ไอ้ใบ้เงินแสน
ยามเที่ยงวันความร้อนจากแดดเปลี่ยนเมืองให้กลายเป็นเตาอบ ผมกับพวกอีกสองคน เดินเข้ามาตามทางแคบ ๆ ในซอยแห่งหนึ่ง ที่บริเวณเอวแนบปืนไว้คนละกระบอก กำแพงอิฐทั้งสองฝั่งสูงเหนือหัวพวกผม ให้อารมณ์เหมือนกำลังเดินอยู่ในเขาวงกต

ก่อนหน้านี้มี 'ไอ้ใบ้' คนหนึ่ง ได้รับมอบหมายหน้าที่ให้เป็นคนเก็บค่าคุ้มครองพวกพ่อค้าแม่ค้าในตลาด สาเหตุที่ต้องเลือกคนที่เป็นใบ้มาทำงาน เพราะเวลามันถูกตำรวจจับไปสอบสวน มันจะไม่สามารถซักทอดไปถึงตัวเจ้านายผมได้

แต่เรื่องก็เกิดขึ้นจนได้ ‘เมื่อไอ้ใบ้ไม่ยอมนำเงินค่าคุ้มครองนับแสนกว่าบาทมาส่ง’ มันนานผิดปกติ จนเจ้านายผมต้องส่งคนไปตามที่บ้านของมัน แต่ก็ไร้วี่แวว จะเป็นอะไรไปได้นอกเสียจาก

ไอ้ใบ้เอาเงินหนีไปแล้ว

ผมเดินอยู่ในซอยที่ไม่รู้จัก พวกผมบอกว่าในซอยแห่งนี้มีกระท่อมเล็ก ๆ ที่ไอ้ใบ้มีไว้เป็นแหล่งกลบดาน

"เฮ้ย! มันอยู่นั่น" พวกผมคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ขณะเห็นมันวิ่งออกมาจากกระท่อมสังกะสี ไอ้ใบ้โกยแนบไปข้างหน้าโดยไม่หันมามองพวกผมด้วยซ้ำ

"เฮ้ย! หยุดนะ" พวกผมตะโกน

"มึงจะตะโกนหาพระแสงอะไร ไอ้ชิบหาย มันคงได้ยินหรอก" ผมหันไปด่า "ไอ้ชินมึงวิ่งตามมันไปก่อน เดี๋ยวกูกับไอ้หารไปสำรวจในกระท่อมเอง" ว่าแล้วผมกับพวกก็เข้าไปสำรวจในกระท่อม ที่ที่น่าจะเป็นแหล่งกลบดานของไอ้ใบ้

มันเป็นกระท่อมสังกะสีผุ ๆ พื้นยกสูงปูด้วยไม้ ภายในมีเตียงนอนแข็ง ๆ กับ เศษถุงขนม กระป๋องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่กินหมดเกลี้ยง วางทิ้งเรี่ยราดเต็มห้อง "บ้านคนหรือบ่อพักขยะวะ" ผมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสภาพที่สกปรกโสโครก

ผมกับพวกค้นทั่วทุกซอกทุกมุม ลื้อของกระจัดกระจาย แต่ก็ยังไม่พบของมีค่าซักชิ้น เมื่อลองเอามีดกรีดดูภายในเตียง ก็ไม่มีอะไรเช่นกัน "กูว่าคงไม่อยู่ในนี้หรอก" ผมออกจากบ่อพักขยะอย่างหัวเสีย รู้สึกเสียเวลาชีวิตชะมัด คงจะมีทางเดียวที่จะรู้

จับตัวมันให้ได้

ผมรีบวิ่งมาสมทบกับพวกที่ไล่ตามมันอยู่ "ยังจับมันไม่ได้อีกหรอวะ"

พวกผมก้มลงต่ำ หอบแฮก ๆ เหงื่อไหลโชกเต็มร่าง "โถพี่ ทางหยั่งกับเขาวงกต แถมไอ้นี่มันไวหยั่งกับลิง"

ผมมาคิด ๆ ดูคงจะเป็นเรื่องยากที่จะให้คนไม่ชำนาญทาง มาไล่กวดคนที่รู้จักพื้นที่เป็นอย่างดี "ถ้ามึงเป็นมัน มึงจะหนีไปไหนต่อ" ผมถาม จะจับโจรต้องคิดอย่างโจร

"เป็นผมคงจะขึ้นรถเมล์ หนีออกจากเมืองไปเลย"

"กูว่าไม่" ผมว่า "ตอนที่มันหนีไป มันไปตัวเปล่า ถ้ากูเป็นมันคงต้องรอกลับมาเอาเงินอีกที กูว่าคืนนี้ส่งคนไปดักตามจุด มันต้องกลับมาแน่" ผมกล่าวอย่างมั่นใจ

ยามราตรีมาเยือน พวกผมแบ่งกำลังเฝ้าตามจุดที่คาดว่าไอ้ใบ้ต้องกลับมา นึกได้ว่าในตอนเช้ามันใช้เวลาเก็บค่าคุ้มครองจนถึงสิบโมง พวกผมออกตามหาตัวมันเวลาเที่ยง ภายในระยะเวลาสองชั่วโมงมันคงไปได้ไม่กี่ที่หรอก

และบ้านที่มันอาศัยอยู่นี้แหละ เป็นที่ที่น่าสงสัยที่สุด พวกผมนั่งตากแอร์เย็นฉ่ำอยู่ในรถ จอดซุ่มอยู่บริเวณหน้าบ้านของไอ้ใบ้ รอคอยเจ้าของบ้านกลับมา

ผมคิดถูก

ไอ้ใบ้นั่งวินมอไชค์มา แล้วดูเหมือนว่ามันจะให้วินมอไซค์จอดคอยมันด้วย มันเดินเข้าบ้านอย่างเร่งรีบ โดยที่ไม่รู้ว่าความชิบหายกำลังจะมาเยือน

ผมกดโทรศัพท์เรียกทุกคนรวมถึงเจ้านายผม ให้ตรงมาที่นี่ แล้วลงจากรถ พวกผมชักปืนออกมา แล้วตรงไปหาไอ้วินมอไซค์หน้าอ่อน "มึงรีบไปให้พ้น ถ้าไม่อยากโดนลูกหลง" พวกผมว่าขณะจ่อปืนที่วินมอไชค์

วินหน้าอ่อนสตาร์ทรถมอไซค์ออกไปทันที

"เดี๋ยวพวกมึงไปดักทางหลังบ้าน กูดักหน้าประตูเอง" ผมสั่ง

ผมคว้าปืนออกมาถือ แล้วซุ่มอยู่ตรงพุ่มไม้หน้าประตู แล้วรอ...รอ...รอ...

ก๊อก...แก๊ก...

เสียงเหมือนคนเดินมา ผมจับปืนแน่น ใจเต้นตุบ ๆ ตะโกนบอกเพื่อนหลังบ้านว่า “มันกำลังเดินมา”

ประตูไม้เปิดออก ไอ้ใบ้เดินออกมาพร้อมกับพลั่วเหล็ก ผมกระโจนออกมา เล็งปืนเข้าหามัน ไอ้ใบ้ตกใจรีบหันหลัง แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นเพื่อน ผมเดินจ่อปืนออกมาจากในบ้าน

มันเสร็จพวกผม

ผมผลักไอ้ใบ้ลงกับพื้น เอาเท้ายันที่หน้าอก เก็บปืนแนบเข้าเอว แล้วส่งภาษามือไปให้มันว่า "มึงติดผิดแล้วที่หาเรื่องเจ้านายกู"

เจ้านายผมมาถึงพอดี เขาลงจากรถ เดินตรงเข้ามา เมื่อไอ้ใบ้เห็นก็รีบยกมือไหวขอชีวิต แต่เจ้านายผมไม่สนใจ "ถามมันว่าเงินอยู่ไหน" เจ้านายบอกกับผม

"เงินอยู่ไหน" ผมส่งภาษามือไปให้มัน

มันส่ายหน้า ส่งภาษามือกลับมาว่า "ไม่รู้ มันหายระหว่างทาง"

เมื่อเป็นเช่นนั่น ผมชักปืนที่แนบอยู่ข้างเอวออกมา จ่อเข้าที่กลางหน้าผากของมัน

ไอ้ใบ้ที่โดนปากกระบอกปืนเย็น ๆ กดที่กลางหน้าผาก รีบส่งภาษามือบอกผมทันที "อย่ายิง กูฝังเงินไว้ตรงสวนหลังบ้าน ปล่อยกูไปเถอะ"

ผมยิ้มแล้วหันกลับมาทางเจ้านายที่ยืนรอผมแปลข้อความอยู่

"มันบอกว่า ‘เอาเงินไปเผาหมดแล้ว นักเลงข้างถนนแบบพวกมึงกูไม่กลัวหรอก’"
SHARE
Written in this book
ตลกร้ายกาจ
รวบรวม เรื่องสั้นแนวตลกร้าย หลากหลายเรื่องราว ไม่ว่าจะเป็น ชีวิตคนทั่วไป มหาเศรษฐี ยาจก โจร ตำรวจ ผีสาง เทวดา ไปจนถึง มนุษย์ต่างดาว มีเนื้อหา เสียดสี จิกกัดสังคม แสบ ๆ คัน ๆ พอหอมปากหอมคอ มาพร้อมบทสรุปสุดร้ายกาจยากเกินคาดเดา ที่ลองแล้วจะติดใจ
Writer
PungPron
Writer
อยากอ่านเรื่องตลก แบบร้าย ๆ คลิ๊ก!!

Comments