หรือเป็นเพราะเดือนกุมภาพันธ์  ที่ทำให้ฉัน... แอบชอบคุณ
ภาพชายหนุ่มแต่งตัวสบาย 
สภาพผมยุ่ง หน้ายับ ที่เพิ่งตื่นจากการหลับในกลางดึก... ตาหยีๆที่ถูกยีซ้ำๆ กับเสียงงัวเงียแทบฟังไม่ได้ความ สะกดจิตสะกดใจ ดวงตาที่จะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ของเรา เบิกกว้างขึ้น... ตามด้วยใจที่เริ่มจะบาน 
อยู่มาตั้งนาน...ทำไมเพิ่งมาเห็นว่าหล่อวันนี้วะ
คำสบถเบาๆกล่าวอยู่ในใจ... 
และคุณก็จากไปเมื่อหลายเดือนก่อน 

เรามีพบเจอกันอีกบ้างในช่วงที่คุณมาอยู่เวรที่แผนกของเรา แต่ก็นั่นแหละ..
ไม่มีอะไรให้ได้สานต่อความปลื้ม แทบจะลืมไปทั้งหมด. 

จนเมื่อเดือนกุมภาพันธ์เดือนแห่ง
ความรักเดินทางมาถึง... และเหมือนจะหอบหิ้ว "ความรู้สึกรัก/ชอบ" เข้ามาในพื้นที่หัวใจของเราด้วย 

คุณมาอยู่ประจำที่แผนกของเราอีกครั้ง สิ่งแรกที่คิดตอนได้ยินชื่อคือ... 
ต้องเตรียมขนมไว้ให้กิน 
เพราะคุณชอบกินขนม 
ต้องเตรียมรับความวุ่นวายเพราะคุณมันดวงเยิน 
คิดๆเล่นๆแต่เพียงว่า... 
ยุ่งแค่ไหนก็ได้ขอแค่ให้ได้ยืนบีบ 
Ambu Bag ข้างๆตอนคุณจะใส่ tube คิดเล่นๆแค่นั้น 

เพราะตั้งแต่เลิกกับแฟนไป... ก็ไม่คิดจะมีความรักกับใครอะไรอีก เจ็บจนเฉยๆละ ยิ่งกับเป็นเพื่อนร่วมวิชาชีพอย่างคุณ ไม่มีความคิดชอบจริงจังอยู่ในหัวเลย 

แต่ก็นั่นแหละ... โชคชะตาคงไม่ยอมปล่อยความสงบให้เราง่ายขนาดนั้น 

ด้วยความที่คุณเป็นคนอัธยาศัยดี ขี้เล่น คุยเก่ง... ทำให้คุณกลายเป็นที่รักของหลายคนในที่ทำงาน มุกแป้กๆ กับคำพูดตลกงงๆ ทำให้เรารู้สึกว่าคุณน่ะบ้า ไม่เหมาะแก่การเป็นหนุ่มที่สาวๆแอบปลื้มสักนิด เราเลยหยุดปลื้มไปโดยปริยาย 


จนมาวันหนึ่ง... 

1 กุมภาพันธ์ 
เรามีโอกาสได้เข้าเคส LP 
(หัตถการอย่างหนึ่งในงาน)  ด้วยกัน ขณะที่เรากำลังตั้งใจฉีกซองเข็มเบอร์ 24 ฉีกซอง syringe ลงบนถาดอุปกรณ์ คุณเอ่ยขึ้นว่า...
 "ทำไมต้องณีกา" 
เราได้ยินว่าฎีกา ก็ส่งคิ้วขมวดไป 
"ชื่ออ่ะ ทำไมต้องสุพรรณีกา? ทำไมไม่ณิกา" 
"อ๋อ ร้านทำป้ายทำผิดน่ะ 
จริงๆก็ชื่อสุพรรณิกาแหละ" 
จริงๆแล้ว...วันนี้เราใส่เสื้อที่รุ่นพี่ส่งต่อให้ เลยต้องใช้ป้ายชื่อที่ร้านทำผิดมา จริงๆใส่มาตลอด ตลอดระยะเวลาเกือบ 2 ปี นี่เป็นครั้งแรก.. ที่มีคนรู้ว่าป้ายชื่อนี้เขียนชื่อเราผิดมา 1 ขีด  5555 

6 กุมภาพันธ์ 
เรายังคงดำเนินชีวิตด้วยหัวใจที่เต้นจังหวะปกติ 
เป็นเวรเช้าวันทำการ ซึ่งตอนเช้าหลังรับเวรเราต้องเริ่มที่ทำแผล จิตใจของเรายังไม่ได้จับจ้องไปที่คุณ... แต่เวรเช้าแบบนี้แหละที่เราต้องได้มาเจอกันอีกครั้ง  และหน้าที่รับผิดชอบของเราก็ได้อยู่ในโซนใกล้คุณ 

ภาพผู้หญิงหน้าโทรมๆใส่ชุดขาวหมองๆเดินหอบชุดทำแผลมาวางบนรถทำแผลเพื่อเตรียมเริ่มงาน... นั่นคือภาพเรา ขณะที่กำลังลากรถออกมาอย่างขมีขมัน ขยันสุดๆ 

วงล้อของรถทำแผลที่ไม่สมประกอบหนึ่งในสี่ล้อเกิดมีปัญหา... 
ซึ่งมีมานานแล้วแหละ แต่ไม่เคยเกิดปัญหา ดันมาเกิดอาการทรุดตัวลง พร้อมเททุกอย่างบนรถลงอย่างไร้เยื่อใย
โครมแรก... เป็นเสียงของอุปกรณ์ทั้งหมดที่กระทบพื้น 
โครมสอง... เป็นเสียงอุทานของคนรอบข้าง 
"ทำไมต้องโวยวายด้วย" เสียงกวนๆแกมหยอกแว่วมาจากทางด้านหลัง 
ขณะที่ทุกคนอึ้งและเรากำลังก้มลงหยิบคว้ารถทำแผลให้ยืนขึ้นอีกครั้ง... 
ก็มีคนข้างๆยื่นมือมายกช่วย 
โครมที่สาม... คล้ายจะโครมครามซะละมั้ง อื้อ... เหมือนเสียงเต้นของหัวใจจะโครมครามขึ้น ท่ามกลางคำว่า 
"มาเดี๋ยวช่วย"  และนี่ก็รีบขอบคุณด้วยความช็อคปนตกใจ ตั้งแต่ทำงานมา...ยังไม่เคยเจอวิชาชีพข้างเคียงคนไหน มาช่วยอะไรแบบนี้ 
พูดเล่นๆไปด้วยว่า 
"ทำไมหล่ออะไรแบบนี้" 
พร้อมกับที่คุณก้มลงหยิบถาดทำแผล และอุ้มมันทั้งหมดไปวางบนรถ ผู้คนโดยรอบก็โห่แซวในความทำดี 
"คนดี 2018" คุณตอบปิดท้ายมาแค่นั้น

หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้อะไรกับคุณอีก... นอกจากนั่งตั้งใจทำงาน และขณะที่เรากำลังนั่งหันหลังเคลียเอกสาร และคุณก็กำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ 

คุณตรวจงานของคุณ
เราเคลียงานของเรา 
เราสองคนนั่งหันหลังให้กัน 
และมีเพียงเสียงเพลงจากยูทูปที่มีคนเปิดทิ้งไว้ คลอแว่วมา 

จริงๆตอนนั้นเราสองคนต่างไม่ได้คิดอะไร นอกเสียจากอยากฮัมเพลง
หวังเพียงแค่เธอรู้...สักวันหนึ่ง 
เราฮัมท่อนนี้พร้อมกัน แต่ต่างคนก็ต่างไม่ได้คิดอะไร ก็เลยร้องท่อนต่อไปได้เรื่อยๆ 

อยู่ๆ...เราก็นึกขึ้นได้ว่าเราเคยแอบปลื้มเขา... เท่านั้นแหละ เจ้าเหล่าผีเสื้อหลากสีก็บินวนรอบๆเลยจ้าาา 
แมลงมโนมาร้องหวี่ๆอยู่ในหูกันไม่ขาด เราทำได้เพียงส่ายหัวขับไล่ให้มันออกไปไกลๆ 

แต่แล้วช่วงเวลาเย็นๆ  เหล่าแมลงมโนก็ก่อกวนหนัก ทำให้เราอยากรู้สถานะของเขาและอยากแอบส่องเรื่องราวชีวิต ก็เลยค้นหา Facebook จริงๆทราบนานแล้วเพราะเป็นเพื่อนกับคนในวิชาชีพเขาอยู่คนสองคน  

จุดประสงค์เพราะอยากส่อง อยากติดตาม และคิดว่าเขาคงจะไม่มาเห็นสิ่งที่เราโพส เพราะเราเป็นคนชอบเขียนเล่าอะไรยาวๆ และอัพสเตตัสบ่อย บ่อยจนกลัวจะโดนบล็อค 555  

วินาที...กดเพิ่มเป็นเพื่อนนั้น 
กดเข้ากดออกอยู่หลายๆรอบ 
ถ้าเป็นตอนเด็กๆคงจะเด็ดกุหลาบมาเสี่ยงทาย "แอด ไม่แอด แอด ไม่แอด" 55555 

ส่งคำขอแล้ว
โยนโทรศัพท์ลงเตียงผ่ามมมม แล้ววิ่งไปเข้าห้องน้ำ 

จริงๆแล้วฝั่งตรงข้ามแบบคุณ คงจะเฉยๆและอาจจะกดรับแบบเฉยๆ 

แต่... แจ้งเตือนที่ขึ้นว่า 

'β€πรับคุณเป็นเพื่อนแล้ว'
'β€πโพสลงบนไทม์ไลน์ของคุณ' 

ทำให้เราแทบกรี๊ดและอยากเอาอะไรปาหัวสักที จะโพสให้โลกรับรู้ทามมายยย ทำไมไม่รับแบบเงียบๆ 
อ่าว สุพรรณีกา 
เป็นประโยคทักทายแค่นั้น และเราก็ตอบทักทายไป ก็จบแค่นั้น 

ชื่อผู้ใช้ของเราคือ "ฉันชื่อ สุพรรณิกา" 
ปล.ไม่ต้องเข้าไปส่องนะ บอกเพราะชื่อเฟสของเรามันจะเจ้าสู่สตอรี่ต่อไป 55 

7 กุมภาพันธ์ 
เราอยู่เวรดึกของคืนนี้ ทำให้เช้าวันนี้เราจะเจอกันแปบนึง...ก่อนเราลงเวรไป 
เราเคลียงานเสร็จเรียบร้อย นั่งเลื่อนมือถือเล่น 
เราเห็นแล้วว่าคุณมาตรวจแล้ว ขณะที่คุณเดินผ่าน... เราก็ก้มหน้าทำเป็นมองไม่เห็นคุณ เพราะกลัวโดนล้อ 

เราเหลือบไปมองคุณนิดนึง  คุณแวบมามองนิดหน่อย ก่อนปล่อยประโยค..
"สวัสดีฉันชื่อสุพรรณิกา ส่วนฉันชื่อ...นะ" 
เขาต่อท้ายเป็นชื่อของตัวเอง นั่นโดนล้อเข้าจนได้ เราก็ไม่โต้ตอบทำได้แค่ส่งยิ้มกวนๆไป และได้พูดอะไรเกี่ยวกับงานกันบ้าง จำไม่ได้แระ 555 และก่อนลงเวรคุณก็มองหน้าเราและพูดส่งท้าย 
"สุพรรณีกา สุพรรณีกา" ไม่รู้จะติดใจอะไรนักหนากับชื่อ 55


เราตั้งใจไว้ว่า...จะไม่ให้อะไรมันรู้สึกไปมากกว่านี้ เพราะคุณน่าจะมีแฟนแล้ว ไม่ได้ส่องละเอียด... 
แต่คิดว่าน่าจะเดาไม่ผิด 


แต่ถึงคุณจะมีหรือไม่มี 
เราก็ไม่มีสิทธิ์อะไรอยู่ดี 


จริงๆถ้ามันจบลงแค่นี้ก็ดี แต่...ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น แต่ตัวหนังสือเริ่มสั่นแล้ว ขอมาต่อตอนหน้า สงสัยจะยาวไป 55 


#FrebLOVE #HeartTachy 

SHARE
Writer
SUPANNEEGA
letter girl
คุยกับตัวเอง

Comments