วันวานเลนไทน์


พวกคุณให้กุหลาบและมอบความรักแก่กันในวันวาเลนไทน์ ทั้งๆที่พวกคุณไม่รู้จักวาเลนไทน์เสียด้วยซ้ำ

โคว้ทที่ 18 ของวันปรากฎบนหน้าจอโทร์ศัทพ์ของฉัน ทำให้ฉันตระหนักได้ถึงเจ้า 14 กุมภาหน้าโง่ที่กำลังใกล้เข้ามาทุกขณะ


จะบ้าตาย! ก็แค่วันทำงานธรรมดาๆ วันหนึ่งรึเปล่า ไม่เห็นจะต้องใส่ใจยี่หระอะไรเลย ทำไมคนเขาจะต้องให้ความสำคัญอะไรกันด้วย


พาลนึกถึงวาเลนไทน์ปีที่แล้วพิลึก ที่เพื่อนเอกบาลีสันสกฤตของฉันเอาช่อดอกบัวปทุมไปให้รุ่นพี่ที่แอบชอบในคณะ อีบ้า! วันวาเลนไทน์นะ ไม่ใช่วันมาฆบูชา ถึงความหมายมันจะดีก็เถอะ แต่แกจะให้ดอกบัวในวันวาเลนไทน์แบบนี้ไม่ด้าย!



ถ้าวาเลนไทน์ก็จะลืมอีกวันวันหนึ่งไปไม่ได้ วันที่เขาโทรมาเพื่อชวนฉันไปดูหนังด้วยกัน

“ฮัลโหล, แอน”

“ฮัลโหล, ว่าไง”

“พรุ่งนี้ตอนเย็นว่างป้ะอ่ะ?” เขาถาม

“ว่างๆ ทำไมหรอ”

“จะชวนไปดูหนังน่ะ”

“ได้ๆ เอาสิ, เดี๋ยว นี่เดทใช่ป้ะเนี่ย” ฉันถาม

“ก็แล้วแต่แกจะคิดแล้วกัน” เสียงเขากรุ้มกริ่มอย่างมีพิรุธ


“แน่ะ, แน่ๆ” ฉันเริ่มแก้มแดงแต่ก็เก็บอาการระริกระรี้ของตัวเองไว้


จากนั้นเราก็นัดอะไรกันเสร็จสรรพ เวลา 5 โมงครึ่ง โต๊ะม้านั่งหลังอาคาร 4 หลังจากฉันเรียนวิชาโทเสร็จจำได้เป๊ะๆ ฉันก็ไปรอก่อนเวลาสัก 5 นาทีเห็นจะได้ จากนั้นเขาก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับช่อดอกกุหลาบแดงที่นำมาให้ฉัน วันนั้นเขาทำผมสีน้ำตาลอ่อน เซ็ทผมตั้งดั่งเอลวิส เพรสลีย์ ให้ตายสิ! ถ้าเบ้าไม่ดีจริงทำไมได้นะเนี่ย ฉันยังจำได้อยู่เลยว่าฉันเขินขนาดไหน เกือบตายเลยเชียว


เขาคือผู้ชายในอุดมคติขนานแท้ สูง ผิวแทน ชอบเตะบอล นิสัยดี ไม่ยุ่งเกี่ยวกับอบายมุข ฟังเพลงจากเทปคลาสเซ็ทเท่านั้น อั้ลบั้มโปรดคือพราวของวงพราว เวลาว่างชอบนั่งสวดมนต์ เจริญจิตภาวนา อ่านหนังสือและเล่นโยคะ โอ๊ย! ตรงเสปค!!


เราไปดูหนังรักกัน ที่จริงฉันเกลียดหนังรักแนวโรแมนติกเข้าไส้ แต่ไม่เป็นไร ไปกับเขา ฉันยอม
จำได้แม่นว่าฉันต้องคอยประคับประครองไม่ให้ตัวเองเกิดอาการง่วงจนเผลอหลับไปเป็นอันขาด


ส่วนตัวหนังงี่เง่ามากถึงมากที่สุด ให้ 2/10 เลย นางเอกงอนพระเอกเรื่องที่ไม่ยอมซื้อของให้ในวันวาเลนไทน์ก็เลยหนีพระเอกไปเกาะอังกฤษ(พระเอกกับนางเอกอยู่ด้วยกันที่เบลเยี่ยม) แล้วก็ทิ้งโน้ตไว้ในครัวว่า “ตามหาฉันให้เจอสิ” จะบ้าตาย แค่พล็อตเรื่องก็มหาโอเวอร์แล้ว แล้วพระเอก-นางเอกก็พูดภาษาอังกฤษคล่องกว่าฝรั่งเศสกับเยอรมันเสียอีก อะไรก็ไม่รู้ ยังดีที่มุมกล้องสวย ฉากสวย ทำให้อยากไปต่างประเทศเลยแหละ


เรานั่งดูกันอย่างใกล้ชิด แต่เราก็ไม่ได้เกินเลยอะไรไปมากกว่านั้นหรอกนะ ฉันกินป็อปคอร์นคนเดียวเสียหมด จำได้ว่าเขาจกมันไปแค่สองครั้งเสียเท่านั้น อายชะมัดยาดเลยฉัน ไม่สวยแล้วยังแถมตะกละอีก พอกลางๆ เรื่อง เขาก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำทำธุระ แล้วฉันก็เผลอหลับไปจนได้ พอรู้สึกตัวอีกทีหนังก็จบเสียแล้ว แล้วเขาก็ยังไม่กลับมาจากห้องน้ำเสียด้วย ฉันก็นึกว่าเขาอาจปล่อยหนัก แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีวี่แววจะมาเสียที ก็เลยตามหาทั่วห้างเผื่อเขาอาจจะละเมอแล้วลืมไปว่ามากับฉันอะไรอีหรอบนี้ แต่ฉันก็ยังหาเขาไม่พบอยู่ดี จนสุดท้ายเขาส่ง SMS มาหาฉันว่า “ขอโทษด้วยนะ กลับก่อนเลย พอดีมีธุระ”


สุดท้ายหลังจากวันนั้น ฉันก็ไม่เคยได้เจอกับเขาอีกเลย โทรไปก็ไม่รับ SMS ไปก็ไม่ตอบ จนเขาฝากบอกมากับเพื่อนฉันว่า ที่ผ่านมาไม่เห็นฉันบอกว่าชอบเขาเลย ก็เลยนึกว่าฉันไม่ได้ชอบเขา เอ้า อีบ้า! แค่ไม่ได้พูดว่าชอบนี่คือฉันไม่ได้ชอบหรอ
แต่สรุปเขาก็ไปกุ๊กกิ๊กกับคนอื่นนั่นแหละ


ก็ใช่นี่ อยู่กับฉันมันอึดอัด ให้ทำไงได้ก็ฉันอ้วนใช่ไหมล่ะ สวยก็ไม่สวย แถมยังดำอีก ไม่เหมือนคนใหม่ของเขานี่ ทั้งสวย ทั้งขาว โอ๊ย! ฉันนึกว่าวันนั้นเขาจะขอฉันเป็นแฟนด้วยซ้ำหลังจากนั้นฉันก็ไม่อยากชอบใครเป็นการพิเศษอีกเลย



ฉันแอบร้องไห้คนเดียวอยู่ประมาณ 3 วันจนหมอน เป็นคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนไปทั่วสารทิศ
จนเพื่อนฉันมานั่งปลอบปละโลมว่า “มึงจะไปเสียใจทำไมวะกับผู้ชายแบบนี้ ไม่ตายก็หาใหม่ได้!”
หาใหม่ได้ หาใหม่หรอ คนอย่างฉันเนี่ยนะ ใครไหนจะมาเอา


จนทุกวันนี้ฉันก็ยังไม่มีใครไหนมาเอาจริงๆ วันวาเลนไทน์หรอ หน้าโง่! ทั้งๆ ที่เป็นวันแห่งการนองเลือดของนักบุญวาเลนไทน์แท้ๆ ควรจะเสียใจสิ แต่ก็นั่นแหละ มันก็วันธรรมดาจริงๆ แหละนะ ต่อให้มันจะมีอดีตยังไงก็ตาม แต่ฉันก็ยังต้องมีชีวิตต่อไป ใช้ชีวิตแบบเดิมๆ เหมือนดั่งวันทั่วๆ ไปวันหนึ่ง

ขณะที่เครื่องพิมพ์เส็งเคร็งกำลังทำงาน ฉันนั่งขบคิด มันเดินเครื่อง ฉันถอยหลัง
ดอกกุหลาบที่ปราศจากราก
นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน




เชิดคลิน

SHARE
Written in this book
เรื่องสั้น
Writer
cherdklyn
lerner
ผูกพันกับความหมองเศร้าและความเหงาหงอย ชอบสีเบจ

Comments

ChanTula
2 years ago
นี่มันตัวเราชัดๆ 555
Reply
cherdklyn
1 year ago
กรี๊ด ดีจายย ❤️❤️❤️❤️