คืนจันทร์
คืนสุดท้าย
เราทั้งสองทำผิดกฎ
เสื่อหนึ่งผืน ปูกลางปูนที่พึ่งฉาบแห้งนอกห้องคืนนี้ไม่มีดาวสักนิด
เสื่อผืนเล็กเกินกว่าคนทั้งสองจะนอนข้างกัน
หัวเราหันเข้าหากัน
ตาต่างควานหาประกายบนฟ้า 
แม้ไม่มีประกาย
แต่คืนนั้นแสงจันทร์สว่างชัดมาก
ลมเย็นนิดหน่อย
เธอดึงผ้าห่มให้ฉันคลุมเข่า
เธอบอกเธอใส่กางเกงขายาว
และผ้าห่มไม่จำเป็นสำหรับเธอ
เวลาผ่านไป
บางอย่างในใจพรั่งพรู
ไม่จำเป็นต้องมีเสียงหัวเราะ 
เสียงหัวเราะไม่ใช่สัญลักษณ์เดียวของความสุขเรื่อยไป 

ดาวตก คงเป็นโชคดีของเธอ
เธอดูดีใจมาก 
เธอถามฉันว่าเห็นดาวตกไหม
ฉันบอกไม่
ฉันคิดว่าฉันช่างโชคร้าย
ไม่ใช่เพราะไม่เห็นดาวตก 
แต่เพราะไม่เห็นในสิ่งที่ทำให้เธอมีความสุข
ฝนทำไมแกชอบมาค่ายละ                       ก็อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมมันน่าเบื่อ          ห้องไหนไหนมันก็สี่เหลี่ยมทั้งนั้น
 
แล้วตอนนี้มันสี่เหลี่ยมไหมล่ะ
สายตาเราทั้งสองยังคงจับจ้องท้องฟ้า
กลางคืนมีพลังงานพิเศษบางอย่าง
และคืนนี้
พลังงานนั้นช่างรุนแรง 

เขียนโดย ปณต ถึง น้ำฝน30/05/2016
เขียนหลังจากกลับมาค่ายได้สี่คืน

        ค่ายอาสาฯ คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาฯ
     "ค่ายบ้านโคกใบบัว จังหวัด นครราชสีมา"

SHARE
Written in this book
เล่าให้คุณฟัง
สิ่งที่ฉันได้สัมผัสใน"ค่ายอาสา"

Comments