เด็กแว้น ดาวคะนอง-ตลาดพลู


ฉันเป็นเด็กแว้น ไม่สิ เดี๋ยวจะรีบตัดสินฉันผิดอีก ฉันไม่ใช่จำพวกเด็กแว้นที่ก่อความน่ารำคาญเดือดร้อนให้ชาวบ้านหรอกนะ ฉันเป็นเด็กแว้นที่รักสงบและโดดเดี่ยว เด็กแว้นในนิยามของฉันคือพวกที่หลงไหลการขับรถมอเตอร์ไซค์ ชอบสัมผัสของลมที่พัดผ่านหน้า มันมีทั้งพวกที่ดีและไม่ดีทั้งนั้น 


ฉันจำไม่ได้ว่าชอบการแว้นตั้งแต่เมื่อไหร่ พอรู้สึกตัวอีกทีก็ออกจากบ้านสตาร์ทเครื่องเสียแล้ว ฉันรักการที่เราได้คิดทบทวนอะไรๆ หลายๆ อย่างขณะขับมอเตอร์ไซค์ หลายๆ อย่างที่เกือบจะแตะล้านอย่าง ผมที่ปลิวสยายขณะขับ ลมที่ปะทะกับหน้าของเราเหมือนกับกำลังจะทำการทะลุมิติ ฉันมักจะขับจากดาวคะนองบ้านของฉันไปแถวตลาดพลูทุกเช้าวันเสาร์และเย็นวันจันทร์ เช้าวันเสาร์ฉันจะขับบนถนนรัชดาภิเษกไป ส่วนเย็นวันจะฉันจะเลี่ยงหนีความวุ่นวายบนถนนรัชดาภิเษกไปบนซอยเทอดไท 33 แทน 


ฉันมักขับไปพบผู้คนมากหน้าหลายตา หลากหลายทางสภาพ หลากหลายทางความคิด หลากหลายทางความเชื่อ ฉันพบกับชาวมุสลิม ชาวพุทธ และคริสเตียน พอแม่ฉันรู้ว่าไปสุงสิงญาติดีกับชาวมุสลิมแถบตลาดพลูก็เริ่มอ้าปากแซะว่าพวกเขาเอาแต่พวกตัวเองบ้างล่ะ เห็นแก่ตัวบ้างล่ะ แปลกแยกบ้างล่ะจะไปยุ่งทำไม แต่ฉันก็ทำหูทวนลม เพราะยังไงพวกเขาก็คือมนุษย์เหมือนกับเรา แล้วเรื่องการเห็นแก่ตัวและเอาแต่พวกตัวเองก็เป็นเรื่องเฉพาะบุคคลมากกว่าเรื่องของศาสนา เราแตกต่างกันแค่เพียงความเชื่อ ความคิด และความเป็นอยู่ สุดท้ายเราก็คือผู้ร่วมโลกอย่างหลีกหนีกันไม่ได้ไม่ใช่หรือ


ในตลอดระยะเวลาที่ฉันได้ขับมอเตอร์ไซค์มันคือความสุขที่หาจากที่ไหนไม่ได้ เป็นความรู้สึกที่แม้จะชั่วคราวแต่ตราตรึง ทุกครั้งขณะขับราวกับว่าฉันกำลังโผบินอย่างต่ำอยู่บนถนน แม้ฉันจะเป็นเด็กผู้หญิงสามัญธรรมดาแต่ก็รู้สึกเป็นอิสระที่สุดในโลก ฉันเคารพถนนทุกๆ สาย ทุกๆ ตรอกซอกซอยที่สามารถนำพาฉันไปยังที่ต่างๆ ยังสถานที่ที่ซึ่งมากด้วยความหลากหลายทางกายภาพ ฉันมักจะเป็นคนนอกกรอบหรือขบถอยู่บ่อยๆ แต่ฉันก็ไม่ได้เกินเลยจนทำให้ผู้อื่นต้องระอาหรือเดือดร้อนใด ๆ ถึงแม้ว่าคนมักจะเข้าใจฉันผิด ๆ แต่ฉันก็ไม่ยอมให้คนพวกนั้นมาตัดสินฉันเป็นอันขาด


ตอนเย็นฉันนั่งอยู่ในห้องครัวกับแม่คอยจัดแจงกับข้าว ก่อนที่แม่จะเอ็ดเสียง “ร้อนๆ ๆ ๆ ๆ !” ขณะนำแกงเลียงกุ้งออกจากไมโครเวฟ เข็มนาฬิกาชี้เป็นเวลา 5:00น. ตรงกับเวลารับประทานอาหารเย็นของบ้าน บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเครื่องแกงต่างๆ ทั้งแกงเขียวหวานไก่ แกงเลียงกุ้ง และแกงหมูเทโพ ฉันคดข้าวพรางฟังแม่ยกทัพพร่ำบ่นเรื่องที่ฉันมักไปยุ่งเกี่ยวกับคนต่างศาสนาและการขับมอเตอร์ไซค์ของฉัน ตามเคย ฉันหูทวนลม ก่อนที่แม่จะยอมเลิกพลเดินไปสวดมนต์แผ่เมตตากับกรวดน้ำหลังตู้เย็น ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นใบของต้นธรรมรักษาสีเขียวแก่ที่ปลูกเรียงรายอยู่หน้าบ้านกำลังปลิวไสว ถัดออกไปเป็นบาทหลวงตามด้วยขบวนคริสตจักรที่กำลังเดินผ่านหน้าบ้านไปหน้าปากซอย หลังจากรับประทานอาหาร ฉันก็พลันหยิบกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ เปิดประตูบ้าน สตาร์ทเครื่อง บิดคันเร่ง และขับ ขับออกจาก ดาวคะนอง

ฉันไม่ใช่มุสลิม ในขณะเดียวกันฉันก็ไม่ใช่ชาวพุทธ และในขณะเดียวกันของขณะเดียวกันฉันก็ไม่ใช่อะไรเลย เป็นเพียงกายหยาบที่ชอบแว้นรถมอเตอร์ไซค์จากดาวคะนองไปตลาดพลูทุกเช้าวันเสาร์และเย็นวันจันทร์ก็แค่นั้น






เชิดคลิน



SHARE
Written in this book
เรื่องสั้น
Writer
cherdklyn
lerner
ผูกพันกับความหมองเศร้าและความเหงาหงอย ชอบสีเบจ

Comments