ระหว่างทาง...
เริ่มจากวันนี้มีเรียน10โมง เลิกบ่ายๆ รอฝนหยุดแล้วก็ขึ้นรถเมล์สายเดิมมาลงที่จุดเกิดเหตุ

ป้ายรถเมล์หน้าห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งที่มีคนพลุกพล่าน และเป็นป้ายประจำที่มาแทบทุกวัน วันนี้ก็มายืนรอเช่นเคย รถเมล์แรร์ไอเทม สายประจำของเรา
ระหว่างที่กำลังรออย่างมีความหวัง คุณป้าคนหนึ่งเดินมาจากข้างหน้า แล้วมายืนอยู่ข้างหลัง กระซิบเสียงแผ่วเบา

"จะไปประตูน้ำขึ้นสายไหนหรอหนู"
คุณป้าแต่งตัวดูดี ถือถุงพลาสติกเต็มไม้เต็มมือ เหมือนจะเป็นของที่แกซื้อมา ท่าทางปกติ ไม่มีพิษภัย แต่ขอโทษค่ะ หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน

"ต้องขึ้นรถเมล์สองต่อ..." ป้าแกคงบอกตัวเอง เอ..ก็ดูจะรู้นี่นา ไอ้เราก็ฟังเพลินๆไม่ได้ใส่ใจ 

"ป้าไม่มีเงินแล้ว เนี่ยเหลืออยู่ 5 บาท ขอหนูสัก 20 บาทสิ ถือว่าสงสารคนแก่" ว่าพลางเปิดกระเป๋าเหรียญใบน้อยให้ดูความว่างเปล่ากับเหรียญ 5 ในมือ
 
นั่นไง มาแล้ว ไม่ใช่รถเมล์นะ มาปล้นกันชัดๆ นักศึกษาตัวน้อยอย่างเรา ทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว ในมือตอนนั้นกำแบงค์ 20 อยู่ด้วย สงสัยตกเป็นเหยื่อเพราะป้าแกเห็นที่กำอยู่แน่ๆ อุตส่าห์เตรียมค่าโดยสารไว้ก่อน จริงๆป้าแกอาจขอแค่10บาท แต่เห็นแบงค์ในมือก็เลยลดความยุ่งยากในการหยิบเหรียญให้เรา ใจดีจริง


"คือหนูมีแค่20 ก็ต้องกลับบ้านเหมือนกัน" อาจจะดูใจร้ายใจดำ แต่นี่เงินพ่อแม่หนูค่ะ ไม่ใช่เงินหนู~ อยากได้ขอแม่หนูก่อนนะ 

เท่านั้นแหละค่ะท่านผู้ชม ป้าแกหมุนขวับไปข้างหลัง เราก็ไม่ได้มองตาม กลัว~ ได้ยินแต่เสียงเล็ดลอด "ไปประตูน้ำสายไหนนะ?" ได้เหยื่อใหม่ทันที

พอรถเมล์มาก็นั่งคิด รวบรวมสติ ปรับอารมณ์ ที่เราทำไปถูกแล้วหรือเปล่านะ ป้าแกอาจเดือดร้อนจริงๆ เงิน20บาทตอนนั้นเราก็มี เราให้ได้นะ ใจร้ายไปหรือเปล่าที่ไม่ช่วยเขา แล้วเขาจะไปประตูน้ำยังไงTT เรื่องแบบนี้เคยได้ยินมา แต่ไม่เคยเจอกับตัวเอง แถมเจอตอนอยู่คนเดียว เปล่าเปลี่ยว เหว่ว้า ตกใจ คิดอะไรไม่ออก ก็เลยพูดแบบนั้นไป 

แต่ตามสำนึกของเราตอนนั้น ติดใจคำนึงของป้าแก "...ถือว่าสงสารคนแก่" มันเป็นคำพูดที่แปลกมาก ไม่เคยได้ยินใครมาเรียกร้องให้ตัวเองดูน่าสงสารตรงๆแบบนี้ ถ้าเป็นคนอื่นมาบอกว่าช่วยหน่อยนะ ถือว่าสงสารคนแก่เขาเถอะ อันนี้เคยได้ยิน ไม่แปลก แต่นี่คนแก่มาเองเลย...หรือเขาก็พูดแบบนี้กัน เราแปลกเอง555 

และอีกอย่าง ถ้าเป็นตัวเราเอง ไม่มีเงินขึ้นรถเมล์ จะไปชวนคนแปลกหน้าคุย แล้วขอสัก 20 บาทแบบป้าเขาไหม
ตอบเลยว่าไม่!
ไม่ขอ 20 ขอสัก 100 เอ้ย! ไม่ใช่สิ ไม่กล้าไปขอมากกว่า จะไปหาตู้กดเงินในห้าง แล้วออกมาสวยๆ กับเงินในบัญชีที่หายไป แต่ถ้าเป็นคนแก่ ไม่มีบัตรอะไรติดตัวทั้งนั้น เงินสดโอนลี่ คงโทรหาคนรู้จัก เริ่มประโยคด้วย ทำไงดีไม่มีเงินขึ้นรถเมล์ หาทางแก้กันไป สักวันคงถึงประตูน้ำ เอาจริงจะซื้ออะไรก็ดูเงินก่อนเถอะ อย่าให้เพลินจนไม่มีเงินกลับบ้านก็พอ

สรุปแล้วป้าแกเดือดร้อนจริงหรือเป็นคนไม่ดี คิดว่าคงเป็นคนไม่ดี ขอแบบนี้สัก5คนก็ครบ100บาทแล้ว มาขอกันแบบนี้คนไม่ดีแน่ๆ เหมือนปลอบตัวเองอยู่ มั่นใจหน่อย5555

ความงงงวยของวันนี้ยังไม่จบ..เมื่อได้ขึ้นรถเมล์แล้ว ใกล้ถึงที่หมาย มีผู้ชายคนหนึ่งขึ้นมา แล้วมองหน้าเรา ก็ไม่ใช่นักเลงขนาดมองไม่ได้ แต่เขาพยายามหันมามองหลายที นั่งหน้าเรานะ แต่เหลือบมอง มองมาเฉียงๆหลังๆ เอ๊ะ ยังไง เห็นว่าใส่ชุดนักศึกษาเหมือนกัน สงสัยจะหน้าเหมือนคนที่เขารู้จักมั้ง ไปเรื่อยๆจนจะลง คราวนี้ได้โอกาส เขามองมาเลย มาแต่สายตานะ ตัวยังเฉียงๆ เราปล่อยให้เขาหันกลับไปเองประมาณ 4-5 วินาทีเลยนะ แล้วเขาก็ยังมอง เราเลยมองกลับไป ไม่เฉยละนะ หรือว่ามีอะไร พอมองไปเจอเขาที่มองมา เขาก็หลบตา กลับไปมองนกชมไม้ งงค่ะ มีอะไรแน่ๆ เราจะมองใครมันต้องมีสาเหตุ หน้าฉันคล้ายคนที่เขาคิดมากๆ หรือมีอะไรติดหน้า สิวหรอ ก็ใช่ แต่คงไม่มีใครชอบมองสิว เอ๊ะ หรือวันนี้ฉันสวย โบกรองพื้นมา ต้องใช่แน่ๆ สวยจนต้องเหลียวหลังขนาดนั้นเลย!?

ลงรถแล้วก็ไม่จบปัญหา มันค้างคาใจจริงๆนะ มองทำไม5555 แต่ก็ปล่อยเขาเถอะ แค่กลัวเป็นคนไม่ดีจำหน้าไปดักรอไรงี้ เหตุการณ์ไม่กี่วินาทีก็มีความคิดในหัวขึ้นพรึบพรับ เขียนออกมาได้ยาวเป็นหน้า เอาไว้เตือนใจว่า กว่าจะถึงบ้านมันน่ากลัว ได้แรงบันดาลใจไปแต่งนิยายเลยนะนี่ ชื่อเรื่องว่า ระหว่างทาง...


SHARE
Written in this book
เวิ่นเว้อเพ้อเจ้อตามประสา
ที่ระบาย มีอะไรจะแวะมา ไม่มีก็จะแวะมา
Writer
forfahonly
Try to be a writer
เวิ่นเว้อ เพ้อเจ้อ แค่อยากเขียน😀

Comments

forfahonly
9 months ago
ปัจจุบันเจอป้าคนนี้มาขอเงิน 3 ครั้งแล้ว
เจอที่ป้ายรถเมล์ปิ่นเกล้า 2 ครั้ง ที่หน้ามหาลัย1ครั้ง เจอจนจำเสียงได้แล้วอ่ะ คนเรานะ เราก็พยายามรักษามารยาท มีโยนให้คนใกล้ๆตอบป้าแกบ้างละ แต่สกิลคงยังไม่ถึง ป้าแกก็ขอเหมือนเดิม 5บาท10บาท ไปเรื่อย อาชีพขึ้นลงรถเมล์แล้วเรี่ยรายเงินรึยังไง ฉันทำอะไรได้บ้างTT
Reply