You are the only one (Yaebin x Minkyeong) -03-


วันนี้เยบินออกจากบ้านสายกว่าปกติ เพราะมัวแต่เสียเวลาไปกับมินกยอง คนตัวสูงจ้องแต่จะยั่วโมโหเยบินทุกๆ 5 นาที เยบินเลยจัดการวางมวยมินกยองก่อนออกจากบ้าน ตบท้ายด้วยสั่งให้ทำความสะอาดบ้านและดูแลคงงี่ให้เรียบร้อยก่อนโรงเรียนจะเลิก

คนตัวเล็กลงจากมอเตอร์ไซค์ตัวเก่ง ดึงยางมัดผมที่ข้อมือมาคาบไว้ที่ปาก รวบผมไปด้านหลังแล้วจัดการดึงยางมัดผมมามัดแบบลวกๆไม่ตึงเกินไป ปล่อยให้ปลายผมช่อเล็กๆระต้นคอประปราย เสร็จแล้วจัดการเก็บหมวกกันน็อคเข้าใต้เบาะ เดินตรงดิ่งไปยังม้านั่งตัวโปรดประจำกลุ่ม

"เพื่อนมึงเดินมาโน่นแล้วอินู" สาวจีนชี้ไปทางที่เยบินกำลังเดินมา

"ตายยากชิบหาย"

"นินทาอะไรกูกัน ทำปากมุบมิบๆ"

เป้ของคนตัวเล็กวางลงบนโต๊ะม้าหินกลม ตามด้วยถุงขนมปังไส้นมที่อึนอูชอบ แต่ยังไม่ทันที่จะวางลงสาวหมวยก็คว้าไปซะก่อน

"เย้ๆ ของกู"

"พ่อง แบ่งกันกิน" โดนเยบินเคาะหัวไปหนึ่งทีเจ้าหมาชิบะเลยเบาะปาก แต่ก็ยื่นถุงขนมปังคืนให้เยบินแต่โดยดี

"เออบิ้น"

"ว่า?" 

เยบินแกะถุงขนมปังด้วยความหิวแล้วหยิบชั้นแรกออกมากัดคำโตๆ มองเจี๋ยโฉวงด้วยคิ้วที่เลิกขึ้นสูงเป็นเครื่องหมายคำถาม

"เมื่อเช้ามีผู้หญิงคนนึงมาถามหามึงด้วยอ่ะ"

"ใครอีกวะ" ช่วงนี้เยบินรู้สึกเหมือนมีคนแปลกหน้าเพิ่มเข้ามาในชีวิตทีละคนๆ

"เค้าบอกชื่อกีฮีฮยอน" พูดจบอึนอูก็ยัดขนมปังชิ้นที่สองเข้าปาก ตามด้วยชิ้นที่สาม



กี...ฮีฮยอน ??



"ไม่รู้จักว่ะ..."
"อินูกุเห็นนะว่ามึงหยิบชิ้นที่สาม"

"เด็กวัยกำลังโตมึงก็อย่าขัดเลยนะบิ้นนะ" อึนอูจีบปากจีบคอพูดพร้อมเคี้ยวขนมปังหยุบหยับ

"ห่านี่ กินไปตั้งเยอะยังไม่สำนึก" เยบินริบถุงขนมปังออกมา เกรงว่ามันจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไปถ้าปล่อยให้อยู่ในมือจองอึนอู

"เออพูดถึงคนที่ชื่อกีฮีฮยอน นางดูแปลกๆว่ะ" เจี๋ยโฉวงรีบเข้าหัวข้อสนทนาทันทีที่มีจังหวะ

"แปลกยังไง"

"ไม่รู้อ่ะ แต่กูคิดว่าไม่น่าใช่คนรู้จักมึง..." สาวจีนพูดพลางใช้ความคิด

"อ่ะกูให้สามคำเลยนะ ...ดูแพง! ติดหรู! ไม่เป็นมิตร!"

"แล้วเค้ามาทำไมเค้าได้บอกพวกมึงมะ"

"ตอนแรกเดินมาหาพวกกู นางถามว่าเพื่อนคังเยบินใช่มั้ย จะขอคุยกับเยบินหน่อย พวกกูเลยบอกว่าเยบินไหนไม่รู้จัก นางก็...เออ!! อินูๆ"

"อะรายยย"

"กระดาษอ่ะๆ ที่นางฝากมาอยู่ที่มึงไง"

อึนอูเอามือควานหาของในกระเป๋าเป้อยู่สักพัก ในมือก็ปรากฏเศษกระดาษแผ่นเล็กๆ แล้วยื่นให้เพื่อนตัวเล็กทันที

"อ่ะนี่ เขาฝากคอนแทคมาให้มึงติดต่อกลับไป"

เยบินรับเศษกระดาษมาดูด้วยความสงสัย ในกระดาษเขียนว่า 


ID : G.Hyeon


"คือ....??"

มีแต่ตัวภาษาอังกฤษ เยบินเองก็งงเหมือนกันว่าสิ่งที่เพื่อนให้มามันใช้ติดต่อกันยังไง

"ไอดีคาท็อคไง" อึนอูตอบ

"อ๋อออ ...กูไม่มีคาท็อค"

"เออว่ะ"

เจี๋ยโฉวงล้วงกระเป๋าเสื้อหยิบมือถือออกมาเปิดคาท็อค ตามองกระดาษไปด้วย พิมพ์ยุกยิกๆในมือไปด้วย สักพักก็ขึ้นโปรไฟล์ของคนที่ชื่อว่ากีฮีฮยอนขึ้นมา

"คนนี้ๆ" สาวจีนโชว์หน้าจอมือถือให้เพื่อนดูรูปคนที่กำลังพูดถึงอยู่

"ก็ไม่รู้จักอ่ะ ไม่เคยเห็นหน้าด้วยซ้ำ"

"นางทักคนผิดป่าววะกูเริ่มสงสัยละ"

"เอ้า นึกว่าจะได้เผือกนิวสตอรี่สักหน่อยย"

เสียงกริ่งเข้าเรียนดังสนั่นเหมือนเรียกสติของเด็กทั้งสามคนกลับมา คาบแรกเป็นวิชาของครูกาฮี ถ้าสายกลัวว่าจะโดนมองแรงและหักจิตพิสัยแน่ๆ คิดได้ดังนั้นทั้งสามคนก็วิ่งอย่างไม่คิดชีวิต มองไปรอบๆก็พบว่าไม่มีใครมาเดินอยู่แถวนี้สักคน คงจะแยกย้ายขึ้นห้องเรียนไปกันตั้งนานแล้ว







หลังจากพาคงงี่ไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆบ้าน มินกยองก็กลับมานอนเฉาอยู่ที่บ้านเยบิน กดมือถือเปิดปิดแอพโน้นแอพนี้เล่นแบบเบื่อๆ

อยู่ๆมินกยองก็นึกถึงหน้าเพื่อนสนิทตัวแสบขึ้นมา ด้วยความว่างร่างสูงจึงจัดการรัวแชทเพื่อนทันทีที่เปิดคาท็อค


Mumin : คุง
Mumin : กวอน
Mumin : ขาาา
Mumin : คุย
Mumin : กับ
Mumin : กู
Mumin : หน่อย
Mumin : กู
Mumin : เหงา
Mumin : ทาก
Mumin : ๆ
Mumin : อิ
Mumin : อิ


KANGyuyu : อิควายยยยยยย
KANGyuyu : กูเรียนอยู่
KANGyuyu : รัวหาพ่องง
KANGyuyu :  กุออกมาคุยข้างนอกแปป
 

Mumin : กูว่าง
Mumin : อยู่บ้านมึงอ่ะ
Mumin : น้องใช้กูทำความสะอาดบ้านกับดูแลคงงี่


KANGyuyu : 5555555555555555555555555555555555555555555555
KANGyuyu : ทานโทดนะคะ นี่มาจีบหรือพรีเดบิวท์เป็นทาสในเรือนเบี้ย


Mumin : กูไม่ท้อ!
Mumin : //สะอื้นไห้


KANGyuyu : ทำดีเจ้าน้องสะใภ้ กรั่กๆๆ


Mumin : มึง
Mumin : 'คุณคนนั้น' อ่ะ
Mumin : มันยังตามกูไม่เลิกเลยว่ะ
Mumin : กูหอบเสื้อผ้ามาอยู่บ้านมึงเลยดีมั้ย 55555555


KANGyuyu : แล้วแต่มึงจ้า
KANGyuyu : ถ้ามึงคิดว่าหนีมันพ้นก็เอาเลย กูอนุญาต


Mumin : เมื่อเช้าตอนเยบินออกไปสักพักก็ทักกูมา
Mumin : อ้อนวอนนู่นนี่
Mumin : กูเบื่อทากๆ


KANGyuyu : สมควรอ่ะแม่ง
KANGyuyu : ตอนมีมึงทำตัวลั้ลลาเป็นเจ้าขุนทอง พอมึงไปทำยังกับหมาขี้เรื้อน
KANGyuyu : มึงท่องไว้กยอง เยบินอยู่ตรงหน้ามึง! เยบินอยู่ตรงหน้ามึง!


Mumin : มันเป็นอดีตไปและ น้องมึงคือเดอะเบสของกู
Mumin : เขิลลลลลลลลล งุ้ยยๆๆๆๆ


KANGyuyu : ....


Mumin : น้องมึงน่ารักตั้งแต่เด็กๆละ กูเห็นแล้วต้องตาต้องใจมาก 
Mumin : ถึงน้องมึงจะผมเหมือนหมีงุ้ยๆ
Mumin : แต่กูก็รักกกส์

 
KANGyuyu : เหมือนเพิ่นเก็บกด
KANGyuyu : น้องกูกับไอ่นั่นใครมาก่อนกัน
KANGyuyu : กุจะกำจัดจุดอ่อนเมิง


Mumin : โคตรแก่
Mumin : น้องมึงมาก่อนอยู่แล้วสิ
Mumin : 'คุณคนนั้น' มันใช้ความเป็นแม่เสือสาวล่อลวงกู
Mumin : เลยไขว้เขวจากน้องมึงนิดหน่อยๆ


KANGyuyu : นิดหน่อยๆ
KANGyuyu : 2 ปี อืมๆๆๆ


Mumin : กูโดนมนต์ดำ
Mumin : ดั้ยโปรดเพิ่นเข้าใจกูด้วยข่ะ
Mumin : แต่พอเลิกแล้วกูเหมือนมีน้ำมนต์มาสาดใส่หน้าเลยว่ะ 
Mumin : ผมนี่สว่างตั้งแต่ตายัน....

 
KANGyuyu : จังไร


Mumin : จะบอกว่าสว่างตั้งแต่ตายันหู
Mumin : เปรียบเปรยว่ากูจะไม่มัวเมามันอีกต่อไป


KANGyuyu : ขอให้จริง
KANGyuyu : ทำน้องกูเสียใจมึงเตรียมโดนลูกซองกำนัลกวอนเป่าหัว


Mumin : ถถถถถถถ
Mumin : เออมึง หรือกูควรเปลี่ยนแผนดีวะ


KANGyuyu : แผนไรวะ


Mumin : ไม่เอาแผนหมั้นแล้ว
Mumin : เอาแผนแต่งงานม่างงง
Mumin : กิ๊วก๊าววววว


KANGyuyu : เพิ่นใจเยนๆนะ
KANGyuyu : น้องกูเพิ่ง 18


Mumin : เนี่ยกูเพิ่งคิดได้สดๆร้อนๆ
Mumin : ฟังกูๆ


KANGyuyu : อ่ะจ้าๆ เชิญๆ


Mumin : คือกูไม่ชอบแผนหมั้นอันเก่าเลยว่ะ ดูบังคับน้องยังไงไม่รู้
Mumin : มันเป็นสาเหตุให้น้องเหม็นขี้หน้ากู


KANGyuyu : บิ้นเหม็นขี้หน้ามึง ไม่ใช่เพราะแผน
KANGyuyu : เปลี่ยนแผนก็ไม่ช่วย
KANGyuyu : ต้องเปลี่ยนผัว
KANGyuyu : ก๊ากกกกกกกก


Mumin : ...
Mumin : กุจาร้องไห้ละ
Mumin : เอาเป็นว่าแผนเก่ากูไม่ปลื้ม มันไม่เพอร์เฟ็ค
Mumin : แผนใหม่คือ กูจะอยู่ด้วยกันกับน้องโดยที่ยังไม่ต้องหมั้น จะให้เวลาน้องศึกษากูจนกว่าจะพอใจ จบปีสี่เมื่อไหร่พี่ขอคำตอบคังแยคำตอบเดียว แต่งหรือไม่แต่ง


KANGyuyu : เออดีกว่าแผนจับหมั้นของมึงอ่ะ เหมือนจำเลยรัก กูไม่ปลื้ม


Mumin : ใช่มะๆ 


KANGyuyu : แต่มึงรู้หรอน้องกูจะต่อมอไหน


Mumin : กูให้คุณแม่คิมวางแผนทางการศึกษาไว้ให้นางสาวคังแยเรียบร้อยละ
Mumin : เสนอทุนเรียนต่อ
Mumin : ที่มอมึงและกู


KANGyuyu : มึงทุ่มเทว่ะ
KANGyuyu : กูชอบๆ


Mumin : เสียใจด้วยนะกวอนใจเราเป็นของน้องเธอแล้ว
Mumin : ตัดใจซะเถอะ เรายังเป็นเพิ่นกันได้


KANGyuyu : เกลียดมึง
KANGyuyu : เออถ้าสมมติน้องกูต่อหมอ
KANGyuyu : 6ปีอ่ะ ทนได้ป่ะ


Mumin : ...
Mumin : ได้!
Mumin : กูสู้ขาดใจ
Mumin : ไม่มีอะไรมาขัดขวางความรักของพี่กยองและน้องหมีดั้ย!


KANGyuyu : เห้ยยยยย
KANGyuyu : ใจมันมาว่ะ 


Mumin : แต่กวอน น้องมึงนะ
Mumin : มือเท้าหนักเหมือนตอนเด็กๆเป๊ะ

 
KANGyuyu : ไมวะๆ


Mumin : คำว่า 'ไมวะๆ' คือขี้เสือกมาก


KANGyuyu : //กดบล็อค


Mumin : อ่ะล้อเล่งๆ กุ๊งกิ๊งๆ
Mumin : เมื่อคืนน้องมึงเอาหมอนไล่ฟาดกู ตามด้วยเอามือทุบ
Mumin : สดๆร้อนๆเมื่อเช้า โดนถีบตกเตียงอีก
Mumin : เจ็บก้นชิหายยยย


KANGyuyu : 5555555555555555555555555555555555555
KANGyuyu : วงวาร
KANGyuyu : เออน้องกูเวลามันโมโหอย่าไปใกล้มัน กูก็โดนมาแล้ว
KANGyuyu : แต่ไม่น่าจะเตือนทันละ


Mumin : ซื้อหนึ่งได้ถึงสอง ซื้อนางทาสวันนี้แถมฟรีกระสอบทราย 
Mumin : บริการพิเศษสำหรับน้องคังแยคนเดียว


KANGyuyu : กูอยากจะจ้าให้ถึงดาวอังคาร
KANGyuyu : เออมึงแค่นี้ก่อนนะ กูโดดออกมานานละเดะจารย์สงสัย
KANGyuyu : อย่าลืมให้แสน็คลูกกูด้วย! 
KANGyuyu : พามันไปดูทีวีด้วย


Mumin : รู้สึกหมามึงจะได้อภิสิทธิ์เยอะกว่าแม่กูอีกนะคะ


KANGyuyu : อย่าบ่น 
KANGyuyu : ก้มหน้าก้มตาทำไป แล้วเจ้าจะเป็นทองแผ่นเดียวกับตระกูลข้า


Mumin : เจ้าค่ะคุณคังใหญ่
Mumin : เนียนๆด้วยนะมึงอ่ะ อย่าให้น้องมึงรู้แผนเราเด็ดขาด
Mumin : ไม่งั้นปีกกูสยายคับฟ้าแน่นวล


KANGyuyu : ขอให้มึงนก




มินกยองหัวเราะข้อความที่เพื่อนซี้ส่งมา


ใครจะไปนก! ห้าห้าห้าห้าาา


ค้นรูปในแกรอลี่อยู่สักพักก็เจอรูปที่จะส่งให้ยูฮา มินกยองกดส่งรูปหมีน้อยเยบินให้ยูฮาที่ถ่ายไว้เมื่อวาน จากนั้นก็ไปหยิบแสน็คให้คงงี่กินเล่น แล้วพามันเข้ามาดูทีวีในบ้าน

อาจจะเพราะว่าเยบินยังเด็ก เด็กในที่นี้คือ 3 ขวบ ส่วนมินกยองกับยูฮาเพิ่งจะ 5 ขวบ เด็กๆมินกยองยอมรับว่าแค่เอ็นดูน้อง แต่พอโตขึ้นมาเรื่อยๆความเอ็นดูมันก็แปรเปลี่ยนเป็นความชอบ เจอกันไม่บ่อยนัก เยบินคงจำไม่ได้ แต่มินกยองจำเยบินได้ขึ้นใจ จนทั้งสองคนต้องแยกจากกันเพราะมินกยองย้ายบ้านไปเมืองหลวง แต่มินกยองก็ได้รับรู้ความเป็นไปของเยบินผ่านแม่ของเยบินเอง โดยที่เยบินจำมินกยองไม่ได้แม้แต่น้อย

ร่างสูงหวนถึงความทรงจำในวัยเด็ก จู่ๆก็คิดถึงคนตัวเล็กขึ้นมา อยากจะแชทคุยแต่ก็ติดตรงที่ว่าเยบินไม่มีคาท็อค โนเลียของน้องไม่สามารถโหลดมาเล่นได้

เย็นนี้แพลนต่อไปของมินกยองคือ พาเยบินไปซื้อมือถือใหม่!






เสียงมอเตอร์ไซค์ที่คุ้นเคยดับเครื่องลงที่หน้าบ้าน ตามด้วยเสียงกดออดสองสามหน มินกยองที่ได้ยินก็แสดงอาการเหมือนหมาปั๊กดีใจ รีบกระเด้งตัวออกจากโซฟาเหมือนหลังติดสปริง จัดแจงหวีผมเผ้า จัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เรียบร้อย พลางวิ่งตรงดิ่งไปที่ประตูรั้วหน้าบ้านพร้อมคงงี่โดยไว

"มาแล้วค่าาาาา" ร่างสูงยิ้มให้อีกฝ่าย เปิดประตูรั้วให้กว้างพอที่มอเตอร์ไซค์จะเข้ามาได้ แล้วส่งยิ้มพิมพ์ใจไปให้คนตัวเล็ก ปิ๊งๆๆ

"หยี๋ ขนลุก"

แต่เยบินกลับเมินแล้วเดินไปเก็บมอเตอร์ไซค์เข้าที่จอดประจำของมัน เดินเลยผ่านหน้ามินกยองเข้าบ้านไปเลย ...แสบนักเจ้าหมีน้อย!

"เย็นนี้เราจะไปห้างกันค่ะเยบิน"

มินกยองที่เดินตามหลังมาติดๆพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง 

"ไม่ไป"
"ไปทำไม เปลืองตังค์"

"ในตู้เย็นของเกลี้ยงเลยนะคะ แล้วเย็นนี้พี่ว่าจะพาไปเดินเล่น ซื้อของกินให้ฟรีๆสักหน่อย...ไม่สนใจหรอ"

คำว่า 'ฟรี' ทำให้เยบินเริ่มไขว้เขว แต่ด้วยความเหม็นขี้หน้าคนตัวสูงทำให้เยบินสามารถยับยั้งข้อเสนอที่น่าสนใจของอีกฝ่ายได้

"เสียดายจังนะ ถ้าพี่ไปคนเดียวก็ไม่รู้ว่าต้องซื้ออะไรบ้าง"

"...."

"แถมคราวนี้เยบินก็ประหยัดน้ำมัน ไม่ต้องลำบากขับไปเองด้วย"

"....."

"งั้นพี่ไปล่ะ"

"เดี๋ยว"

"คะ?"

"ขอเวลา 10 นาที"

พูดจบเจ้ากระต่ายคังแยก็รีบวิ่งไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเข้าห้องน้ำไป มินกยองขำจนไหล่โยกยึกๆ ด้วยตลกท่าทางของอีกคน เหมือนฉากซิทคอมเอาฮาที่ตัวเอกมีความย้อนแย้งสูง

ขณะที่มินกยองทำหน้านิ่งๆ แล้วก็กลับมาขำใหม่ ขำๆหยุดๆอยู่แบบนั้น เยบินก็อาบน้ำเสร็จพอดี ออกมาในสภาพนุ้งผ้าขนหนู แถมผ้าขนหนูอีกผืนคลุมทับไหล่อีกชั้น คนตัวเล็กเดินดุ๊กดิ๊กขึ้นห้องไปพลางระแวงหลังเป็นระยะๆกลัวว่ามินกยองจะแอบมอง

'พันซะแน่นอย่างกะมัมมี่จะมองตรงไหนได้ละนั่น'

มินกยองคิดในใจแล้วหัวเราะเยบินเบาๆ 

นิยามของเยบิน มีอยู่แค่2อย่าง

วางฟอร์ม แต่ขี้งก




ใช้เวลาไม่นานเยบินก็ลงมาพร้อมเสื้อผ้าชุดวอร์มสีเทา ปกปิดมิดชิดซะยิ่งกว่าผ้าขนหนูตัวเมื่อกี้อีก มินกยองมองตามลงมาพร้อมรอยยิ้มประจำตัวส่งไปให้เยบินอย่างตั้งใจ

"ชอบยิ้มแบบนี้เหรอ เหนียงมันออกนะ" 

พูดเสร็จก็ชี้ไปตรงที่เก็บความอบอุ่นใต้คางของอีกฝ่าย มินกยองหุบยิ้มทันทีแล้วรีบเดินออกไปด้วยความเร็วแสง เยบินรู้สึกขำกับท่าทางของอีกคน แต่ก็ไม่อยากหลุดขำ เดี๋ยวจะเหมือนว่าอยากไปสนิทด้วย ไม่ดีๆ





ทั้งคู่เดินเลือกซื้อวัตถุดิบเข้าบ้านหลายชั่วโมง เพราะมินกยองบอกว่าแม่เยบินคงไม่ได้กลับบ้านอีกนาน ต้องอยู่ดูอาการ(หลอกๆ)ของแม่มินกยองต่อไปอีกเรื่อยๆ เยบินเลยตัดสินใจเลือกซื้อของที่เก็บไว้ได้นานๆ จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาซื้อของบ่อยๆ แต่เดิมแม่จะซื้อของเข้าบ้านมาเองโดยอาศัยรถคนของบ้านมินกยองตอนขากลับ เยบินเองก็ทำงานบ้านเป็นทุกอย่าง อาหารก็ทำเป็น เรื่องนี้จึงไม่น่าเป็นห่วงมากนักถ้าจะต้องอยู่คนเดียว

เมื่อทั้งคู่ซื้อของเสร็จก็กลับเข้าไปที่ลานจอดรถ เอาของไปไว้ในรถก่อนแล้วค่อยย้อนกลับมาเดินเล่นกันต่อตามที่มินกยองบอก เยบินก็ไม่ได้อยากเดินเล่นเท่าไหร่นัก พอเห็นของนู่นนี่กิเลสมันก็เริ่มก่อตัว แต่จะกลับเลยก็ไม่ได้เพราะคนขับก็เดินอยู่นี่ ถ้าจะกลับก็มีทางเดียว คือเดินกลับเอง

ความตั้งใจเดิมของมินกยองคือพาเจ้ากระต่ายน้อยมาซื้อมือถือใหม่ เมื่อนึกขึ้นได้ก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งลากเยบินไปที่ศูนย์โทรศัพท์ทันที

"โอ๊ยย ค่อยๆเดินก็ได้มั้ย แล้วก็ไม่ต้องลาก เดินเองได้"

เยบินบ่นกระปอดกระแปดที่โดนอีกฝ่ายลากมาค่อนข้างเร็ว


นี่เด็กมหาลัยหรือเด็กสามขวบเนี่ย


คนตัวเล็กนึกในใจอย่างขบขัน คำว่าเอ็นดูลอยผุดขึ้นมาจากสมอง แต่เจ้าตัวก็ปฏิเสธว่าไม่ได้เอ็นดูยักษ์ใจจิ๋วนี่เลย คำว่าเอ็นดูจึงลอยฟิ้วออกไปไกลเหมือนลูกโป่งโดนปล่อยลม พร้อมเสียงฟี้ๆ

"เยบินชอบรุ่นไหน" มินกยองหันมาถามคนตัวเล็ก

"ชอบแต่ซื้อไม่ได้ก็ไม่มีประโยชน์"

"สมมติว่าซื้อได้ จะเอาอันไหน"

เยบินพินิจพิจารณาอยู่สักครู่ก็ไปสะดุดตากับมือถือเครื่องหนึ่ง แต่สะดุดเพราะว่าราคามันแพงหูฉี่มาก ทำพาร์ทไทม์สักสามสี่ชาติเยบินน่าจะซื้อไหวอยู่

"เนี่ย แพงดี" 

ชี้ไปที่โทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดของร้าน ...นี่ขนาดแค่ดูแปปเดียวเยบินยังชี้อันที่แพงที่สุดในร้านเลยหรอ น่ากลัวเกินไปแล้ววววว

"ไอโอนเอนหรือคะ"

"แพงกว่าโนเลียเยอะเลย ถึงมีเงินจริงๆก็ไม่เอาหรอก"

"พี่คะ เอาเครื่องนี้เครื่องนึงค่า"

เยบินแทบจะตีไหล่มินกยองเข้าให้ เพราะนึกว่ามินกยองจะล้อเล่นเจ้าของร้าน แต่ที่ไหนได้ มินกยองเดินตามพนักงานไปสักครู่พร้อมกลับมากับมือถือเครื่องใหม่เอี่ยมที่เยบินชี้เมื่อสักครู่ ถึงเธอจะชี้ตัวโชว์ก็เถอะ

เกิดความสตั๊นขึ้นชั่วขณะ เจ้ากระต่ายน้อยตาโตเป็นไข่ห่านเมื่อเห็นว่ามินกยองทำอะไร เมื่อได้สติเยบินก็รีบดึงมินกยองที่ยิ้มร่าหน้าบานเป็นกระด้งเข้ามาหลบอยู่มุมร้าน เมื่อแน่ใจแล้วว่าพ้นรัศมีหูทิพย์ของพนักงานเยบินก็จัดการสวดมินกยองทันที

"นี่! ฉันไม่มีเงินซื้อนะ รีบเอาไปคืนเดี๋ยวนี้เลย!" เยบินพูดด้วยท่าทางลนลาน

"คืนทำไม ซื้อมาแล้ว"

"ยิ่งแล้วใหญ่เลย ฉันไม่มีเงินใช้คุณนะมินกยอง!"

"ก็ไม่ได้จะให้ใช้คืน"

"ห้ะ?"

"ให้ฟรี"

ร่างสูงยื่นโทรศัพท์มือถือให้คนตัวเล็ก แต่อีกฝ่ายไม่ยื่นมือมารับสักทีมินกยองเลยจับมือเยบินมาแบไว้กลางอากาศ แล้วยัดไอโอนเอนใส่มือเยบินไป

"เอาไว้แชทคุยกับพี่นะคะ"
"เดี๋ยวสอนใช้เครื่องให้"

"...มีเหตุผลอะไรที่คุณจะต้องซื้อให้ฉัน"

เยบินเตรียมจะคืนมือถือมินกยองเพราะไม่ไว้วางใจ มันง่ายเกินไปจริงๆ ชีวิตเธอไม่เคยได้อะไรมาง่ายๆ เงินแต่ละบาทยังต้องคิดแล้วคิดอีกว่าจะใช้ดีไหม
แต่มินกยองก็ดันมือเยบินกลับไปเช่นกัน

"พี่ให้เพราะพี่อยากให้ เยบินควรรับไว้เพราะพี่ตั้งใจพามาซื้อนะคะ"

"..."


เยบินเพิ่งเคยรู้สึกหน้าร้อนเป็นครั้งแรกในชีวิต


"นี่ เดี๋ยวกลับไปพี่จะสอนเล่นนะคะ ไว้โหลดคาท็อคมาเราจะได้เอาไว้คุยกัน เยบินจะได้ไม่เหงา"

"...ใครกันแน่ที่เหงาอ่ะ"

"ยอมรับก็ได้ 55555555"
"ป่ะ กลับบ้านกันเถอะ"

มินกยองหัวเราะอย่างมีความสุขแล้วเดินนำหน้าเยบินไป แต่คนตัวเล็กกลับดึงชายเสื้อของอีกฝ่ายไว้ ร่างสูงหยุดกึกพลางหันหน้ากลับมามอง

คนตัวเล็กกว่ายืนก้มหน้าจนมินกยองมองไม่เห็น มือขวาพลิกมือถือกลับไปกลับมา เคสรูปกระต่ายตัวสีขาวแก้มตุ่ยทำให้เยบินอมยิ้มนิดๆ มือซ้ายก็ดึงชายเสื้อมินกยองไว้ไม่ไปไหน

"..."

"มีอะไรหรอคะ?" มินกยองหันมามองเยบินพลางถามอย่างสงสัยปนดีใจที่คนตัวเล็กทำท่าทางแบบนี้

"....คือ.........."

"??"

"ขอบคุณนะ"

พูดจบคนตัวเล็กไม่รอให้อีกฝ่ายได้โต้ตอบ เดินดุ่มๆไปทางลานจอดรถท่าเดียว 

มินกยองเห็นหูเล็กๆนั่นเป็นสีแดงฝาดๆ

ถ้าไม่ติดว่าอยู่ที่ห้างมินกยองจะกระโดดดีใจแล้ววิ่งไปรอบๆด้วยท่านักสเก็ตลีล่าที่ชนะมาร่วมสิบสมัย เทียบกับที่เสียค่าไอโอนเอนไปหลายหมื่น เศร้าใจนิดๆที่เงินเดือนที่ได้รับจากพระมารดาเอามาเปย์น้องเกือบหมดตัว แต่ก็คุ้มอยู่ที่ได้เห็นโมเมนต์แบบนี้ของอีกฝ่ายที่มินกยองคิดว่าจะไม่ได้เห็นในชีวิตนี้อีกแล้ว

คุ้มค่ะ!





ฮ่า ตอนที่ 3 มาเสิร์ฟแล้วเด้อค่าาาาา ดองไว้นานไปนิด(ก็ไม่นิด) แต่ตอนนี้คุ้มอยู่นา พี่กยองได้เห็นน้องคังแยหูแดงแจ๋ๆๆแล้วด้วย ถึงมันจะเป็นเพราะอำนาจเงินก็เถอะ555555 แต่พี่แกก็ทำเพื่อน้องนะ อยากชิทแชทกะน้องจนต้องซื้อให้ สายเปย์ที่แท้ทรู

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าจ้า

เลิฟยูว.


SHARE
Written in this book
You are the only one (Yaebin x Minkyeong)
เกลียดคนกวนตีน...เกลียดคิมมินกยอง
Writer
McDonaldduck
FicPRISTIN & GLStory
/ช่วงไหนหายไปคือโดนวิชาเอกเสพความตายไปแล้ว /แวะเข้าไปพูดคุยกันด้าย ทวงฟิคด้าย ด่าอิฮซซให้ฟังก้อด้าย

Comments

slim_7
2 years ago
น้องเริ่มใจอ่อนแล้ว ตื้อต่อไปนะ กยอง สู้ๆ
Reply
Esaddddd
2 years ago
โอ้ยน่ารักโว้ยยยยยย
Reply
MKYB
2 years ago
งือออ น้องน่าร๊ากกก

Reply