พระอาทิตย์กับก้อนหินบนฟ้า
เพราะว่าตัวของฉันไร้ซึ่งแสงสว่างในตัวเอง
หากไม่มีเธอคอยประครองเอาไว้ด้วยแสงของเธอ ดาวหนึ่งดวงที่ใครๆต่างชื่นชมก็จะกลายเป็นแค่เพียงก้อนหินในอวกาศ 
 
ก้อนหินหน้าตาหน้าเกลียด ไร้ประโยชน์ กลับสวยงามขึ้นมาได้เพราะดวงอาทิตย์ แต่ทำไมกันนะ เวลาที่ฉันเปล่งประกาย ตอนนั้น...ไม่เคยมีเธออยู่เลย 

ดวงอาทิตย์เจิดจ้า ร้อนแรง อยู่ตรงกลาง ดวงดาวมากมายหลายล้านดวงต่างกรูเข้าไปหมุนวนรอบตัวเขา รอบตัวเขาเต็มไปด้วยดาวมากมาย ใช่ ฉันเป็นหนึ่งในนั้น

ฉันลอยเคว้งในอวกาศว่างเปล่า เฝ้ารอเวลาที่เธอหันมา เท่านั้นฉันก็จะส่องแสงอีกครั้ง ทั้งๆที่อยู่ตรงนี้มาตลอดแต่กลับมีเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงที่จะเปล่งประกาย และแน่นอนว่าเธอไม่ได้เห็นมัน

เวลาผ่านไป ฉันท้อ เหนื่อยล้า สละทิ้งซึ้งการยึดติด ปลดปล่อยตัวเองลงมาจากท้องฟ้ากว้าง ค่อยๆล่วงลงสู่แรงดึงดูดอื่น แสงของเธอถูกวาดเป็นเส้นตลอดทางที่ฉันผ่านไป เก็บแสงนั้นเป็นความทรงจำ ก่อนจะแตกสลายกลายเป็นเศษหินที่ยากต่อการมองเห็นขึ้นไปอีก

ขนาดเป็นอุกกาบาตยักเธอยังไม่เคยเห็น นับอะไรกับเศษหินเศษดิน พอแล้วล่ะ...ขอเป็นดินหรือหินที่คอยโอบอุ้มต้นไม้จนมันออกดอกสวยงามละกัน 

บางทีฉันอาจไม่เหมาะที่จะอยู่บนฟ้า บางทีตรงนี้อาจจะดีที่สุด


SHARE
Writer
00AM
เป็นเด็กเลี้ยงแกะ (หาที่ฝึกงานยังไม่ได้)
ที่ไม่ได้พูดแต่เรื่องโกหก

Comments