ตกหลุมรักครั้งแรก...ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ นะ
ฉันคิดว่า "การตกหลุมรักครั้งแรก" เกิดขึ้นตอนช่วงวัยเด็ก น่าจะประมาณ 2 ขวบ เพราะฉันนึกภาพตัวเองใส่รองเท้าบัลเล่ต์กับกระโปรงฟูฟ่องในสมัยนั้นออก (เห็นแบบนี้ก็เคยเรียนบัลเล่ต์อยู่นะ ถึงจะแค่คอร์สเดียวและจำไม่ได้เลยสักนิดว่าเรียนอะไรไปบ้าง"

ด้วยความอ่อนต่อโลก ฉันคิดเอาเองว่ามันคือการตกหลุมรักครั้งแรก โดยให้เหตุผลว่าหนุ่มน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักน่าชังรักวัยเดียวกันนั้น "มีหน้าตา" เหมาะสมที่จะเป็นรักครั้งแรกของฉัน

ฉันเชื่อว่านั่นคือรักครั้งแรกของฉันอยู่ไปอีกไม่กี่ปี 

ในวัยสิบกว่าขวบ ฉันก็เจอหนุ่มน้อยคนใหม่ ที่ครั้งนี้ฉันมั่นใจว่า "นี่ล่ะคือการตกหลุมรักครั้งแรกที่แท้จริงสักที" ฉันประทับใจในนิสัยร่าเริงเป็นมิตรของเขา ชอบที่เขาเรียนเก่งกว่าคนรุ่นเดียวกัน 

ฉันแอบมองเขาทุกครั้งที่มีโอกาส เราเคยเรียนอยู่ห้องเดียวกัน และหลายปีถัดมาก็แยกห้องกัน ช่วงนั้นมีเทรนด์แลกรูปนักเรียนกัน ฉันรวบรวมความกล้า ตีหน้าตายเข้าไปขอรูปนร. จากเขา เขาดูแปลกใจที่ฉันผู้ซึ่งไม่เคยสนิทกับใครเป็นพิเศษเข้าหาเขาก่อน แต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไร เขาฉีกยิ้มสดใสขณะยื่นรูปของเขาให้ฉัน...

...ฉันคิดว่ารูปใบนั้นจนถึงตอนนี้มันก็ยังเก็บอยู่ในกล่องเหล็ก ที่วางไว้ข้างในชั้นหนังสือ ไม่ได้หยิบออกมาดูหลายสิบปีแล้ว

แต่ก็นั่นแหละ...ในช่วงปีสุดท้าย ฉันเผลอบอกเพื่อนคนหนึ่งไปว่าสนใจเขา (พร้อมกำชับว่าอย่าบอกใคร!) และวันรุ่งขึ้นเขาก็เดินตรงมาหาฉัน ถามว่า "เธอชอบเราเหรอ?"

"..."

จนถึงทุกวันนี้ฉันก็ยังอดคิดย้อนกลับไปไม่ได้ ว่าถ้าตอนนั้นฉันซื่อตรงต่อจิตใจตัวเองจะเป็นอย่างไร แต่...พอพิจารณานิสัยขี้เบื่อของฉันแล้ว การที่ปากแข็งปฏิเสธหน้าตายไปแบบนั้นก็ดีเหมือนกัน เพราะมีความเป็นไปได้สูงว่าถ้าเกิดเราคบกันขึ้นมา จะต้องเลิกกันรวดเร็วเพราะนิสัยเด็กๆ ในสมัยนั้นของฉันก็เป็นได้

หลังจากนั้นฉันทราบข่าวว่าเขาคนนี้มีแฟน เลิกกับแฟน แล้วก็มีแฟนใหม่ยาวมาจนถึงปัจจุบัน...ยินดีด้วยนะ น่าจะได้คู่ชีวิตแล้วล่ะเนอะ?

ฉันเสียใจตอนที่ทราบข่าวเรื่องเขามีแฟนครั้งแรกก็จริง แต่พอมาคิดดูดีๆ ฉันว่าที่ฉันเสียใจไม่ใช่เพราะเขามีคนอื่น แต่ฉันแค่เสียดายโอกาสการมีแฟนกับคนที่คิดว่าเป็น "รักครั้งแรก" ของฉันเสียมากกว่า

ไม่คิดเหรอว่าการได้ครองคู่กับ "คนที่เป็นรักครั้งแรก" มันโรแมนติกแค่ไหน

ฉันใช้ชีวิตอย่างเอ้อระเหยในเรื่องนี้อีกหลายปี มีคนเข้ามาเคาะประตูของฉันบ้าง แต่ฉันไม่เคยเปิดให้ใครเข้ามาเลยสักคน 

ทำไมเธอถึงตกหลุมรักครั้งแรกบ่อยจัง? 
ครั้งแรกมันต้องมีแค่ครั้งเดียวไม่ใช่หรือไง?

ความจริงแล้วฉันสงสัยมาตลอดว่าความรักคืออะไร? 
ความรู้สึกรักมันคืออะไร?

บอกตามตรงว่าฉันอิจฉาคนมีความรัก 
ฉันอ่านหนังสือเห็นคู่พระนางรักกันหวานชื่นก็รู้สึกหิวโหยน้ำลายไหล...อยากได้แบบนี้บ้าง

ในการ์ตูนญี่ปุ่นเวลาตัวเอกรู้ตัวว่าตกหลุมรักใคร พวกเขาจะ doki doki ใจเต้นระรัว หน้าแดง ตัวร้อนเหมือนเป็นไข้ เป็นสัญญาณที่ชัดเจนเสมอ...

ซึ่ง...ฉันไม่เคยรู้สึก ไม่ว่าจะเป็นการตกหลุมรักครั้งแรกครั้งไหนก็ตาม
หัวใจฉันนิ่งสงบเหมือนตายด้านไร้ความรู้สึก

ทุกครั้งที่มีใครผ่านมา ฉันใช้สมองประมวลผล ด้วยเหตผลทั้งหลายทั้งปวง...ว่าคนๆ นี้นี่สเป็คตรงตามลักษณะหนุ่มที่ฉันชอบเลยนะ เป็นคนมีความคิดด้วยนี่เยี่ยมเลยนะ มีงานอดิเรกคล้ายๆ กันด้วยนะ 

จากนั้นก็จะเริ่มสะกดจิตตัวเอง จงชอบเขาสิ จงชอบเขาสิ จงชอบเขาสิ มองรูปเขาบ่อยๆ ตามเรื่องของเขาเยอะๆ สักพักหนึ่งฉันก็จะเริ่มคล้อยตามสิ่งที่สมองบอก

จากนั้นก็สรุปผลว่า "ใช่เลย! คนนี้ล่ะ เป็นการตกหลุมรักครั้งแรกของฉัน จริงๆ สักที" 

แต่ขณะเดียวกับก็รู้สึกฉงนสงสัยว่าทำไมไม่เห็นเหมือนกับที่เคยอ่านในหนังสือเลยล่ะ
ทำไมฉันถึงไม่หัวใจเต้นแรงตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ที่ฉันคิดว่าตกหลุมรัก นี่คือความรักจริงๆ แน่หรือเปล่า? 

หรือฉันแค่หลอกตัวเองว่ากำลังตกหลุมรักกับใครสักคน เพื่อที่จะเอาไปประกาศให้กลุ่มเพื่อนได้รับรู้ว่า "ฉันก็เป็นคนมีหัวใจเหมือนคนอื่นนะ ฉันก็เคยมีรักครั้งแรกเหมือนกัน"

(ใช่แล้ว ฉันต้องยอมรับว่าฉันใช้เรื่องที่ "ตกหลุมรักครั้งแรก" เป็นหัวข้อสนทนาในการกระชับความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มเพื่อนสาว)

ปากฉันพูดว่านี่ล่ะ ใช่จริงๆ นะ ครั้งนี้แหละของจริง แต่หัวใจของฉันนั้นนิ่งสงบเหมือนไม่เคยเต้นอยู่ภายในร่างกาย

ถึงช่วงหนึ่งของชีวิตฉันก็เริ่มปลงกับตัวเองว่า "เราคงจะเป็นคนเย็นชาตายด้านจริงๆ" 

และก็ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมาตลอด เวลาอ่านนิยายรักก็ได้แต่อิจฉาพวกเขา อยากจะลองมีความรู้สึกเหมือนโลกเป็นสีชมพู ตัวลอยเหมือนเสพยากับเขาบ้างจัง

จนกระทั่งฉันพบว่าตัวเอง "ตกหลุมรักครั้งแรก" อีกครั้ง และฉันคิดว่าครั้งนี้น่าจะเป็นครั้งสุดท้ายของฉันเสียที

เพราะหัวใจของฉันนั้นเต้นแรง หน้าแดงไหมนี่ไม่รู้เหมือนกัน...แต่อุณหภูมิตัวนี่ร้อนขึ้นแน่นอน 
ฉันมีความสุขอิ่มเอมอยู่ในหัวใจทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เขา สนุกที่ได้ทำอะไรด้วยกัน 
ไม่หงุดหงิดรำคาญเวลาเขาทำอะไรผิดพลาด แถมยังเอ็นดูแถมเสียอีก...

สมองฉันเริ่มคิดประมวลผล 
...ดูจากหัวใจที่แทบจะเด้งออกจากอกไปหาเขา (เหมือนท่ีหนังสือบอก)
...การรู้สึกคิดถึงเขาทุกลมหายใจเข้าออก (เหมือนที่หนังสือบอก)
...การที่ฉันกลายเป็นคนอารมณ์ดียิ้มแย้มเหมือนคนบ้าตลอดเวลา (เหมือนที่หนังสือบอก)

ไม่ต้องไปดูที่คุณสมบัติของเขาเลยว่ามีอะไรดี แต่ให้ดูที่การเปลี่ยนแปลงของตัวเองก็พอ

...ฉันเชื่ออย่างจริงจังว่า ครั้งนี้จริงๆ ล่ะ 
ฉันได้ "ตกหลุมรักครั้งแรก" ...และครั้งนี้ก็น่าจะเป็นครั้งสุดท้ายของฉันจริงๆ นะ
SHARE
Written in this book
Diary ฝึกหัด
ไม่ได้เขียนไดอารี่มานานแล้ว อยากจะลองกลับมาฝึกเขียนถึงเรื่องเก่าๆ ในชีวิตสักที
Writer
Asamask92
แมวมะ
มนุษย์เป็ด ชอบทำนู่นทำนี่หลายอย่างไม่สำเร็จที่สุดสักอย่าง แต่ก็ทำให้ได้รู้ว่าแต่ละอย่างมีรสชาติประมาณไหน ก็ดีนะ ทำให้หายสงสัย ตอนนี้อยากเลี้ยงแมวมาก แต่ทำไม่ได้เพราะปัญหาสุขภาพของคนที่บ้าน

Comments

Shallot
8 months ago
อ่านจนจบถึงรู้ว่าไม่ใช่ตกหลุมรักครั้งสุดท้าย แต่เป็นการตกหลุมรักครั้งแรกครั้งสุดท้าย >.< น่ารักดีค่ะ
Reply
Asamask92
8 months ago
สถานีต่อไปก็หวังจะได้มีรักครั้งสุดท้ายสักที 555
TUNDUNK
8 months ago
ยินดีกับคู่รักและคู่ชีวิตครับ
Reply
Asamask92
8 months ago
555 ยังค่า คงต้องรอป้ายใหม่