ใบไม้
ใบไม้เขียว แตกหน่อ อยู่ที่ก้าน
ช่างเบิกบาน ในฤดู ใกล้หน้าฝน
คอยรับแดด กันแสงสี ตกลงบน
อยู่คงทน ปกคลุมดิน ถิ่นหญ้าคา

หยดฝนเปียก หยาดริน บนเคลือบใบ
กระดอนไป เด้งรับมา เจ้าพฤกษา
เหมือนเจ้าเต้น มีความสุข ทุกเวลา
ได้พึ่งพา เจ้าประหนึ่ง พึงร่มไทร

กาลผ่านไป แล้วเจ้าใบ ที่เจ้าเปลี่ยน
ดั่งไขเทียน บนเปลือกลอก ปอกไปไหน
สีเขียวพลัน ผันเป็นสี แดงรำไร
เจ้าอ่อนไหว ดูอ่อนแอ่ แก่นานกาล

ดูอ่อนแรง ตามแสง ที่แยงสวน
ลมระรวน จวนจะปลิว พริ้วขับขาน
อีกไม่นาน ก็จะกลาย เป็นเมื่อวาน
เสียงขับขาน หลานแซ่ซ้อง กองบนดิน

ลมหนาวเยือน เตือนให้ใจ ได้คงที่
กายที่มี ก็หมดไป ให้ถวิล
หวลคิดถึง  บอกกล่าวไป ให้ได้ยิน
ใบไม้ดิ้น ไม่สิ้นไป ในไพรวัลย์

แด่คุณย่าของฉัน

Ziiinvn
01.59 am
02-21-2018

SHARE
Written in this book
กลอนแปดของข้า
แต่งกลอนแปด สุภาพบ้าง ไม่สุภาพบ้าง

Comments