You are the only one (Yaebin x Minkyeong) -02-



เยบินเล่าถึงเรื่องที่ไปพบผู้ใหญ่ให้เพื่อนทั้งสองฟัง เล่าไปพลางก็ทำหน้าละเหี่ยใจไป
เธอเล่าว่าแม่ของมินกยองถูกใจเธอมากๆ ชมว่าน่ารักไม่หยุด แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เยบินรู้สึกดีขึ้นเลย 

"มีแม่ยายดีเป็นศรีแก่ตัวนะ มึงไม่เคยได้ยินหรอ"

"งั้นมึงมาเป็นลูกสะใภ้แทนกูมานะนู" 

"กุถือคติไม่กินของๆเพื่อนเว้ย" อึนอูทำท่ากอดอกแล้วเอานิ้วโป้งดันจมูก

"เท่มากมั้ง อิหมาคิ้วโล้น"

"อิเจ๊ก เดี๋ยวกูฟาดด้วยไม้บรรทัดเลย"

"555555555555555555 กัดกันเลยๆ กุชอบบ"

"มึงควรห้ามเพื่อน" อึนอูพูดพลางหยิบถุงมันฝรั่งทอดในกระเป๋าขึ้นมาแกะกิน 

"แต่เช้าเลยนะมึง" ถึงจะบ่นแต่สาวจีนก็หยิบหมับเข้าปากทันทีที่เพื่อนแกะเสร็จ

"งั้นมึงห้ามกิน"

"ใช่ซี้ กูไม่ใช่น้องตี้นิ" เจี๋ยโฉวงแกล้งพูดตัดพ้อเพื่อน เหมือนชี้โพรงให้เยบินดีๆนี่เอง

"น้องตี้ไหนวะ" เยบินถามทั้งสองคน

"อิเจี๋ยมันเพ้อเจ้ออย่าไปฟังมัน" อึนอูหยิบมันฝรั่งสองชิ้นติดกันยัดใส่ปากสาวจีนอย่างจงใจ 

"บอกมา" คนตัวเล็กคาดคั้นเพื่อนอย่างจับผิด

อึนอูทำท่าจะลุกไปกรอกน้ำ(หนีเยบิน) แต่เมื่อลุกขึ้นก็ต้องเจอกับบุคคลปริศนาที่กำลังเดินมาทางพวกเธอ

"มึงๆ ใครวะ" อึนอูเรียกเพื่อนให้หันมาดูตามที่เธอชี้

"หล่อสัส...เอ้ย สวยสัส" เจี๋ยโฉวงพูดขึ้น

"จะฟ้องพี่นายอง อิอิ" อึนอูยิ้มแก้มบาน

"กูแค่ชมมะ"

ในขณะที่บุคคลปริศนากำลังเดินเข้ามากลางวงสนทนา เยบินแทบจะลุกขึ้นเดินหนีจากตรงนี้

"อ้าว น้องเยบินปวดฉิ้งฉ่องหรอ งั้นเดี๋ยวพี่รอตรงนี้นะ" หญิงสาวพูดขึ้น

"มาทำไม" เยบินพูดด้วยความหงุดหงิด


พูดถึงผี ผีก็มา


"พี่เอาสมุดการบ้านมาให้ เห็นวางไว้ตรงโต๊ะกินข้าวที่บ้าน ...แต่ถ้าไม่อยากได้ก็ไม่เป็นไรค่ะ" 

คิมมินกยองโบกสมุดสีฟ้าไปมาด้วยความสบายใจ ทำเอาเยบินรีบเปิดกระเป๋าหาสมุดที่ว่ายกใหญ่ แต่ก็ไม่เจอ เมื่อคืนเธอคงเอาการบ้านมาตรวจความเรียบร้อบแล้วลืมหยิบใส่กระเป๋านั่นแหละ

"เดี๋ยว" เยบินลุกขึ้นเดินไปหาคนตัวสูงพร้อมดึงสมุดเล่มคุ้นตามาไว้ในมือ ในขณะที่เพื่อนทั้งสองก็ทำหน้าตาเลิกลั่ก ไม่รู้จะแทรกตรงไหนดี

'นี่ใครวะมึง หน้าไม่คุ้น' 
'ถามกูกูจะรู้มั้ย'

อึนอูและเจี๋ยโฉวงกระซิบกระซาบกันอยู่ข้างหลัง คิมมินกยองที่ได้ยินพอดีจึงหันมายิ้ม แล้วแนะนำตัวเองกับน้องๆ

"สวัสดีจ้ะ พี่ชื่อคิมมินกยอง เป็นว่าที่คู่หมั้นของน้องเยบินค่ะ" 

"สวัสดีค่ะ หนูชื่อเจี๋ยนะคะ ส่วนนี่อึนอู" เจี๋ยโฉวงพูดแทนเพื่อนเพราะอึนอูมัวแต่มองหน้ามินกยองไม่วางตา สาวจีนที่เห็นเพื่อนเงียบไปนานจึงกระทุ้งแขนเบาๆหนึ่งทีเพื่อดึงสติ

"อ..อ๋อๆ สวัสดีค่ะ ชื่อจองอึนอูนะคะ" อึนอูแนะนำตัวเองด้วยสีหน้ามึนๆ

"เพื่อนของน้องเยบินใช่มั้..."

"ถ้าไม่มีธุระอะไรก็เชิญกลับค่ะ ที่นี่ห้ามคนนอกเข้ามา" 

ยังไม่ทันที่มินกยองจะพูดจบ เยบินก็พูดแทรกและเหมือนจะอยากรีบๆไล่มินกยองให้กลับเสียเร็วๆ คนตัวสูงที่เห็นแบบนี้ก็ยิ่งอยากอยู่แกล้งต่อไปอีก ...กล้าพูดขัดผู้ใหญ่หรอ

"พี่ได้รับการอนุญาตให้เข้ามาแล้วค่ะ อ้อ แล้วก็พี่ยังมีธุระอีกค่ะ ยังไม่กลับ"

"มีอะไรก็ไปทำสิคุณ"

"พี่เอาเสื้อคลุมกับเข็มขัดของเยบินไปคืนให้ที่บ้านแล้วนะคะ มาบอกเฉยๆค่ะ แล้วก็มาหาด้วย" มินกยองแกล้งเยบินโดยการปั่นให้เพื่อนทั้งสองของเยบินเข้าใจผิด 

'โอ้ กระต่ายตัวน้อยเริ่มทำหน้ายุ่งแล้ว' มินกยองคิดในใจด้วยความลิงโลด การแกล้งเยบินคงเป็นความสนุกแบบใหม่ที่มินกยองชอบทำไปซะแล้ว

"เห้ยมึง อย่าบอกนะว่า..." อึนอูและเจี๋ยโฉวงมองเพื่อนด้วยสีหน้าสมาคมคนชอบกินเผือกแห่งประเทศเกาหลี

"มึงอย่าไปเชื่อ" เยบินส่งสายตาคาดโทษไปยังคนตัวสูง "เลิกกวนตีนซะทีนะคุณ แล้วก็เลิกปั่นเพื่อนฉันด้วย" 

พูดจบแล้วเยบินก็เก็บข้าวของพร้อมสะพายกระเป๋าเดินไปยังทางที่ไปห้องเรียนโดยไม่รอให้ใครถาม เมื่อเพื่อนทั้งสองเห็นแบบนั้นก็รีบเก็บข้าวของพลางหันมายิ้มแหยๆให้คนที่อายุมากกว่า โค้งลาเสร็จแล้วรีบวิ่งไปทางที่เยบินเดินหนีไป

'แกมันโรคจิตคิมมินกยอง ชอบแกล้งน้อง 5555555555' มินกยองเริ่มคิดว่าตัวเองต้องบ้าแน่ๆที่ชอบแกล้งคังเยบินทุกครั้งที่เห็นหน้า คนอะไรบันเทิงจริงๆ



ณ ห้องเรียน

อึนอูและเจี๋ยโฉวงเดินเข้ามาก็เจอเยบินทำหน้าเป็นต็อกโบกีบูดอยู่ที่โต๊ะเรียนแล้ว ทั้งสองจึงรีบเดินเข้าไปหาเพื่อนตัวเล็กทันที

"ไม่ไปขอบคุณหน่อยหรอมึง พี่เขาอุตส่าห์เอาการบ้านมาให้" เจี๋ยโฉวงถามในขณะที่กำลังเตรียมตัวนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆเยบิน และตามด้วยอึนอู

"ขอบคุณกะผีสิ จงใจมาหาเรื่องกุชัดๆ" ยิ่งคิดเยบินก็ยิ่งอยากจะลงไปตบๆๆซะเดี๋ยวนี้ บังอาจมาปั่นเพื่อนของเธอว่าเธอกับยัยมินกยองทำ.....กันแล้ว โว้ยยยยยยยยยยยยยย อิบ้าคิมมินกยอง

"แสบว่ะคนนี้ ทำเยบินของเราอ็อตเฮ้ดได้ ไม่ธรรมดา" อึนอูพูดไปพลางพยักหน้าไป 

"กูเห็นนะมึงมองพี่เขาแล้วสตั๊น อยากได้ล่ะสิ กิ๊วๆๆ" สาวจีนแซวอึนอูที่ตอนเจอกันกับมินกยอง

"กูจองอึนอู รักเดียวใจเดียว แต่ถ้าโอนมาเราก็พร้อมแบ่งเป็นสองใจ"

"มึงมันบ้าอินู กุจะฟ้องน้องตี้" เจี๋ยโฉวงส่ายหัวให้ความจองอึนอูเบาๆแล้วหยิบสมุดการบ้านขึ้นมาตรวจความเรียบร้อยก่อนส่ง

"มึงเอาไปเลย กูยกให้ ใครก็ได้อ่ะเอาไปไกลๆจากกูที" เยบินส่งสายตาขอร้องอ้อนวอนไปทางสองสาวที่นั่งอยู่ใกล้ๆ อึนอูส่ายหัวพลางหยิบมันฝรั่งทอดที่กินไม่หมดที่โต๊ะเอาออกมากินต่อ

"อ่ะกูแบ่งให้ชิ้นนึง เป็นกำลังใจให้มึงสู้ชีวิตต่อไป ไฟต์ติ้งคังเยบิน!"

"เพื่อนเลว"




เยบินกลับมาถึงบ้านด้วยความอ่อนเพลีย วันนี้เป็นวันที่ลูกค้าในร้านเยอะเป็นพิเศษ งานเลยหนักเป็นพิเศษ ตัวเลขวิ่งไปมาในหัวไม่หยุดเพราะเธอทำอยู่แผนกแคชเชียร์ 

คนตัวเล็กจัดการจอดรถคันเก่งเข้าที่ประจำของมัน จัดการถอดหมวกเก็บให้เรียบร้อยแล้วรีบเดินเข้าบ้าน ในใจเยบินนอนลงไปบนเตียงแล้วเรียบร้อย ไม่ต้องอาบมันแล้วน้ำเนี่ย ง่วงสุดๆ

ทันทีที่เปิดประตูบ้าน เยบินก็เห็นทีวีที่เปิดซีรีย์เกาหลีทิ้งไว้ พร้อมร่างๆหนึ่งที่เยบินมองจากด้านหลัง โซฟาตัวเก่าประจำบ้านมีพนักพิงที่สูงนิดหน่อย เธอจึงเห็นแค่หัวที่โผล่มาเล็กน้อยและเท้าที่ยื่นออกมานอกตัวโซฟา ก็คงจะเป็นแม่เหมือนกับทุกทีนั่นแหละนะ

"แม่ วันนี้หนูขอขึ้นไปนอนก่อนนะ เหนื่อยมากๆ วันนี้ลูกค้าเยอะแยะไปหมดเลย" เยบินถือข้าวของที่ซื้อเข้าบ้านไปวางไว้ในตู้เก็บของหลังบ้าน แล้วเดินกลับมาที่ห้องรับแขกเตรียมจะเดินเข้าไปกอดแม่ก่อนนอน

"แม่หนูขอกอดหน่อยทีนึงง จะไปนอนแล้ว" เยบินเดินอ้าแขนหลับตาพริ้มไปยังโซฟา

"โอ๋ๆ เหนื่อยหรอลูก มากอดแม่มะๆ"


????


เยบินลืมตาขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียง

"ย๊าาาาาาา!! ยัยบ้า! เข้ามาได้ยังไง!!!"

"เปิดประตูเข้ามาค่ะลูก เยบินมาให้แม่กอดหน่อยคืนนี้แม่จะได้นอนหลับฝันดี" มินกยองอ้าแขนแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆเยบินหมายจะกอดเจ้ากระต่ายตัวเล็ก แต่เยบินกลับผลักแขนของเธอออกไปด้านข้างแทน

"ตลก? แล้วแม่ไปไหน" เยบินควักโทรศัพท์โนเลียรุ่นเก่ากึ่กออกมาจากกระเป๋านักเรียนเตรียมจะโทรหาแม่ แต่มินกยองก็ห้ามไว้ก่อน

"คุณป้าอยู่ที่บ้านพี่ค่ะ กำลังเฝ้าไข้คุณแม่พี่ คืนนี้คงไม่ได้กลับก็เลยขอพี่มาอยู่เป็นเพื่อนค่ะ" มินกยองนั่งลงที่โซฟาแล้วตบเบาะที่ข้างตัวเบาๆ "มานั่งดูซีรีย์กับพี่มั้ยคะ"

"ไม่ดู จะนอน" คนตัวเล็กพูดพลางหันหลังเตรียมจะขึ้นบันได

"แล้วคืนนี้พี่จะนอนตรงไหนได้บ้างคะ"

"นอนตามพื้นไป ถ้าไม่อยากนอนก็ไปขอคงงี่นอน" 

"งั้นพี่นอนห้องเยบิน"

"ลองเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียวจะถีบให้ตกชั้นสองเลย"

"โง้ยย น่ากลัวจัง พี่กลัวไปหมดแร้ววว" มินกยองทำเป็นกำมือแล้วเอานาบกับแก้มให้ดูเหมือนกำลังกลัวอีกฝ่าย 

"กวนตีนนักใช่มั้ย!"

เยบินหยิบหมอนอิงแถวๆนั้นมาฟาดมินกยองอย่างแรง คราวนี้มินกยองเจ็บจริงเลยลุกขึ้นวิ่งหนี กลายเป็นว่าวิ่งวนกันรอบห้องเหมือนแฮมเตอร์วิ่งรอบกรง

"โอ๊ยๆ อย่าตีพี่ ...แอ่ก!" พูดยังไม่ทันขาดคำคนตัวสูงก็โดนฟาดเข้าที่หลังไปอีกที เยบินที่ได้ยินเสียงคำว่า 'แอ่ก' ของมินกยองก็เกิดความสนุกจากการฟาดมากขึ้นไปอีก หมั่นไส้มานานแล้วว สะใจอีช้อยยิ่งนัก

มินกยองเห็นคนตัวเล็กไม่ยอมหยุดสักทีจึงวิ่งหนีขึ้นไปข้างบน เลือกเข้าห้องๆหนึ่งที่ใกล้ที่สุดแล้วล็อคประตูขังตัวเองไว้ข้างใน เยบินที่ตามมาติดๆเห็นหลังไวๆของมินกยองเข้าห้องตัวเองไปก็รู้สึกถึงคำว่า 'ชิบหายแล้ว'

"ย๊า!! คิมมินกยอง! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!"

"ออกไปพี่ก็เป็นกระดูกให้คงงี่แทะเล่นสิคะ" มินกยองต่อปากต่อคำกับเยบิน แสดงเจตนารมณ์ชัดเจนว่าจะไม่ยอมออกไป

"ออกมา! เดี๋ยวนี้!"

"..."

"คิมมินกยอง"

"แปปนึงค่ะ พี่กำลังดูเยบินตอนเด็กๆอยู่"

เยบินนึกไปถึงอัลบั้มวัยเด็กที่เธอเก็บไว้บนชั้นหนังสือ มันจะมีช่วงหนึ่งตอนมอต้นที่เยบินหน้ากลมเหมือนตุ๊กตาดารุมะ เป็นเพราะยูฮาลองตัดผมให้เยบินครั้งแรก ผลออกมาก็คือเยบินผมสั้นจนเกือบจะเท่าติ่งหู จากกระต่ายกลายเป็นหมีน้อยหน้ากลมประจำตระกูลคังทันที ใช้เวลาอยู่นานพอสมควรกว่าผมจะกลับมายาว

ทันทีที่นึกขึ้นได้เยบินรีบกระโจนลงไปที่ชั้นล่างแล้วค้นกุญแจห้องตามลิ้นชัก หาอยู่นานสองนานในที่สุดก็เจอ คนตัวเล็กไม่รอช้ารีบวิ่งขึ้นไปยังห้อง แล้วไขกุญแจเปิดประตูเข้าไป

คิมมินกยองกำลังถ่ายรูปหมีคังเยบินเก็บไว้ในมือถือ...

"ย๊า!! ลบเดี๋ยวนี้นะ!!!" เยบินตรงดิ่งไปยังตรงหน้าชั้นหนังสือที่มินกยองนั่งอยู่ จัดแจงริบอัลบั้มคืนแล้วกระชากโทรศัพท์ของคนตัวสูงหมายจะลบรูปลับนั่นออกจากเครื่องของอีกคน

"ลบตรงไหนเนี่ย" เยบินเริ่มงงกับการทำงานของสมาร์ทโฟนชื่อดังที่มินกยองใช้อยู่

"อันนี้ไม่มีปุ่มเหมือนโนเลียนะคะน้อง" มินกยองยิ้มอย่างเอ็นดูเยบินแล้วทำท่าจะหยิบโทรศัพท์คืน

"ไม่ บอกมาว่าลบตรงไหน"

"เอามาให้พี่เถอะน่า เดี๋ยวลบให้ดูเลยเอ้า" 

คนตัวสูงยังคงแบมือค้างไว้ไม่ไปไหน เยบินที่เห็นแบบนั้นก็ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง กลัวว่าถ้าให้ไปแล้วจะไม่ลบ แต่อีกฝ่ายบอกว่าจะลบให้ดูต่อหน้านี่

"ลบด้วย ไม่งั้นโดนตีตายตรงนี้แน่"

มินกยองเหลือบไปเห็นหมอนอิงเพชรฆาตที่เยบินกระชับไว้อย่างแน่นมือพลางกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ เหมือนว่าถ้าเธอตุกติกแม้แต่นิดเดียวก็จะโดนอีกคนฟาดจนเละยิ่งกว่าโจ๊กแน่

"นี่ เห็นไหมลบแล้ว"

มินกยองโชว์หน้าจอมือถือพลางกดที่ไอคอนรูปถังขยะสีแดงตรงมุมขวาของจอ ทันทีที่ลบรูปหมีน้อยเยบินก็มีแอคชั่นโดนดูดหายไปจากจอ เยบินที่เห็นแบบนั้นก็สบายใจ พลางมองโทรศัพท์อย่างสนใจนิดหน่อย

"พี่พาไปซื้อมั้ยคะ เยบินควรมีสมาร์ทโฟนไว้ใช้บ้างนะ จะได้ติดต่อกับพี่กับเพื่อนๆได้"

"ไม่เอาหรอก เปลือง แพงจะตาย"

"แต่ยุคนี้โทรศัพท์ที่เยบินใช้คนก็เอาไว้กันกระสุนทั้งนั้นแหละ"

"จะบ้าหรอ ...แล้วนี่ใครให้เข้ามาในห้อง! ออกไปเลยนะ ไปๆ" เยบินไล่คนตัวสูง แต่มินกยองไม่แม้แต่ขยับไปไหน เยบินเลยเลือกที่จะดันหลังอีกคนให้ออกไปพ้นๆห้องซะให้หมดเรื่อง

"พี่อยากนอนห้องนี้อ่าาา"

"เจ้าของไม่อนุญาตก็ห้ามนอน ไปขอที่นอนคงงี่ไป๊!" ดันคนตัวสูงพ้นประตูมาได้แล้วเยบินก็จัดการปิดประตูดังปังใส่หน้าคิมมินกยอง


แต่คังเยบินดันลืมเอากุญแจออกจากลูกบิด


คิมมินกยองที่เห็นลูกกุญแจพวงเล็กห้อยต่องแต่งคาลูกบิดห้องประตูก็ค่อยๆดึงออกมาเบาๆ กลัวเสียงที่เสียดสีกันจะทำให้อีกคนนึกขึ้นมาได้แล้วริบคืนไป

กุญแจห้องเจ้าตัวเล็กอยู่ในมือคิมมินกยองแล้ว...

คิมมินกยองยิ้มด้วยความเจ้าเล่ห์ พลางหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาปลดล็อค แล้วเข้าไปยังสำรองไฟล์รูปภาพที่เชื่อมต่อด้วยอินเตอร์เน็ต กดเปิดรูปหมีเยบินตัวน้อยออกมาดูแล้วอมยิ้มอยู่คนเดียว

'หมีน้อยของพี่ ไว้คืนนี้เจอกันนะคะ'






นาฬิกาปลุกดังขึ้นทันที มันถูกเซ็ทให้ปลุกไว้เจ็ดโมงเช้า เยบินตื่นขึ้นอย่างงัวเงียแต่ตายังไม่ลืม ควานหานาฬิกาปลุกแต่จับโดนอะไรก็ไม่รู้ข้างๆเตียง

...มันนิ่มๆ แต่ไม่ใช่หมอน...

เยบินลืมตาอย่างง่วงๆเพื่อที่จะมองหาโทรศัพท์ แต่ก็ต้องตาโตด้วยความตกใจที่มือของตัวเองไปอยู่บน...

หน้าอกคิมมินกยอง!

เยบินตกใจมากเลยถีบมินกยองตกเตียงแล้วกรี้ดลั่น คนตัวสูงที่โดนถีบถึงกับร้องออกมาดังๆด้วยความเจ็บและตกใจเสียงกรี้ดของเยบิน

"โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย! เจ็บๆๆๆๆๆๆๆ เอวช้านนนน ฮือออออ"

"เข้ามาได้ยังไง!!" เยบินลุกขึ้นยืนจังก้าชี้หน้ามินกยองทันที พลางหยิบหมอนอิงตัวเก่งที่เมื่อคืนหยิบติดขึ้นมาด้วยเอามากระชับไว้ที่มือเหมือนตั้งการ์ด

"เดินเข้ามาไงคะ ...อู้ยย เจ็บก้นง่าา"

"ยังจะกวนตีนอีก! ก็เมื่อคืนล็อคประตูไว้แล้ว..." เยบินเว้นวรรคไปแปปนึงแล้วนึกกลับไปเมื่อคืน ก็เธอเข้าห้องมาแล้วก็ไล่มินกยองออกไปแล้ว กดล็อคก็แล้ว..

...ใช่ ! เธอลืมดึงกุญแจออกจากประตูห้อง!...

เยบินคิดแล้วหมั่นไส้คนตัวสูงที่ชอบฉวยโอกาสตอนเธอเผลอทุกที หมอนบนมือไม่ได้จับไว้เปล่าเยบินจัดการฟาดมินกยองไม่ยั้ง จนมินกยองต้องรีบหาจังหวะยึดหมอนคืนแล้วโยนมันไปข้างหลัง บล็อคไม่ให้เยบินไปหยิบคืนมือมาได้ เยบินเมื่อเห็นว่าไม่มีหมอนก็เอามือเปล่าเข้าสู้ จัดการทุบหลังคิมมินกยองอย่างเกรี้ยวกราด

"โอ้ยยยยย เจ็บกว่าหมอนอีกโว้ยยยยย!! พ๊ออออ" มินกยองร้องอ้อนวอนเยบินอย่างโหยหาความรักความเมตตา

"แล้วเมื่อคืนได้ทำอะไรหรือเปล่า ตอบมา!!" ถึงจะหยุดตีแต่เยบินก็เปลี่ยนเป็นเอานิ้วชี้และนิ้วโป้งไปจ่อที่ต้นแขนของอีกฝ่าย เตรียมจะหยิกให้แขนขาวๆนี่กลายเป็นสีเขียวถ้าตอบอะไรกวนตีนออกมา

"แค่อาบน้ำแล้วขึ้นมานอนด้วยเฉยๆค่ะ พี่เปล่าแตะตัวเลยนะคะ มีแต่เยบินที่แตะตัวพี่" คนตัวสูงเหล่มองไปที่แขนของตัวเองที่ตอนนี้กำลังโดนมือปูหนีบของเยบินจ่อเอาไว้เหมือนปืน ถ้าขยับแม้แต่น้อยโดนลั่นไกแน่ๆ 

"แน่นะ"

"แน่ค่ะ ปล่อยพี่เถอะ พี่เจ็บทั้งเอวทั้งก้นแล้ว ไม่อยากเจ็บแขนเพิ่มละค่ะ"

เยบินรีบชักมือออกจากแขนของอีกคนด้วยความโมโห

"เช้าแล้ว หมดหน้าที่เฝ้าฉันแล้ว ออกไปได้แล้วคุณน่ะ" เยบินหยิบหมอนขึ้นมาจากพื้นแล้วจัดการจัดเตียงที่ยับยู่ยี่จากแรงถีบของเธอให้เรียบร้อย "แล้วก็ไม่ต้องมาที่นี่อีกนะ ไม่ต้อนรับ"

"นี่มาอยู่เป็นเพื่อนหรือมาเป็นกระสอบทรายให้เนี่ย" เยบินตอนนี้ก็เหมือนนักมวยดีๆนี่เอง ข้อนี้เป็นอีกข้อที่มินกยองควรรู้ว่าเยบินมือหนัก

บ่นกระปอดกระแปดได้สักพักก็เดินออกจากห้องไปโดยดี เยบินมองตามหลังด้วยความหมั่นไส้ จัดเตียงต่อสักพักแล้วกำลังจะหยิบหมอนอิงเดินลงไปคืนที่โซฟาชั้นล่าง 

แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ของมินกยองที่เมื่อคืนเยบินสั่งให้ลบรูปวางนิ่งอยู่ตรงหมอนหนุน เยบินจึงหยิบมาและกดที่ปุ่มกลมๆตรงกลางจอด้วยความอยากรู้ว่าโทรศัพท์ใช้ยังไง แต่ภาพหน้าจอปลดล็อคที่เป็นรูปเยบินตัดผมสั้นทรงหมีน้อยเมื่อคืนก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง ทำเอาคนตัวเล็กตะโกนลั่นออกมาดังๆ

"ย๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!! คิมมินกยอง!!!!" 






เห็นทรงผมเยบินตอนพีดี101แล้วนึกถึงเพลงหมีน้อยของเกาหลี 55555555555555555 น่ารักอย่างงี้พี่กยองไม่แกล้งก็แปลกแล้วว อิ______อิ แต่เยบินนี่ตอนแต่งก็ขำเหมือนกันนะ สนใจลงชื่อเป็นนักมวยมือสมัครเล่นมั้ยลูก พี่ก็จะตามเปย์ถ้าหนูจะเป็นนักมวย //ตื่นๆ

ชอบไม่ชอบยังไงคอมเม้นต์บอกกันได้นะคะ ไรท์ชอบอ่านคอมเม้นค่ะ แค่เม้นเดียวไรท์ก็มีกำลังใจปั่นต่อแล้วล่ะค่าาา

เลิฟยูว.


SHARE
Written in this book
You are the only one (Yaebin x Minkyeong)
เกลียดคนกวนตีน...เกลียดคิมมินกยอง
Writer
MrsDERR
FicPRISTIN & GLStory
/ช่วงไหนหายไปคือโดนวิชาเอกเสพความตายไปแล้ว /แวะเข้าไปพูดคุยกันด้าย ทวงฟิคด้าย ด่าอิฮซซให้ฟังก้อด้าย

Comments

slim_7
1 year ago
กว่าจะรักกันพี่กยองคงช้ำในตายพอดี เบาๆกับพี่เค้าหน่อยนะบิ้น
Reply
MrsDERR
1 year ago
น้องสะใจเบาๆค่ะ แค้นมานาน
Ntwdthr
1 year ago
มาค่ะไรท์มาต่อสงสารมินกเยง แฮร่ มินกยอง555 น้องบิ้นรีบใจอ่อนให้พี่กยองหน่อยสิคะคนจ๋วยยยย
Reply
MrsDERR
1 year ago
ซงซานเค้านะคะ 55555555