ไม่มีฤดูหนาวครั้งสุดท้าย.
Snowflake? - Snow F(l) a k e??เกล็ดหิมะปลอม ต่างจากของจริงตรงไหนนะ

หากไม่มีโอกาสได้สัมผัสเลยสักครั้ง ฉันจะแยกพวกมันออกจากกันได้ยังไง

ลานสกีกลางหุบเขาที่แทบจะไม่ปรากฏบนแผนที่นำเที่ยว ยังคงทิ้งร่องรอยหนาวเหน็บไว้ในใจของฉัน


ขดตัวมองเกล็ดหิมะโปรยปรายผ่านหน้าต่างบ้านพัก

ไอร้อนจากฮีทเตอร์รั้งฉันเอาไว้จนถึงนาทีสุดท้าย

ขอส่ายหัว ยอมแพ้ให้กับทริปนี้-
ทริปที่เพิ่งมารู้ทีหลัง ไม่นานนักว่า ใครบางคนลงทุนมาฝึกสกีไว้ก่อนล่วงหน้าเป็นเดือน


ไม่แม้แต่จะได้สัมผัสกับหิมะ ในสภาวะอุณหภูมิติดลบสองหลัก


ถ้ารู้ตั้งแต่ตอนนั้น ฉันคงยอมกัดฟันวิ่งฝ่าพายุออกไปกับเธอ


ในตอนนั้น, ร่างบางที่พองขึ้นจากเสื้อขนเป็ด ยืนโบกไม้โบกมืออยู่กลางลานหิมะ 

ราวกับพยายามส่งสัญญาณบางอย่างเป็นครั้งสุดท้าย,

น่าเสียดายที่ฉันไม่รู้อะไรเลย

ไม่ยอมคว้ามือนั้น ทั้งยังปัดทิ้งไป อย่างไม่ยินดียินร้ายใดๆ ทั้งสิ้น


น้ำตาในสภาวะต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง
เพิ่งจะมาไหลในเวลาต่อมา,



ณ เวลาที่อุณหภูมิเมืองไทยแตะสามสิบองศา แม้จะเป็นเพียงช่วงปลายเดือนกุมภาฯ ก็ตาม

ยืนตัดสินใจอยู่นาน ว่าจะก้าวตามลูกศรไปทางไหนดี

ในช่วงเทศกาลแห่งความรัก ที่ผู้คนพลุกพล่านเต็มไปหมด

มุมหนึ่งของห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง

ลูกศรสีเหลืองสะท้อนแสง ปักหลักอยู่อย่างโดดเดี่ยว ไม่ต่างจากฉัน และชุดที่ไม่เข้ากันกับบรรยากาศเอาซะเลย


ทางซ้าย คือ เมืองหิมะ
ทางขวา คือ ลานไอซ์สเก็ต


ฉันไม่คุ้นเคยกับกีฬาฤดูหนาว
พูดตามตรงก็คือ กีฬาเกือบจะทุกประเภทนั่นแหละ

ถือเป็นเรื่องแย่ๆ ที่อยากเปลี่ยนแปลงในปีนี้


ตัดสินใจได้ดังนั้น
จึงเดินไปฝากของที่ล็อคเกอร์


หยิบรองเท้าสเก็ตมาสวมเองอย่างยากลำบาก 

แน่นอนว่า การเดินไปให้ถึงลานน้ำแข็งในสภาพนั้น ยากยิ่งกว่า


แต่ก็ยังพอเบาใจได้ว่า
ในตอนนั้น ฉันเป็นลูกค้าคนสุดท้ายของวันแล้ว


เดินวนรอบแรก พยายามทุกวิถีทาง งัดทุกกระบวนท่าออกมา เพื่อไม่ยอมให้ตัวเองล้ม 

เดินวนรอบที่สอง จับราวไว้แน่นจนมือเจ็บ

เดินวนรอบที่สาม เป็นอิสระ ทว่า เป็นไปอย่างเชื่องช้าไม่ต่างจากลูกเต่าหัดคลาน

ในเวลาแบบนี้ ถ้ามีเธออยู่ด้วยก็คงจะดี

จู่ๆ ความคิดเอาแต่ใจตัวเอง ก็โผล่เข้ามาอย่างเอาแต่ใจ, สมดังชื่อ


ไม่รู้ว่า, เพราะเธอเป็นผู้ชายสายสปอร์ต

หรือเป็นเพราะว่า, เธอคุ้นชินกับกีฬาเมืองหนาวมากกว่า


หรือจริงๆ แล้ว ก็แค่ไม่มีเหตุผล

ก็แค่คิดถึงมากจนทนไม่ไหว ตรงไปตรงมาแบบนั้นเอง


แล้วฉันก็หยุดยืนเพื่อต่อสู้กับความคิดฟุ้งซ่านอย่างหนัก โดยไม่ลืมใช้สองมือเกาะราวเอาไว้แน่น


.
แล้วจู่ๆ ก็ล้มลงในจังหวะที่คิดว่าตัวเองปลอดภัยดีพอ



เจ้าหน้าที่พุ่งเข้ามา ดึงตัวฉันขึ้นไป ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที-

ไม่แปลก หากเขาจะเก็บภาพความอ่อนล้าโรยแรงทั้งหมดได้ในทันที,

คงแอบเป็นห่วงลึกๆ ว่า สภาพนี้คงไม่ไหว


.
ถูกต้องทุกอย่าง
สุดท้ายแล้ว ฉันก็ไปต่อไม่ไหวจริงๆ



ลานสเก็ตไม่มีหิมะตกลงมาสักหน่อย
แต่ภาพในหัวก็ยังคงวนซ้ำแค่ฉากเดิม 


ค่อยๆ เช็ดน้ำตาออก ด้วยมือมึนชา

หัวใจสูบฉีดเลือดช้า
บีบตัวเป็นจังหวะอ่อนล้าโรยแรง


เบือนหน้ามองเมืองหิมะที่อยู่ฝั่งตรงข้าม


ไม่มีสกี
ไม่มีเสื้อขนเป็ด
ไม่มีภาพเคลื่อนไหวใดๆ บนลานหิมะ


เพราะตรงนั้น, ไม่เคยมีใครอยู่ตั้งนานแล้ว


จนตอนนี้ เข้าใจแล้วล่ะ,
เกล็ดหิมะ ที่อุณหภูมิสามสิบองศา หนาวเหน็บ และเป็นของจริง



ความรู้สึกที่มีต่อเธอ,
ไม่ว่าเมื่อไหร่ ก็ยังคงเป็นเรื่องจริงเสมอ

เพียงแต่บางครั้ง,
บนโลกใบนี้ ก็ไม่มีพื้นที่เหลือพอสำหรับความจริง ที่สายเกินไป


.



.


.
บาดแผลจากการซ้อมสกี ที่ฉันไม่เคยมองเห็นใต้เสื้อขนเป็ดตัวนั้น

ฉันกำลังชดใช้มันให้เธอ

ต่อให้ต้องล้มเพราะเธออีกกี่ครั้ง
ฉันก็จะลุกขึ้นมาให้ได้ทุกครั้ง

จนกว่าจะยืนด้วยตัวเองไหว
อย่างน้อยก็ช่วยปรานีกันหน่อยนะ

.
ระหว่างนี้ ถ้าเป็นไปได้,
ช่วยอย่าโผล่เข้ามาในความทรงจำคนอื่นง่ายๆ แบบนี้อีก

มันไม่ง่ายเลยนะ 

แต่ละวันที่ผ่านมา
มันไม่เคยง่ายเลยจริงๆ.
SHARE

Comments

mangdang
1 year ago
"ถ้าเป็นไปได้ ช่วยอย่าโผล่มาในความทรงจำคนอื่นง่ายๆอีก ไม่ง่ายเลยนะที่จะผ่านไปแต่ละวัน" ฮือๆ จิ๊ดเลยค่ะ
Reply
LaFloraRa
1 year ago
เวลาหมุนช้าจังเลยเนอะ :)
mangdang
1 year ago
ใช่ค่ะ สำหรับเรา ผ่านมาเกือบ5ปียังสลัดความคิดและคำถามในใจไมได้สักที TT
Reply
LaFloraRa
1 year ago
หลบหนีความจริง มาสู่ความเจ็บปวดที่แท้จริงยิ่งกว่า ดูเหมือนว่า storylog สอนบทเรียนนี้ให้เราแล้วล่ะค่ะ 555

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเสมอเลยนะคะ ดีใจจัง ไปๆมาๆ เหมือนความเศร้าจะกลายเป็นเรื่องสนุกขึ้นมานิดนึงแล้วล่ะค่ะ

ยังไงก็เขียนเรื่องเศร้าให้เราอ่านบ้างนะ <3
mangdang
1 year ago
ขอบคุณนะคะ ✌✌
Reply