ระยะห่าง
เราอยู่ห่างกันจังเลย

เวลาของเราต่างกันไปถึง 2 ชั่วโมงแหนะ..

ระยะห่าง..ที่กั้นเราไว้นี่แหละ

หลังจากการสอบชิงทุนไปเกาหลีประกาศ ฉันตื่นเต้นกับคำบอกเล่าของเขามากจริงๆ
เขาจะไปเกาหลี..

แม้ระยะเวลาสั้นๆแต่ฉันกลับอยากให้เขานึกถึงแต่ฉันซะนี่..
อะไรกัน..ฉันก็สอบเหมือนกัน..
แต่ได้ไม่เท่าเขานี่สิ...เขาหัวเราะ โยกหัวฉันไปมา

ฉันพองแก้ม บอกเขาว่าอย่าลืมของฝากด้วย
เขาหัวเราะ ฝากเงินมาสิ เขาบอก 
ฉันยิ้มแหยๆให้เขานิดหน่อย ตาบ้า!

เขาลากฉันเดินไปรอบโรงเรียน กระโดดโลดเต้น หัวเราะพร้อมเดินไปกับฉัน
พอเดินขึ้นตึกเรียน 
ฉันจับแขนของเขาให้ลากฉันขึ้นบันได
เชาก้าวยาวมาก มาก...จนบางที ระยะห่างที่เกิดขึ้นเองก็มากตาม 
บ้าบอจริงๆ

ฉันต้องไปต่จังหวัด จริงๆเราควรได้ไปพร้อมกัน แต่เขาบอก เขาต้องไปเกาหลี
ฉันเองก็แอบเคืองนิดๆ อยากให้ไปด้วกันนี่..

ลมทะเลพัดปะทะฉันและเพื่อนๆ เสียงร้องอย่างตื่นเต้้้นดังระงม บรรยากาศรอบตัวดีอย่างเหลืืืืืืืือเชื่อ.  อา...คิดถึงจัง อยากให้เธออยู่ด้วย แต่ตอนนี้ในความเป็นจริง เธออยู่ไกลจนไม่สามารถเห็นได้

อือ...ฉันเหงาจริงๆนะ ทนไม่ไหวกับระยะทางที่ขวางกัั้นนี้ ไม่เป็นไรนี่ เราคุยกันตลอดแหละ
อือ ยังไงฉันก็เป็นคนที่คุยกับเขาได้ละกัน
ฮะๆๆสุดท้ายแล้ว
เกาหลีคงหนาวมากๆหายจากไข้ไวๆนะ
SHARE
Written in this book
Story for Kornthepin
Writer
NegroDiosas
Lover
you are such a dream to me

Comments