"แอลกอฮอล์" คือ ยาชา และหลุมหลบภัย
เพิ่งจะรู้เมื่อคืนนี้ว่าทำไมคนเจ็บปวด จึงเรียกร้องต้องการ "แอลกอฮอล์" มากเป็นพิเศษ...
เพราะมันอาจเป็นตัวช่วยที่ตอบโจทย์ที่สุด ณ เวลานั้น โดยไม่ถามหาความเข้มแข็ง อดทน หรือเหตุผลอันควรอะไรจากเรา
...
ปกติฉันเมาไวมากเป็นทุนเดิม แค่ U Beer กระป๋องเดียวก็เอียงกะเท่เร่ พร้อมเทตัวลงบนที่นอนแล้วหลับลึกแบบแทบไม่รู้ตัว 
เขาจึงไม่ชอบให้ฉันดื่มนัก เพราะหลังจากช่วงเวลาชิล ๆ ตอนดื่มด้วยกันแล้ว จิตวิญญาณฉันจะหลบลงไปจำศีลยาว ๆ หนึ่งคืนโดยไม่รู้สึกแม้กระทั่งอ้อมกอด หรือจูบของเขา
...
เมื่อวานเป็นวันวาเลนไทน์ เขาพาฉันไปดินเนอร์ และดูหนังรัก(Fifty shades freed) แทนการบอกรักโดยไม่พูดมากตามสไตล์ 
เขาเอนตัวมาพิงแล้วบ่นง่วงเป็นพัก ๆ ยามมีฉาก sexy ในขณะที่ฉันเริ่มชินชากับความเจ็บปวดกับสถานการณ์ Yer or May be ในหัวใจ เนื่องจากไม่มีคำตอบว่าเขาจะเป็น Mr.Gray สำหรับฉันหรือเปล่าในอนาคต
เพราะทุกครั้งที่ฉันมองเห็นแววตาที่แอนนามองคริสเตียน มันคือสายตาที่ฉันมองใครคนหนึ่ง
คนเดียวกับที่ฉันมองเห็นในฉากแต่งงานตอนต้นเรื่อง...ซึ่งไม่ใช่เขา
ฉันมองเห็นใครคนนั้นมา 10 กว่าปีแล้ว 
และยิ่งมองเห็นชัดขึ้นอีกในยามนี้ ที่ฉันเริ่มมีความคิดอยากแต่งงาน
เพราะฉันไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะแต่งงานกับใครได้ นอกจากเขาคนนั้น
...
พอกลับถึงบ้าน ฉันเอ่ยปากว่าอยากดื่มเบียร์สักกระป๋องก่อนนอน เขาจึงแวะซื้อมาก่อนเข้าบ้าน
...ความอบอุ่นในอ้อมกอดเขาไม่ได้หายไป แต่แค่ความเจ็บปวด 2 ก้อนใหญ่นี้บีบรัดหัวใจฉันจนชาเกินจะรู้สึกถึงมัน
ก้อน 1 คือความโหยหาใครอีกคนอย่างสุดใจ
ก้อน 2 คือความรู้สึกผิด 
และสิ่งที่เลวร้ายที่สุดในตอนนั้นคือ ฉันไม่เคยอำพรางความรู้สึกตัวเองได้เลย
...
ฉันดื่มเบียร์ 1 กระป๋องกว่า ๆ จนหมดก่อนที่เขาจะไปอาบน้ำ
ครึ่งกระป๋อง ก็เริ่มหนักบ่า
1 กระป๋อง ความรู้สึกเจ็บปวด สับสน ขมขื่น โหยหา ค่อย ๆ หลบลงไปภายใต้ความง่วงมึน
1 กระป๋อง+ สติสัมปชัญญะฉันเหลือเพียง 30% 
แม้รู้ว่าคืนนี้ต้องนอนกอดเขา และมีรักที่อุ่นจนร้อนเร่าอย่างที่ปกติควรเป็น...ฉันก็คงไม่เดือดร้อน
.
เพราะฉันไม่ปวดที่ใจ...ยาชาออกฤทธิ์แล้ว
เพราะฉันไม่ต้องสับสน หรือรับรู้ความรู้สึกใด ๆ...ฉันไล่จิตสำนึกตัวเองลงไปในหลุมหลบภัยแล้ว
และคืนนี้ความจริงจะมีเพียง "ปัจจุบัน" ที่เกิดขึ้นตรงหน้าเท่านั้น
โดยที่ฉันไม่ต้องบากหน้าพยายามหลอกลวงหรือปิดบังใครแม้กระทั่งตัวเอง
เพราะแอลกอฮอล์และมนุษย์ไร้วิญญาณในนามฉันจะเป็นคนเล่นความจริงบทนี้เอง
...
มันเพอร์เฟกต์มาก
ฉันรู้สึกผ่อนคลาย เป็นปกติ และปลอดภัย กว่าที่ฉันนึกกลัวไว้ก่อนหน้านี้
แม้แต่ในตอนที่เขาถามว่าฉันรักเขาไหม แล้วฉันพยักหน้าก็ตาม
...
แต่ฉันคะเนผิดไปนิด
เพราะฉันไม่เคยรู้ว่าตัวเองสร่างไวกว่าที่คิดในยามตื่น
...
ยาชาหมดฤทธิ์ พร้อมกันกับที่วิญญาณฉันก้าวขึ้นจากหลุมหลบภัย
...
ฉันเริ่มเห็นภาพที่ผสมผสานระหว่างสิ่งที่จิตวิญญาณฉันนำติดใส่กระเป๋าลงไปในหลุมหลบภัย กับความทรงจำจากหนังที่เพิ่งดูจบไปตอนค่ำ
ฉันเห็นภาพตัวเองกับใครอีกคน แต่งงานและมีบ้านในฝันของเรา
...
ฉันรู้สึกตัวชัดเจนตอนคนข้าง ๆ กอบร่างฉันไปกอดไว้แนบอก 
ต่อให้พยายามไล่ตัวเองกลับลงไปในหลุม หรือสะกดจิตให้ตัวเองไม่เจ็บปวด
ก็สายเกินแก้
...น้ำตาฉันเอ่อออกมามากกว่าที่คิดระวัง ไหลลงไปบนอกเขา
...ฉันแสร้งหลับเหมือนไม่รู้ตัว
เขาอาจคิดว่าเป็นน้ำตาจากความง่วงหาวก็ได้
...แต่มันไหลออกจากทั้งสองตารดลงไป หัวใจปวดร้าวชัดเจน
.
.
.
.
.
คืนนี้ฉันจะดื่มสัก 2 กระป๋อง
เพราะสถานการณ์ Yes or May be นี้ยังไม่จบ


SHARE

Comments