และฉันก็กลายเป็นความว่างเปล่า
คำเป็นล้านๆคำที่อยากเอ่ยออกมาเป็นคำพูดใก้เธอฟัง
แต่มันก็เป็นได้แค่คำที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของฉันต่อไป
เพราะคิดว่า ถ้าพูดไปแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างอาจจะเปลี่ยน ก็เลยไม่อยากพูดออกไป
เพราะคิดว่า ถ้าไม่พูดออกไป ทุกสิ่งทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิมเหมือนที่แล้วๆมา


ฉันควรทำตัวอย่างไร?
ฉันอยู่ในสถานะไหน?
นี่ยังคงเป็นคำถามที่ถูกถามซ้ำไปซ้ำมาในความคิด หากแต่มันไม่เคยถูกเอ่ยออกไปถาม

สถานะที่ฉันรู้สึกไม่เคยมั่นใจเลยสักนิด
มากกว่าเพื่อน? มากกว่าคนรู้จัก?
น้อยกว่าแฟน? น้อยกว่าคนรักกัน?
สถานะก้ำกึ่งที่เหมือนจะพิเศษกว่าและไม่พิเศษกว่า ที่เธอจัดสถานะให้

ฉันสงสัยกับสิ่งที่เรียกว่าสถานะมาโดยตลอด
สถานะเพื่อน
สถานะคนที่คอยดูแล
สถานะคนที่คอยห่วงใย
สถานะคนที่หาข้าวให้กิน
สถานะคนขับรถ หรือแม้กระทั่งช่วยเธอถือของ
สถานะที่ปรึกษา แม้กระทั่งคนที่ต้องคอยคุมกระทั่งเวลา
แต่... สถานะของแฟน กลับกลายเป็นความว่างเปล่ามาโดยตลอด

ความสงสัยที่ยังคาใจ จนในที่สุดก็คิดว่า...
ปล่อยให้มันว่างเปล่าไปแบบนี้ต่อไปเลยดีไหม?
สถานะต่างๆก็เช่นกัน ก็อยากให้มันมลายหายไป เหลือแต่ความว่างเปล่า

เพราะไม่ว่ายังไง...
สำหรับเธอ.. ฉันก็คือความว่างเปล่ามาโดยตลอด
และจะมีค่าก็ต่อเมื่อเธอต้องการจริงๆ



ตัวฉันที่เริ่มว่างเปล่า
หัวใจฉันที่ว่างเปล่ามานานแล้ว

คงถึงเวลาที่ต้องทำให้ความรู้สึกต่างๆ มันว่างเปล่าเช่นกัน


SHARE
Writer
Feeldownwithme
Other
นี่คือเรื่องราวเศร้าๆหม่นๆ ของคนๆหนึ่ง

Comments