แด่.. โลกสีเทาที่ไม่ได้มีแค่สีเทา

หากไม่มีพรุ่งนี้ให้ฉันได้หายใจอีกต่อไปท่ามกลางท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ในโลกใบเล็กๆใบนี้
เมฆสีขาวหม่น ล่องลอยไปตามสายลม พัดผ่านใบไม้ให้สั่นไหว

บางครั้งฉันก็อยากล่องลอยอยู่ในอากาศ เคว้งคว้าง ไร้แรงโน้้มถ่วง ปล่อยจิตใจที่หม่นหมองไว้ที่พื้นดิน ทุกอย่างเป็นอิสระ

หัวใจที่อ่อนล้า น้ำตาที่ไหลริน ความทุกข์ทรมานเริ่มก่อตัวขึ้น เสียงที่แผวเบาจากความเงียบ 

ช่วยพาฉันไปจากที่นี่ทีชีวิตของคนเรามันไม่ได้มีแค่สีขาว
อาจมีสีดำปะปนอยููู่ จนกลายเป็นสีเทา
แต่ทำไมล่ะ ทำไมสีดำยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อเราเริ่มโตขึ้น เจอผู้คนเยอะขึ้น
 สังคม สิ่งแวดล้อม ทุกอย่าง..

จิตใจที่หม่นหมอง ความเศร้าที่สะสมไว้
มันค่อยๆแตกสลายออกมาทีล่ะเล็ก ทีล่ะน้อย

ในวันที่เราโดนสีดำครอบงำ
ทุกอย่างมันดูง่ายไปหมด
เหมือนหลุดไปอีกโลก
โลกที่ไม่ได้มีแค่สีขาวที่ใสสะอาด
และโลกที่่่ไม่่่ได้มีแค่สีดำที่มืดมน


โลกที่เราจะทำอะไร
ไม่ต้องกังวน
ไม่ต้องคาดหวัง
ไม่ต้องแบกปัญหาไว้คนเดียว
               โลกที่เราสร้างมันขึ้นมาเอง                  ในจินตนาการ

.
.

เหมือนโดนปลดปล่อย
จากความเศร้า..


แค่เพียงชั่ววินาที
ที่ได้หลุดเข้าไปในโลกสีเทาๆใบนี้
เหมือนถูกกลืนกินความเจ็บปวดไปจนหมด
เหลือทิ้งไว้แต่ความความว่าง 


หากวันใดมีเรื่องทุกข์ใจ
ฉันมักชอบ แหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้า
แล้วพูดกับคุณท้องฟ้า ว่าทำไมนะ ..
ฉันต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วย
ทำไมต้องเป็นเราที่แบกมันไว้อยู่คนเดียว

อิจฉาคุณจัง__
อยู่บนนั้นไม่ต้องรับรู้อะไร

บางครั้งวันที่เราอยากร้องไห้มากๆ
แต่ร้องไม่ออก
มันจุกอยู่ข้างใน หัวใจเต้นเเรงกว่าทุกที

ท้องฟ้ามักจะเป็นสีเทา เหมือนคุณท้องฟ้ากำลังบอกเราว่า 
            ร้องออกมาเถอะ ร้องมันออกมา                อย่าเก็บมันไว้คนเดียวอีกเลย

วันไหนที่ฝนตก วันนั้นมันเศร้ามันหม่นไปหมด 
คุณก็เศร้าเหมือนกันใช่ไหม คุณท้องฟ้า
ฉันแหงนหน้าขึ้นไปถามเขา..
แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆอื่นเลย
นอกจากเสียงฝนที่ตกกระหน่ำลงมา
อย่าเศร้าไปเลย ยิ้มเข้าไว้นะ
ฉันมักจะพูดเเบบนี้เป็นประจำในวันที่ฝนตก
ฉันคิดว่าเขาต้องเศร้าอยู่แน่ๆ
ฉันพูดปลอบใจเขาแบบนี้ทุกที

เคยนึกย้อนมาดูตัวเอง
ว่าทำไมเราให้กำลังใจคนอื่นได้
แต่ทีกับตัวเองถึงทำไม่ได้ล่ะ ?

มันก็น่าแปลกนะ
แต่ฉันก็หาคำตอบให้กับคำถามนี้ไม่ได้เสียที

ฉันมีคำถามมากมายสำหรับโลกใบนี้
โลก..ที่ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว

โลกใบนี้มันวุ่นวายเกินไป

หรือฉันเองที่ยังเข้มแข็งไม่พอ

การที่เราค่อยๆเติบโตขึ้น
ในแต่ล่ะวัน แต่ล่ะวัน
เจอผู้คนหลายรูปแบบ
หลายอย่างในชีวิต
สอนให้เราเติบโตโดยที่เราไม่รู้ตัว
อะไรที่ไม่จำเป็นต่อชีวิต
ก็ทิ้งมันไปบ้าง หลงลืมมันไปบ้าง
ก็ไม่เสียหายอะไร


แต่กระนั้น..
เราก็ยังเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ
สำหรับโลกใบนี้เสมอ
ยังอ่อนหัดและอ่อนแอเกินไป
ที่จะกางปีกบินไปให้สุดขอบฟ้า
ด้วยแรงของตัวเอง


ฉันแค่มีความเชื่อว่าสักวัน
ฉันจะบินขึ้นบนท้องฟ้าได้อย่างสง่างาม
ด้วยความอดทนและความไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา

ได้แต่ภาวนาให้พระเจ้าอวยพร...

#แด่ความเศร้าที่ไม่ว่าจะห่างกันกี่ปีแสงก็ยังหากันจนเจอ





SHARE
Written in this book
AC118 -
Writer
9h
September
" แม้จะอยู่ท่ามกลางผู้คน เราก็ยังโดดเดี่ยว "

Comments