ชมรมโลหิตฯ
ชมรมโลหิต
"ก็แค่ชมรมบริจาคเลือดธรรมดา" นี่คือสิ่งแรกที่ฉันคิด
"ค่ายอาสา" นี่คือสิ่งถัดมาที่ฉันได้รู้จัก
"ความผูกพัน" นี่คือสิ่งสำคัญที่ฉันได้รับ
ครั้งหนึ่ง ฉันเคยคิดว่าค่ายอาสาของที่ไหนๆก็เหมือนกัน
"ไม่... ไม่เหมือนเลยสักนิด" 
ครั้งหนึ่ง ใครคนนึงถามฉันว่า 'ทำไมต้องชมรมโลหิต'
"นั่นสินาา... ฉันก็ไม่รู้ ไม่เคยเข้าใจตัวเองเหมือนกัน" ฉันคิดอยู่นานทีเดียว
ฉันพยายามมากมายเพื่อให้ได้ไปค่ายอาสาของชมรมโลหิต
จนถึงวันนี้ ฉันก็ยังไม่เคยเข้าใจตัวเองสักที ว่าทำไม..?
แต่ฉันรู้อยู่อย่างนึง ฉันดีใจที่ฉันพยายามมากมายขนาดนั้น
วันนี้ ฉันรู้...ฉันรู้ว่าฉันไม่มีวันหาคำตอบนั้นได้
"ฉัน... ก็แค่รู้สึก มันคือความรู้สึก แค่นั้นจริงๆ"

วันนี้"โลหิต"ไม่ใช่แค่ชื่อชมรม
สำหรับฉันโลหิตคือสายเลือดของพวกเราที่มีอะไรบางอย่างเหมือนๆกัน
ฉันไม่รู้...

"ไม่รู้ว่าพวกเค้าชอบไปค่ายเพราะชอบที่จะเก็บรอยยิ้มของคนอื่นๆเหมือนฉันรึเปล่า
ไม่รู้ว่าเค้าจะชอบเล่นกับเด็กๆที่สุดแสนจะซนแบบฉันมั้ยนะ
ไม่รู้ว่าเค้าชอบใช้แรงงานกับการสร้างนู่นสร้างนี่เหมือนฉันบ้างรึเปล่า
ไม่รู้ว่าเค้าชอบนั่งคุยกับพ่อแม่ลุงป้าน้าอาหรือแม้แต่คุณยายที่นั่งเหงาๆอยู่บ้านกับหลานเหมือนฉันบ้างมั้ย
ไม่รู้ว่าเค้าจะชอบนั่งคุยเรื่องที่ออกจะงงๆจนบางทีก็ไม่เข้าใจตัวเองแบบฉันรึเปล่า
ไม่รู้ว่าเค้าจะมีความสุขเวลาเห็นคนกินข้าวฝีมือตัวเองแบบที่ฉันเป็นมั้ย"
แต่ทั้งหมดนั่นทำให้ฉันคิดถึง ฉันอยากกลับมาที่นี่ อยากมาเจอพวกเค้าอยู่เรื่อย
"ไม่เชื่อหรอ... ? อืมม ไม่ต้องเชื่อฉันหรอก"
- มาพิสูจน์เองสิ - :)

เขียนให้ชมรมบริการโลหิตและสังคมสงเคราะห์ในพระบรมราชินูปถัมน์ จุฬาฯ ในงาน club mania 2560
SHARE

Comments