คุณตกหลุมรักผมหรือเปล่า?

"คุณตกหลุมรักผมหรือเปล่า?"

ฉันจำไม่ได้แล้วว่าก่อนหน้านั้นคุณพูดอะไรบ้าง 

จำได้แค่ว่าคุณบอกว่าคุณรู้สึกผิด 
คุณแก้ไขความต้องการของตัวเองไม่ได้
คุณคิดว่าฉันจะทนไม่ไหวแล้วหายไป 
แต่ฉันไม่เคยไปไหนเลย 
ฉันยังอยู่ตรงนั้น

รู้ตัวอีกที คุณก็รู้สึกแย่กับสิ่งที่คุณกำลังทำกับฉันแล้ว

คุณขอบคุณฉัน
ขอบคุณที่ฉันไม่ได้หายไปไหน
คุณบอกว่าถ้าเป็นคนอื่น คงไม่มีใครให้อภัยคุณและยังอยู่กับคุณแบบที่ฉันทำ และคุณก็คงยังทำอย่างนี้กับคนอื่นไปเรื่อยๆ

คุณขอบคุณฉัน
แต่คุณก็ยังบ่นว่าฉันสละตัวเองมากเกินไป
ฉันไม่ควรปล่อยให้คุณเอาเปรียบไม่ว่าจะเรื่ิองใดๆทั้งนั้น

เปล่า

ฉันไม่ได้ปล่อยให้คุณเอาเปรียบหรอก 
ฉันเองก็ได้ประโยชน์จากการทำแบบนั้นเหมือนกัน 
คุณคิดจริงๆเหรอว่าถ้าฉันไม่ได้อะไรกลับมาเลยฉันจะยอมทนน่ะ 

ไม่มีทาง

ฉันเห็นแก่ตัวกว่าที่คุณคิด...

คุณเงียบไปอีก เหมือนคุณกำลังประมวลผลอะไรบางอย่างอีกครั้ง
ก่อนที่บทสนทนาประหลาดๆจะเกิดขึ้น
.
.
.

"คุณตกหลุมรักผมหรือเปล่า?"

"อะ...อืมมม ฉันคิดว่าใช่นะ ...อันที่จริงฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน"

"ยังไง?"

"ฉันไม่แน่ใจว่าที่ฉันรู้สึกแบบนี้คือการตกหลุมรักหรือเปล่า ฉันไม่อยากฟันธงขนาดนั้น"

"แล้วคุณเคยรู้สึกตกหลุมรักใครมาก่อนมั้ย"

"อันนั้น ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ฉันคิดว่าฉันน่าจะเคยตกหลุมรักใครซักคนมาก่อนสมัยเด็กๆ แต่ความรู้สึกมันต่างจากที่ฉันรู้สึกตอนนี้มากๆ สเกลต่างกันเยอะเลยล่ะ"

"..."

"เอาตรงๆนะ ฉันก็ไม่อยากยืนยันหรอกว่านี่คือการตกหลุมรัก แต่ฉันว่า นี่น่าจะเป็นความรู้สึกที่ใกล้เคียงกับคำว่าตกหลุมรักมากที่สุดเท่าที่ฉันจะเคยมีให้ใครมาก่อนในชีวิตแล้วแหละ"

"..."

"..."

"...ผมเองก็ไม่รู้หรอก เพราะตลอดชีวิตผม ผมก็ไม่เคยตกหลุมรักใครมาก่อน"

"นั่นแหละปัญหา เพราะฉันก็ไม่รู้ไงว่านี่คือการตกหลุมรักหรือเปล่า ฉันรู้แค่ว่าที่รู้สึกกับคุณเนี่ย ฉันรู้สึกมากๆ และรู้สึกจริงๆ"

"..."
.
.
.
หลังจากนั้นเราคุยอะไรกันต่อฉันก็จำไม่ได้ 

แต่ที่แน่ๆคือ คุณไม่รู้สึกประหลาดบ้างหรือไง 
คุณถามฉันว่าฉันตกหลุมรักคุณหรือเปล่า เนี่ยนะ? 

ประหลาดกว่านั้นคือ ฉันพยายามอธิบายความรู้สึกของฉันกับคุณ
ด้วยน้ำเสียง และสีหน้าราวกับว่าคุณไม่ใช่คนที่ฉันตกหลุมรัก

ใช่ ฉันตกหลุมรักคุณแน่ๆล่ะ 
ฉันไม่ได้แค่ตกหลุมรักคุณ
แต่ "ฉันรักคุณ" เลยต่างหาก

แต่ฉันคงไม่พูดคำนั้นออกไปหรอกนะ
เพราะฉันเองก็ไม่แน่ใจว่านี่คือความรักจริงๆหรือเปล่า 
แต่มันคงเป็นอะไรที่ใกล้เคียงกับคำว่ารักมากที่สุดแล้ว
 จนกว่าฉันจะแน่ใจว่านี่คือความรักจริงๆ ฉันคงไม่พูดมันออกไปหรอก

คนแบบคุณน่ะ ถ้ามีเหตุผลรองรับไม่พอ 
คุณก็คงถามฉันวนเวียนอยู่แบบนั้นว่าฉันรู้ได้ไงว่าฉันรักคุณ

ว่าแต่ ฉันจำเป็นต้องมีเหตุผลให้กับคำๆ นี้จริงๆน่ะเหรอ? 

แต่ช่างเถอะ ฉันเลิกสนใจเรื่องนั้นไปแล้ว

ที่ฉันไม่เข้าใจมากกว่าเรื่องนั้นคือ
ทั้งๆที่คุณก็รู้ว่าฉันรู้สึกกับคุณมากขนาดไหน 
คุณก็ยังคงมีท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลย 

คุณยังโทรหาฉันทุกอาทิตย์ 
น้ำเสียงออดอ้อน ขอให้ฉันออกไปหาทั้งๆที่ก็ไม่ได้คิดถึงฉันอะไรขนาดนั้น
เราเจอกันแทบทุกสุดสัปดาห์ 
ฉันยังไปเจอเพื่อนของคุณ เหมือนที่ผ่านๆมา
เราคุยกันเรื่อยเปื่อย แทบจะทุกเรื่องที่คุณคิดออก ณ เวลานั้น
เราคุยกันจนเช้า จนเลยเวลานอน มาเป็นเวลาตื่นของอีกวัน
เรายังใช้เวลาด้วยกันเป็นวันๆ ตามลำพังอยู่แบบนั้น

ที่สำคัญ 
คุณยังกอดฉัน
เวลาที่เราวางตัวบนที่นอนข้างๆกัน 
คุณยังเกี่ยวมือฉันไปจับ 
คุณยังดูแลฉันเหมือนเดิม

ราวกับว่าคุณไม่รู้ว่าฉันตกหลุมรักคุณ...

ราวกับว่า.....ฉันไม่รู้ว่าคุณ ไม่ได้คิดอะไรกับฉันเลย..... 

คุณถามฉันเรื่องที่ฉันรู้สึกกับคุณ ที่ฉันตกหลุมรักคุณ
หรือที่ฉันชอบผู้ชายแบบคุณ 
ราวกับว่าคนที่ฉันชอบ คนที่ฉันกำลังพูดถึงนั้นไม่ใช่คุณ
คุณทำเหมือนกับว่าคุณกำลังคิดว่าฉันตกหลุมรักคนอื่น

คุณรับฟังสิ่งที่ฉันอธิบาย คุณช่วยฉันตั้งสมมติฐานด้วยซ้ำ แต่ก็นั่นแหละ คุณไม่เคยตอบรับ หรือพูดความรู้สึกที่คุณมีกับฉันเลย

ทั้งที่ฉันกำลังตกหลุมรักคุณ 
และคุณนั้นแหละที่กำลังทำให้ฉันตกหลุมบ้าๆนั่น ลึกลงไปเรื่อยๆ
คุณทำให้ฉันสับสนว่าฉันควรวางตัวยังไง
สรุปนี่ฉันเรียกร้องอะไรจากคุณได้บ้างมั้ยเนี่ย 
หรือฉันไม่มีสิทธิ์อะไรเลย...? 

ฉันหงุดหงิดที่ฉันหาคำตอบเรื่องนี้ให้ตัวเองไม่ได้ 
และหงุดหงิดมากกว่าที่ฉันถามคุณไม่ได้

ไม่ใช่ว่าถามไม่ได้หรอก ฉันไม่กล้าถามเองซะมากกว่า
อยู่กับคุณ ฉันไม่เคยรู้สึกมั่นใจหรือแน่ใจเรื่องอะไรเลย 

ให้ตายเถอะ คุณแม่งโคตรอันตรายเลย !

แต่บางทีปล่อยให้เป็นไปแบบนี้ไปมันก็อาจจะดีแล้วก็ได้
จริงๆมันก็ไม่แย่หรอก
อย่างน้อยฉันก็ยังได้อยู่ใกล้ๆคุณ ได้เจอคุณบ้าง อาทิตย์ละครั้ง หรืออาจจะน้อยกว่านั้น 
ก็ยังดีกว่าไม่ได้เจอคุณเลยล่ะนะ 

:)

แต่ฉันว่า ฉันควรจะเลิกตกหลุมรักคุณได้แล้วล่ะ 
คุณจะได้ไม่ต้องถามคำถามนั้นกับฉันอีก

ไม่ใช่ซิ...

ฉันควรจะ "เลิกรักคุณ" ได้แล้วต่างหาก...

:)
SHARE
Written in this book
me
ฉันเอง นี่ฉันเอง เป็นฉันเอง เรื่องของฉันเอง :)
Writer
gade382
𝑺𝒖𝒏-𝑩𝒍𝒆𝒔𝒔𝒆𝒅 𝑮𝒊𝒓𝒍
former Role name : Ultimate•Sad•Girl. Completely unemotional or too emotional, choose one.

Comments

ssorarie
2 years ago
น่ารักมากเลย
Reply
gade382
2 years ago
ขอบคุณค่ะ :)