รับน้องบ้าน
รับน้องบ้าน
เริ่มตั้งแต่ที่เข้ามารับน้อง หลายคนบอกฉันว่า 'เจอกันตอนทำบ้านนะ😊'
1ปีที่ผ่านมา ฉันรอคอยเสมอเพื่อที่จะได้เจอเพื่อน เจอพี่ "ตามคำสัญญา"
ฉันเริ่มต้นที่บ้านหลังนี้ด้วยตัวคนเดียว
คงไม่แปลกนัก ที่ฉันจะโหยหามิตรภาพและความอบอุ่นจากบ้านหลังนี้
วันนี้ฉันยอมรับ ว่าฉันได้สิ่งนั้นมาแล้ว
แต่ทว่า... ฉันยังไม่พอใจนักหรอก
วันนี้ฉันเหนื่อย ฉันเริ่มมองหาใครสักคน
บางครั้งเห็นคนข้างบ้าน ก็อดอิจฉาเขาไม่ได้ ความคิดบางอย่างแทรกซึมเข้ามาในหัวใจของฉัน 'ทำไมบ้านเค้าคนเยอะจัง ทำไมเค้าดูสนุก ทำไม.. ทำไม..'
วันนี้บ้านเรามีปัญหา
ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าพวกเราตอนนี้จะรับมือปัญหานั้นได้มั้ย
ตอนนี้ฉันเริ่มโหยหาใครสักคนอีกแล้วล่ะ
"เธอไง" เราต่างก็รู้คำตอบนี้ดี
ฉันรู้ว่าเธอเองคงจะรีบตามมาเมื่อเสร็จธุระ
แต่ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเพียงเราจะสู้รอพวกเธอไหวหรือเปล่า
"เราอาจหมดแรงลงกลางทางก่อนเจอกัน"
ฉันเองไม่ชอบสันทนาการนักหรอก
แล้วฉันทำทำไมล่ะ? มองดูเพื่อนสิ เค้าเหนื่อยขนาดนี้ไปเพื่ออะไร
ฉันเดินทางมาพร้อมๆกับเขา ฉันจะทิ้งให้เพื่อนเหนื่อยเพียงลำพังหรอ?
ใช่ ฉันทำไม่ได้
-ตอนนี้โครงสร้างบ้านเราใกล้เสร็จแล้วล่ะ-
แต่เรากลับขาดสมาชิกบ้าน
เธอคิดว่าหากขาดเธอไป บ้านจะเป็นบ้านได้จริงๆหรอ? เธอเชื่อฉันมั้ย
เธอคือคนที่จะมาเติมเต็มบ้านของเรา


" BaanJo isn't only house but our HOME "

7 กรกฎาคม 2559
SHARE
Written in this book
บ้านหลังที่2
บ้านโจ๋ จุฬาฯ บ้านรับน้อง

Comments