แล้วว่า
ไม่ว่ายังไงทุกอย่างมันก็จะต้องผ่านไป
แต่ก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดและดำดิ่งลงไปอยู่ดี

นี่เราจะต้องอยู่กับนายไปอีกนานแค่ไหนกันนะ
นายที่มีชื่อว่า ความเจ็บปวด
ทำไมถึงใจร้ายกับเรานักล่ะ
อะ ถ้าในเมื่อนายไม่ยอมออกไปไหนแบบนี้
งั้นเราก็มาอยู่ด้วยกันแบบคนที่เค้าเข้าใจกันได้ปะล่ะ

อย่าโหดร้ายกับเรามากนักเลย
โอเค มันอาจจะเป็นการที่เราทำตัวเองด้วยแหละ
ที่ปล่อยให้ปัญหามันคาราคาซัง
โดยที่ไม่ยอมจัดการกับมันสักทีแบบนี้
หรือมันอาจจะเป็นเพราะเราไม่ยอมรับ
ว่าตัวเองกำลังเจ็บปวดอยู่ด้วยแหละมั้ง

โคตรรู้สึกไม่ชอบชีวิตช่วงนี้ของตัวเองเลย
ไม่อยากทำอะไรเลยสักอย่าง
แต่ก็อย่างว่าแหละนะ
เจ็บปวดแค่ไหน
บัดซบแค่ไหน
สุดท้ายก็ต้องเดินต่อไปอยู่ดี

เพียงแต่ตอนนี้
ก็แค่ต้องการการรักษาเยียวยาสักหน่อย แค่นั้นเอง
เอาจริง คนเราก็ไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งเสมอไปหรอก
อ่อนแอบ้างก็ได้

จะว่าไปการโตไปเป็นผู้ใหญ่นี่มันน่ากลัวเหมือนกันเนอะ
เหมือนมันเป็นกับดักอะไรสักอย่าง 
บางทีก็รู้สึกไม่อยากโตขึ้นเลย
อยากเป็นเด็กแบบนี้ตลอดไป

แต่ไม่ได้สิ
เพราะคนเราต้องเรียนรู้
เพราะคนเราต้องเติบโต
พวกเราเติบโตขึ้นจากบาดแผลที่ได้รับ
ไม่ว่ามันจะหนักหนาสาหัสสักแค่ไหน
เราต้องยอมรับมัน อยู่กับมันให้ได้ แล้วก้าวผ่านไป

สิ่งใดที่เกิดขึ้นแล้ว
สิ่งนั้นมันดีที่สุดเสมอ
ไม่ว่ามันจะดีหรือไม่ดี
มันก็จะเปลี่ยนเราไป ไม่ทางใด ก็ทางหนึ่ง
เผชิญหน้ากับมันสิ

เชื่อสิ ว่าในท้ายที่สุดแล้วเราก็จะผ่านมันไปได้ทุกอย่าง

และทั้งหมดนี้
ก็คือสิ่งที่ผมพยายามบอกตัวเองเสมอมา  

SHARE

Comments

Jinjiie
9 months ago
แล้วไฟติดยัง
Reply
raberdddd
9 months ago
ติดแล้วครับ ฮ่าๆๆ
Jinjiie
9 months ago
💡