Bottle from Whale 52
วาฬตัวหนึ่งได้พัดพาความรู้สึกมากมายเข้ามาในช่วงชีวิตของฉันทั้งรอยยิ้มและน้ำตา

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...ที่เจ้าวาฬร่างใหญ่ใจเล็กถึงอยู่ในความคิดของฉันตลอดเวลา

บางวันเจ้าวาฬก็ว่ายวนเวียนในหัวใจของฉัน
บางวันเจ้าวาฬก็หลั่งรินไหลลงมาจากดวงตาทั้งสองข้าง

หลายเดือนมานี้หลังจากผ่านพ้นช่วงที่ตกต่ำที่สุดในชีวิตเจ้าวาฬก็ได้ส่งคลื่นตวามถี่ที่แปลกจากวาฬตัวอื่น

ความสุขของเธอคืออะไร

ความถามที่ดูง่ายแต่ก็ยากซะเหลือเกิน
ฉันค้นหาคำตอบจากน้ำทะเลที่พัดพาขวดแก้วใบหนึ่ง

ขวดแก้วที่มีรูรั่วอยู่ที่ก้นขวดจะเติมอย่างไรก็ไม่สามารถเต็มได้ คล้ายกับความสุขของฉันถึงแม้จะพบเจอได้ทุกวันแต่เพียงเสี้ยววินาทีความรู้สึกเหล่านั้นก็หายไปกับกองทราย

ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวฉัน...ทั้งๆที่เมื่อก่อนฉันไม่เคยมีความรู้สึกเหล่านี้เลย

หลายครั้งที่ฉันรู้สึกอ้างว้างเหมือนกับตัวเองอยู่ส่วนที่ลึกที่สุดในมหาสมุทรและมีเพียงเจ้าวาฬ 52 เฮิร์ตเท่านั้น ที่คอยว่ายวนเวียรและอยู่ดคียงข้างฉันมาตลอด

จากก้นบึ้งหัวใจมันตะโกนกู่ร้องออกมาว่า
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร และไม่เป็นไร
แต่ฉันก็ยังคงร้องไห้และทำร้ายตัวเอง

ความเจ็บปวดทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อ
สิ่งที่น่ารังเกียจที่สุด ไม่ใช่รอยแผลเป็นที่ปรากฎขึ้นบนต้นแขนแต่กลับเป็นตัวฉังเองที่ยิ้มให้คนอื่นทั้งๆที่ตัวเองได้ลืมวิธีการยิ้มไปแล้ว...

ฉันอยากหายจากอาการนี้ ฉันทำทุกอย่างที่ทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น ร้องเพลง วาดรูป เขียนหนังสือ ทำตัวบ้าบอแต่ก็จบด้วยการขังตัวเองไว้ที่ห้องและสร้างรอยแผลอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง

ในทุกๆคืนฉันฝันถึงเจ้าวาฬที่ว่ายในมหาสมุทรเพียงตัวเดียว รอบข้างมีเพียงสีฟ้าของน้ำทะเลและสีดำของความลึกมหาสมุทร

ลึกเกินกว่าที่ใครๆจะเข้าใจและไกลเกินกว่าที่ใครๆจะมองเห็น

ในฝันนั้นเจ้าวาฬดูเศร้าเกินกว่าใครแต่ก็เข้มแข็งเกินกว่าใครจะนึกถึงเช่นกัน

ความรู้สึกที่เหมือนกับอยู่ตัวคนเดียวของฉันคงเทียบกับตลอดทั้งชีวิตของมันไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

เพื่อนตัวใหญ่ตรงหน้าว่ายหยอกล้อซึมซับน้ำตาให้หายไปเพียงไม่นานความสุขก็เต็มขวดที่รั่วนี้อีกครั้ง...ถึงแม้อีกไม่นานมันจะมลายหายไปก็ตามแต่ฉันก็รู้สึกดี

เพราะในมหาสมุทรแห่งนี้
ถึงเจ้าวาฬที่แสนโดดเดี่ยวจะไม่เข้าใจว่าความรู้เศร้าของฉันเป็นรูปร่างแบบไหนหรือสีแบบไหน

แต่มันก็ยังคงอยู่เคียงข้างฉันจนกว่าใครสักคนจะมาเติมน้ำในขวดใบนี้ให้เต็มอีกครั้ง

ถึงแม้จะไม่ตลอดไปแค่เพียงเสี้ยววิฉันก็รู้สึกดีแล้ว...


นั่นก็เพราะวินาทีนั้นฉันมาสารถจดจำวิธีการยิ้มได้อีกครั้ง :)

SHARE
Written in this book
Lonely Whale
Writer
Tofuu_Bear
หมีขาว กับ เต้าหู้
เมื่อขนปุยกับนุ่มนิ้มมาเจอกัน..

Comments