หลงทาง
ฉันกำลังจมอยู่ในมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ลึกลงไปเกินกว่าจะพุดกลับขึ้นไปได้

ทุกครั้งที่รู้สึกจมกับความรู้สึกหรือคิดอะไรบางอย่าง ทุกสิ่งทุกอย่างในเวลานั้นจะดิ่งไปไม่ต่างกัน
ทางออกของการสร้างรอยยิ้มของฉันมักมีเสมอ แต่กระนั้นตอนนี้...
ทางออกของฉันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

การได้รับยาเพื่อบำบัดรักษาโรค แน่นอนเมื่อเกิดขึ้นซ่ำ ฤทธิ์ของยาก็จะลดลง เราต้องเพิ่มฤทธิ์ยา เพื่อป้องกันการดื้อยา
ทางออกของฉันก็เช่นกัน....

เวลาคุณเศร้า การหาที่ระบาย ใครสักคนรับฟังเป็นวิธีพื้นฐานที่ใครหลายๆคนทำเพื่อให้สบายใจ ฉันเองก็เช่นกัน ฉันเริ่มจากการคุยในข้อความ โทรคุย ชวนออกไปแฮงค์เอ้าท์เพื่อระบายความทุกข์ในยามราตรี 
ความต่อเนื่องเริ่มขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นความถี่ในการเติมความสุขแบบที่คิดว่ามันคือความสุขของฉันจริงๆ

ความจริง....
ฉันได้นับครั้งไม่ได้เลยว่าฉันใช้เวลาอยู่กับความสุขแบบนั้นมานานแค่ไหน แต่รับรู้ได้เพียงความสุขทั้งหมดนั้น ไม่เคยยั่งยืนและถาวร
ทุกครั้งที่ฉันตื่นขึ้นมาจากอาการเมาค้าง มันช่างเป็นเวลาที่ฉันรับรู้ว่าโลกทั้งใบกำลังเกลียดฉัน
และนำพาถึงความคิดที่ว่า ฉันเริ่มเกลียดตัวเองขึ้นมาทุกๆวัน

ฉันมีบ้าน ฉันมีครอบครัว...
ทั้งหมดที่มีไม่ได้ช่วยให้ฉันดีขึ้น ฉันลองพยายามทำความเข้าใจในความบกพร่องอะไรบ้างอย่าง จนทำให้ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถกำหนดกลไกของมันได้ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมักจะสอนให้ฉันอยากหนีออกจากวงจรชีวิตเช่นนั้น

“ฉันรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า”

ความรู้สึกนี้เริ่มต้นมาตอนไหนฉันไม่สามารถรู้ได้ มันเกิดจากจิตใต้สำนึกลึกๆ ที่คิดเองว่าไม่มีใครต้องการฉันอีกต่อไป

ฉันเคยมีความรัก 
ความรักคือความสุข เวลามีคนรักฉันมักจะใส่ใจ แต่ผลที่ได้ทุกครั้งความรักก็ทำให้ฉันเสียเวลา เปลืองความรู้สึก ฉันจึงสรุปไปเองว่าความรักคือการแสดง ไม่มีสิ่งไหนที่แน่นอน ไม่มีสิ่งไหนจริง 

ฉันมีเงิน
ฉันเคยคิดว่าเงินคือความสุข
เงินที่ใช้ซื้อของหลายๆชิ้นมาประโคมความอยาก เงินซื้อความสุข ซื้อความรัก ซื้อมิตรภาพ ซืื้อความทรงจำ ซื้อความเชื่อใจ จนกลายเป็นซื้อความโง่ของตัวฉันเองในที่สุด
.
.
.
โลกทำให้ฉันเกิดคำถาม

ฉันใจร้ายเกินไปหรอ
ฉันใจดีเกิดไปรึป่าว
ฉันคาดหวังกับใครทำไมถึงพัง

แต่

ฉันไม่อยากให้ใครมองว่าฉันร้าย
ฉันเกลียดตัวเองที่ต้องทำดีกับคนที่ไม่เคยรู้สึกดีกับฉัน
ฉันไม่อยากคาดหวังกับอะไรที่ไม่เคยเป็นไปได้

“ฉันเริ่มสร้างกำแพง”

ฉันเริ่มคิดทบทวนชีวิตที่ผ่านมา กาาที่ใช้ชีวิตโดยที่ไม่มีแรงบันดาลใจใดๆเลย มันทำให้ฉันย้ำตัวเองว่า เกิดมาโครตไร้สาระ ไร้ค่าไปวันๆ ฉันมองคนอื่นที่เคยมีความฝันมาด้วยกัน ทุกคนกำลังเติบโตไปได้อย่างสวยงาม แต่สำหรับตัวฉันกำลังจบดิ่งอยู่กับอะไรสักอย่าง 

ฉันสับสน 
กับการผิดพลาดในการตัดสินใจ จนในทุกครั้ง พักหลังฉันเป็นคนที่ลังเล ไม่กล้าตัดสินใจ กลัว ... ฉันกลัวว่าฉันจะคิดผิด เลือกผิด ไม่อยากเข้าใจไปเองว่าสิ่งที่เลือกนั้นดีที่สุดแล้ว 

ฉันเริ่มปิดกั้นตัวเองจากหลายๆอย่าง ทั้งจากความรัก ความเชื่อใจ ฉันสับสันไปทุกอย่าง 

หลายครั้ง 
ทุกอย่างในสถานการณ์นั้นๆ
กำลังไปได้ดี ฉันกลับทำให้มันเลวร้ายลง 

กลัว....

กลัวอดีต
กลัวตัวเอง

ช่วยฉัน
ฉันหลงทาง
................................................

SHARE

Comments

Mr_somdog
6 months ago
ต้องมีจุดหมายก่อน เชื่อดิเคยผ่านคล้ายแบบนี้ ละเดี๋ยวดีขึ้นเอง
Reply