น้องมี๊
เชื่อเรื่องที่ว่าของของเรา ยังไงก็ต้องกลับมาเป็นของเราในที่สุดมั้ย?
และสิ่งนั้นจะเหมาะกับเราที่สุด ต่อให้ก่อนหน้านี้เค้าจะไปอยู่กับใครมา หรือรักใครมาก็ตาม?


เรามีน้องแมวอยู่ตัวนึง ที่เกิดจากแมวที่บ้าน2ตัว
ตัวนึงเป็นแมวเปอร์เซีย อีกตัวเป็นแมวไทยสามสีตัวเล็กๆ สไตล์แมววัด
ลูกแมวที่ออกมาก็เลยเป็นแมวขนสั้น แต่ขนนุ่มมากกกกกกก ตัวเล็กเหมือนแม่ และโชคดีมากที่ได้ตาพ่อมา เพราะตาสวยมาก
ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงความน่ารักกุ๊กกิ๊กของแมวค่ะ มันอยู่นี่ต่างหาก

เรื่องมีอยู่ว่า ลูกแมวคอกนี้มีด้วยกัน 2 ตัว เป็นฝาแฝด เพราะสีเหมือนกันเด๊ะ แต่ตัวนึงตายตอนคลอด ก็เลยรอดมาตัวเดียว
แล้วทั้งบ้านก็มีแต่คนบอกว่ามันน่าเกลียด เกิดมาตัวยาวๆ หัวโตๆ เหมือนเอเลี่ยน ซึ่งตอนนั้นแม่ส่งรูปมาให้ดู เพราะเราเรียนโรงเรียนประจำที่ต่างจังหวัด เออก็จริง นี่มันหนอนอวกาศชัดๆ

พอช่วงวันหยุด ของปีนั้น ตรงกับวันลอยกระทงพอดี เราก็กลับบ้านไป แล้วก็เจอแมว น้องเริ่มโตแล้วล่ะ แต่ก็ยังเป็นลูกแมวอยู่ ตาสีเหลือง ขอบตาสีดำสนิท อย่างกับกรีดอายไลเนอร์ เท้าใหญ่อย่างกะสิงโต ขนนุ่มมมมม
เราบอกแม่ทันที ว่า “ตัวนี้ของลูกนะ” 
แล้วก็ตั้งชื่อว่า “น้องมี๊” 

แล้วเราก็กลับไปเรียน ทิ้งน้องมี๊ให้อยู่กับแม่ที่บ้าน และด้วยความที่แม่เห็นว่าน้องเป็นแมวของเรา น้องก็เลยถูกสปอยส์เป็นพิเศษ น้องรักแม่มาก เดินตามแม่ตลอด กินปลาทูไม่เป็น ต้องกินอาหารเม็ดยี่ห้อแพงๆเท่านั้น แล้วก็หวงแม่ แมวหน้าไหนจะเข้ามาใกล้แม่ ต้องข้ามศพมี๊ไปก่อน!

จนเวลาผ่านไป เราเรียนจบมหาวิทยาลัย และทำงานใน กทม เราอยู่คนเดียว ในคอนโดที่พ่อซื้อไว้เมื่อนานมาแล้ว หลังจากนั้นไม่นาน เราก็ป่วย กลายเป็นโรคซึมเศร้า แม่ต้องขึ้นมาดูแลเราเป็นเวลาหลายเดือน จนแมวหมาที่บ้านพากันตายไปทีละตัว ศพต่อไปอาจจะเป็นใครก็ได้ และเรารู้ว่ามี๊รักแม่มาก มี๊จะอยู่ยังไง? จะแหกปากร้องจนตายมั้ย? เพราะปกติถ้าแม่ไม่แยู่บ้านหลายวัน กลับไปจะพบว่ามี๊เสียงแหบ น่าจะเพราะร้องหาแม่ทั้งวันทั้งคืน
เราเลยตัดสินใจ รับมี๊ขึ้นมาอยู่ที่ กทม

ช่วงแรกๆ น้องมักจะทำตัวล่องหน เป็นแมวในรู ช่องไหนหลืบไหนซ่อนได้ น้องเข้าไปแอบในนั้นแหละ แต่สักพักเริ่มชิน ก็ออกมาทำตัวเป็นเจ้าของห้อง เดินเฉิดฉาย อย่างสบายใจ เพราะที่นี่ไม่มีแมวตัวอื่นให้หวาดระแวง

แล้วสิ่งที่เริ่มแปลกก็เกิดขึ้น เวลาที่เรามีอาการ Hyperventilation จากความเครียด หรือ Panic หรือป่วยเป็นอะไรก็ตาม มี๊จะเป็นตัวแรกที่เดือดร้อน มี๊จะเดินแหกปากร้องให้คนมาช่วย ซึ่งแม่เราเป็นพยาบาล แม่เราก็ช่วยให้ฉันหายใจจนได้ และระหว่างนั้น มี๊จะนอนเกาะแขนเราไว้ ไม่ยอมไปไหน บางทีก็มานอนบนตัว ไม่ยอมทิ้งไปไหนเลย
แม่บอกว่า มี๊เป็นแมวของลูก ลูกบอกว่ามันเป็นของลูกตั้งแต่มันยังเด็กๆ ตอนที่ไม่มีใครเห็นว่ามันน่ารักเลย แต่ลูกรักมัน ขนาดว่ามันอยู่กับแม่มาตั้งนาน มันก็ไม่เคยทำพฤติกรรมแบบนี้กับแม่ อาจเพราะมันรู้ว่าคนนี้คือเจ้าของมัน คนนี้รักมัน

ตอนนี้แม่เรากลับต่างจังหวัดไปแล้ว ทิ้งมี๊ไว้กับเรา ให้เราเลี้ยงเอง เพราะมี๊เป็นแมวของเรา เป็นลูกแมวขนฟูในสายตาเราเสมอ ต่อให้ตอนนี้มี๊จะอายุ 7 ปีแล้วก็ตาม

การมีมี๊มาอยู่ด้วย ทำให้อาการซึมเศร้าของเราดีขึ้น เรามีเพื่อนมีน้อง ที่คอยมาร้องปลอบเวลาที่ร้องไห้ มานอนกอดเวลาที่นอนหลับ และรักเรา อย่างที่น้องแมวจะรักเจ้าของได้

น้องจะรอรับเรากลับจากทำงานทุกเย็น และไม่ยอมห่างกันเลยเวลาเราอยู่ห้อง คุยกันเป็นภาษาแมว ทะเลาะกันบ้างบางเวลา ตีบ้างเวลาดื้อ แต่น้องก็คลานดั่วะเดี่ยะๆ กลับมาอ้อนทุกครั้ง และจะทำตัวน่ารักให้เราหายโกรธ

แม่บอกว่า เห็นมั้ย แมวตัวนี้เป็นของลูก ตั้งแต่วันที่ลูกเอ่ยปากบอกแม่ว่าแมวตัวนี้เป็นของลูก ต่อให้แม่จะเลี้ยงมันมากี่ปี พอมันได้มาเจอกับเจ้าของจริงๆของมัน มันก็จะรักเจ้าของมันที่สุด

ของของเรา ยังไงก็เป็นของของเรา มันจะกลับมาอยู่กับเราเสมอ และมันจะเหมาะกับเรามากที่สุด

ความรักที่แท้จริงสำหรับคนบางคน อาจจะไม่ได้มาในรูปแบบคน สำหรับเรา มันมาในรูปแบบแมว

รักน้องมี๊นะคะ 💜 ลูกแมวของเค้า

SHARE

Comments