ไม่มีก็ได้ ไม่ได้สำคัญอีกแล้ว
ฉันที่กำลังหัวฟูจากกองงานทับถม หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อหวังจะผ่อนคลายสมองจากการคิดงานอย่างหนักตลอดทั้งวัน สักสิบนาที หรือสิบห้านาทีเท่านั้น แล้วสัญญากับตัวเองว่าจะกลับไปปวดหัวกับงานตรงหน้าต่อ

แจ้งเตือนจากแชทของเฟสบุ๊คดังขึ้นทันทีที่เชื่อมต่อสัญญาณอินเทอร์เน็ต แล้วที่แปลกใจยิ่งกว่านั้นคือชื่อคนที่ส่งข้อความมาหา ‘เพื่อนเก่าสมัยมอต้น’ 

เราคุยกันอย่างคิดถึงและห่วงหาเวลาที่ผ่านไปแล้ว เสียดายช่องว่างที่หายไปตลอดหลายปี น่าจะติดต่อกันเร็วกว่านี้ น่าจะได้คุยกันมากกว่านี้ เสียงในความคิดดังขึ้น

เราคุยกันราวกับคนแก่ ทั้งๆที่ต่างอายุเพียงแค่ยี่สิบ ฉันบอกเพื่อนว่า ดีใจที่ได้กลับมาคุย คิดถึงมากๆ รวมถึงเพื่อนคนอื่นๆที่ไม่ได้เจอกันเลยด้วย อยากเจอ อยากกอด

เราสร้างกลุ่มและดึงเพื่อนเก่าที่สนิทกันในตอนนู้นกลับมา พูดคุย ถามสารทุกข์สุขดิบ และฝากตัว เผื่อสักวันใครสักคนจะต้องการความช่วยเหลือจากพวกเราในนี้ 

คุยกันได้ไม่นานก็นัดเจอกันในรอบหลายๆปี นัดในช่วงเวลาที่คิดว่าทุกคนน่าจะว่าง ก็เพราะว่าเจอกันทั้งทีก็อยากให้มากันให้ครบ

หลังจากนัดวันและเวลาได้แล้ว ตกลงสถานที่กันเรียบร้อย แชทจากเพื่อนอีกคนก็เด้งขึ้นมา ใจความนั้นทำเอาฉันถอนหายใจ

พร้อมจะเจอคนนั้นแล้วหรอ?ไม่พร้อม... ฉันคิด
แต่กลับพิมพ์ตอบกลับไปว่า ‘เฉยๆนะ ไม่อะไรแล้ว’

เพราะเราอยู่กลุ่มเดียวกันกับ ‘คนนั้น’ และจบกันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ซะด้วย หลายปีผ่านไปเราไม่ได้คุย ติดตาม หรือเจอกันเลยสักครั้งเดียว เขาหายไปจากชีวิตเราอย่างถาวรในระยะหนึ่ง 

เรื่องราวมากมายค้างคาและยังไม่ได้รับการแก้ปมจากเชือกที่ผูกแน่น มันเป็นปมอยู่อย่างนั้น ยังคงเป็นก้อนที่ติดอยู่ในใจ ควรแก้มันสักทีมั้ยนะ...

...เราเป็นเพื่อนกันต่อไปได้...

...แต่ตอนนั้นมันแย่จริงๆนะ...

...มันเป็นแค่เรื่องที่ผ่านไปแล้ว...

...แต่กว่าจะผ่านมาได้ มันยากมากเลยนะ...

ใช่แล้วล่ะ ยากจริงๆ ตอนนั้นโกรธมาก เกลียดมาก และบอกกับตัวเองว่าอย่าไปยุ่งกับเขาอีก ยอมกระทั่งหักดิบตัวเอง บล็อกทุกช่องทางและไม่เคยที่จะทรยศตัวเองโดยการเข้าไปดู ไม่อยากทำร้ายตัวเอง ตอนนั้นเขาไม่มีค่าขนาดนั้น ไม่มีค่าอะไรที่เราต้องทำให้ตัวเองเสียใจซ้ำๆ

แล้วตอนนี้ล่ะ?

ตอนนี้ฉันไม่โกรธแล้ว ลืมความเกลียดไปหมด ติดอยู่แค่ปมๆนั้น ที่ยังอยู่และไม่หายไปไหนสักที สมองที่ตั้งใจจะหยุดพักสักสิบนาทีกลับคิดหนักกว่าเดิม

ทำยังไงดี?

เพื่อนในกรุ๊ปยังคงคุยกันสนุกสนาน เขาไม่เอ่ยชื่อฉัน แต่บางประโยคก็รู้ดีว่าเขาเอ่ยถึงเรา การที่เขาไม่เอ่ยชื่อแต่ยังคงพูดถึงเรา มันแปลว่าอะไร ใช้ความคิดอย่างหนักอีกครั้ง

อืม ปล่อยมันไปเถอะ 

ก็แค่ปมที่ถูกผูกมาหลายปี มันนานเกินกว่าจะมาแก้ในตอนนี้ นานจนจำวิธีแก้ไม่ได้แล้ว จริงๆฉันก็ไม่ได้อยากจะกลับไปสนิทกับเขา ไม่ได้อยากรู้ชีวิตเขามากกว่าที่ผ่านมา ฉันบล็อกเขาอีกครั้งก็ยังได้ ไม่ได้เดือดร้อนเมื่อไม่รู้ว่าเขาทำอะไร กับใคร ที่ไหน ชีวิตที่ไม่มีเขา ฉันชินแล้วล่ะ

ตอนนี้ฉันไม่โกรธเขาแล้ว ลืมความรู้สึกตอนนั้นไปหมด แต่จะให้กลับไปคุยเล่น หรือเป็นเพื่อนกันดังตอนเริ่มต้น คงไม่ทำ ก็ไม่เห็นจำเป็นเลย ก็ตอนนี้น่ะ สำหรับเขาแล้ว...

ฉันไม่ต้องมีเขาแล้วก็ได้
ตอนนี้เขาไม่ได้สำคัญกับฉันอีกแล้ว และคงไม่มีวัน...
ส่วนปมนั้น ก็ให้มันผูกอยู่อย่างนั้นแหละ ยังไงเรื่องที่ผ่านมาแล้วก็กลับไปแก้ไขไม่ได้ เหมือนกับก้อนกลมๆบนเชือกเส้นเล็กๆนี้ ที่คงไม่มีทางกลับไปแก้ได้อีกแล้ว





SHARE
Writer
00AM
เป็นเด็กเลี้ยงแกะ
ที่ไม่ได้พูดแต่เรื่องโกหก

Comments