ตัวตนสมมุติในโลกที่จิดาเคยอยู่
จิดาหายไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ไร้ร่องรอยของการมีอยู่ราวกับว่าเธอเป็นเพียงจินตนาการของคนที่เคยรับรู้ถึงการมีตัวตนของเธอ แม่ของเธอเดินทางมาหาผมเพื่อร้องขอให้วาดภาพเหมือนของเธอให้จากคำบอกเล่าสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ในความทรงจำ

จิดาเป็นหญิงสาวผมสั้น—ในวันก่อนที่เธอจะหายตัวไป เธอเป็นคนขี้อายกับคนแปลกหน้าแต่เป็นเด็กร่าเริงกับคนรู้จักและคนในครอบครัว เธอเป็นเด็กหัวดีและเป็นความหวังหนึ่งเดียวในครอบครัว พ่อกับแม่รักและเอ็นดูเสมอมา

จิดาที่ปาล์มรู้จักไม่ใช่แบบนั้น ปาล์มเล่าว่าตอนที่เรียนม.ต้นด้วยกัน จิดาเป็นคนเคร่งเครียด เอาการเอางาน และจริงจังกับชีวิต แม้จิดาจะยิ้มหรือหัวเราะบ้างเป็นครั้งเป็นคราว แต่จิดาไม่เคยดูเหมือนคนมีความสุขเลย ปาล์มเคยโดนจิดาตวาดใส่ครั้งหนึ่ง และนั่นเป็นแผลในใจเธอตลอดมา

หวานซึ่งเป็นเพื่อนตอนม.ปลายกลับเล่าเรื่องที่ต่างออกไป เธอเล่าว่า จิดานั้นเป็นคนเซื่องซึม ยิ้มน้อย และพูดน้อย มีเพียงครั้งเดียวที่เธอได้เห็นจิดาหัวเราะอย่างมีความสุข ก่อนที่เธอจะกลับมาเป็นคนซึมเซาในวันต่อมา จิดาไม่ได้เรียนเก่งมาก เธอไม่ใช่คนโดดเด่น และเงียบหายไปทันทีหลังจากจบม.ปลาย เธอไม่ได้ติดต่อกับใครอีกเลย

จิดาเป็นคนบ้าบอ ไม่ใช่คนสุภาพแบบที่ใครๆคิด เธอพูดคำหยาบและโวยวายตลอดเวลา เธอถูกอาจารย์เรียกพบทุกครั้งเพื่อคุยเรื่องการเรียนที่ย่ำแย่ เธอทำหน้าเศร้าเพียงเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาร่าเริงตามปกติ กลุ่มเพื่อนมหาลัยกล่าวถึงจิดาพลางยิ้มขบขัน พวกเขาบอกว่าไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันที่ยังทนคบกับจิดาจนถึงตอนนั้น อาจเป็นเพราะกฎแห่งการดึงดูดสักอย่างบนโลกที่ทำให้จิดาได้ใกล้ชิดพวกเขาและกลายเป็นเพื่อนกันในที่สุด

ไม่มีใครพูดถึงจิดาอีกหลังจากนั้น เรื่องราวของเธอจางหายไป จนในที่สุดเธอก็หายไปจากโลกนี้โดยสมบูรณ์ ภาพวาดที่แม่ของเธอร้องขอให้วาดนั้นยังว่างเปล่าจนถึงวันนี้ ผมไม่เคยทำสิ่งอื่นใดกับผ้าใบนั้น เพราะในขณะที่กำลังนึกถึงใบหน้าของเธอ ผมก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะหน้าต่างอย่างเร่งรีบ

ผมเปิดประตูรับร่างบอบบางนั้น เธอหลับตาแน่นิ่งอยู่ในอ้อมกอดของผม ปล่อยให้ผมมองดูเธอขณะที่กำลังจะหายไป ผมพยายามจดจำเธอให้ได้มากที่สุด

จิดาหายไปแล้ว ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ ทิ้งผมไว้เพียงลำพัง กับความทรงจำที่อัดแน่นไปด้วยเรื่องราวของเธอ
SHARE

Comments