What should I choose?
ฉันควรเลือกอะไร ระหว่างปล่อยให้เราแยกจากแต่เขามีความสุข กับการยื้อเขาเอาไว้จนเกิดความเจ็บปวด

   ฉันรู้ว่าชีวิตไม่เที่ยง ทุกคนเกิดมาย่อมแก่ตายสักวัน แต่การต้องเผชิญหน้ากับมันผ่านคนที่เรารัก มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน

   ฉันไม่เคยบอกใคร...ในตอนเด็กๆ ฉันไม่เคยนอนหลับดีๆ เลยสักครั้ง ทุกครั้งที่ฉันหัวถึงหมอน ความคิดของฉันไม่ได้นึกถึงเรื่องที่มีความสุข ฉันจดจ่ออยู่แต่กับความตาย

   ถ้าฉันหลับตาลงไปฉันจะได้ลืมตาอีกหรือเปล่า? โลกความตายมันน่ากลัวเหมือนคำขู่ของคนเฒ่าคนแก่หรือไม่? แล้วความตายมันทรมานมากแค่ไหนกันนะ?

   จนโตพอรู้ความ ฉันก็เรียนรู้ที่จะหาสิ่งอื่นมากลบความหวาดผวาของตนเอง ฉันสร้างโลกส่วนตัว หาแรงดึงดูด หางานอดิเรก ความชอบต่างๆ เพื่อบรรเทาอาการสติแตกของตนเอง แล้วมันก็ได้ผล แม้มันจะทำให้ฉันดูเพ้อเจ้อและขี้มโนก็ตาม

   แต่ฉันรู้ดีว่าความคิดที่วนเวียนกับเรื่องความตายของฉันไม่เคยหายไป แต่ฉันแค่เก็บมันลงกล่อง ปิดล็อกแน่นหนาเพื่อไม่ให้มันส่งผลต่อชีวิตของฉันเอง

   กระทั่งการเสียชีวิตของคนใกล้ตัว และอาการของแม่ที่เริ่มแปลกไป มันส่งสัญญาณเตือนบางอย่างให้ฉันผวาเหมือนได้เห็นสัญญาณอันตราย

   ฉันไม่ใช่คนเข้มแข็งอะไร ฉันเจ้าน้ำตา แต่ฉันเรียนรู้ว่าการจมปลักไม่ได้ช่วยอะไร แต่กระนั้น ...ใจก็ไม่อาจยอมรับความตายที่อาจจะเกิดได้ทุกเมื่อเช่นนี้

   เวลาทำใจเนิ่นนาน แต่เมื่อคิดถึงอนาคตที่ขาดแม่ไป ฉันก็รับไม่ได้

   จะไม่มีคนคอยปลุกฉันทุกเช้าด้วยน้ำเสียงดุๆ และรอยยิ้มรับรุ่งอรุณ

   ไม่มีอาหารร้อนๆ ที่ทำด้วยใจให้ฉันกินทุกวัน

   ไม่มีคนที่คอยเตือนฉันทุกๆ เรื่องด้วยความเป็นห่วง

   จะไม่มีอีกแล้ว...หรือ

   จะให้ฉัน...รับมันไหวได้ยังไง?

   จะให้ฉันปล่อยแม่ไป ให้เราถูกคั่นด้วยภพภูมิ รับรู้แต่ไม่อาจสัมผัส ให้แม่ได้ไปอย่างสงบสุข ทั้งรอยยิ้มหรือ?

   แต่จะให้ฉันยื้อแม่ไว้เพราะทนไม่ไหวกับความสูญเสีย แต่ต้องเห็นเธอทรมานกับโรคภัยที่รุมเร้า ใจฉันจะรับไหวได้ยังไง!?

   ฉัน...

   ฉันได้แต่ทำใจ...แล้วปล่อยเธอไป

   ฉันรู้ว่าแม่ทรมานมามากแล้ว เธอไม่อยากทรมานอีก เธอบอกว่าหากคราวนี้ต้องจากไปจริงๆ อย่าได้ยื้อเธอไว้เลย มันเจ็บเกินทน

   เหมือนกับที่ฉันก็ยอมตายดีกว่าทนทรมานแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

   ฉันยอมรับไม่ได้ แต่ใจหนึ่งฉันไม่อยากมองเธอทรมานด้วยสองตาของตัวเอง โดยที่ไม่อาจช่วยแบกรับความเจ็บปวดนั้นได้

   แม่ทำผิดอะไรจึงต้องทรมานกับโรคภัย หากเป็นฉันก็ว่าไปอย่าง ฉันไม่สนใจว่าจะมีชีวิตหรือตาย แค่จากไปอย่างไม่เจ็บปวด ฉันก็พอใจที่สุดแล้ว

   แล้วทำไมแม่ต้องทรมาน...ทำไม?

   ฮืออออ...

   อย่าให้แม่ต้องทรมานมากไปกว่านี้เลย อย่าให้แม่อาการหนักอีกเลย

   ขอวิงวอนท่าน... ลูกไม่อาจทนเห็นคนที่ลูกรักต้องเจ็บปวดเจียนตายด้วยตาของลูก โดยที่ไม่อาจปกป้องอะไรได้เลย...

   อย่าได้...จากลูกไปเร็วถึงเพียงนี้เลย


SHARE
Written in this book
Book of the Life
บันทึกในหนึ่งชีวิตของเด็กผู้หญิงมึนๆ งงๆ คนหนึ่ง
Writer
Bambie
Somebody knows.
I don't like the rain, but when you gave me an umbrella with a smile... In that second, I fell in love with you. "พื้นที่นี้คือกระดาษและปากกาของเรา"

Comments