นานแค่ไหนแล้ว◡̈⃝
ระหว่างทางขับรถกลับบ้านหลังจากตีปิงปองเสร็จต้องผ่านตลาดซึ่งกำลังจะวาย ฝนตก💦 รถก็ติด ถนนก็แคบ😣

ขณะกำลังเบียดรถทีละนิดๆเพื่อระวังกระจกขวาไม่ให้ไปเฉี่ยวรถข้างๆ และเล็งซ้ายอย่างระมัดระวังไม่ให้ไปสอยตูดมอไซนั้น 🛵ก็มีน้องชายคนนึงที่กำลังขี่มอไซอยู่อีกเลนจอดรถแล้ววิ่งมาขยับมอไซที่ขวางทางท่ามกลางสายฝนให้พร้อมกับใบหน้าที่เบิกบานด้วยรอยยิ้ม แล้วก็โบกรถให้เราและคันอื่นๆไปได้สะดวก💁🏻‍♂️

ที่ประทับใจคือเค้าไม่ได้ยิ้มให้เรา แต่เค้ายิ้มขณะที่เค้าเสียสละวิ่งข้ามมาอีกเลนเพื่อขยับรถให้ และช่วยเหลือทุกคนบนท้องถนนด้วยความยินดีทั้งๆที่ตัวเองต้องเปียกฝนนานขึ้นอยู่คนเดียว😣

พอรถผ่านไปได้ก็ลดกระจกลงเพื่อขอบคุณน้องที่กำลังยืนตากฝน น้องก็ยิ้มให้แล้วค้อมศรีษะรับ สายตาน้องที่เห็นตอนนั้นมันจริงใจมาก จนทันทีที่กระจกปิดสนิท น้ำตาก็ไหลออกมาจากไหนก็ไม่รู้🙈 มันทราบซึ้งจนบอกไม่ถูกพร้อมกับมีคำถามขึ้นมาในใจเดี๋ยวนั้นเลยว่า....

“นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เห็นรอยยิ้มที่จริงใจขนาดนี้จากคนแปลกหน้า?” (ทั้งๆที่เค้าเป็นฝ่ายเสียสละช่วยเหลือเรา)

และ....

“นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้ยิ้มให้คนแปลกหน้าอย่างจริงใจขนาดนี้😥?”

จำได้ว่าตอนเด็กๆตัวเองเป็นคนยิ้มเก่งมากๆ แต่พอโตขึ้นก็มีอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้มันจืดจางไป จนมีทั้งผู้ใหญ่และคนรอบข้างหลายๆคนบอกว่า “ส้มโอยิ้มบ่อยๆนะลูก หน้านิ่งๆของหนูมันดูดุ : ) ”

วันนี้เข้าใจแล้วว่าการได้เห็นรอยยิ้มถึงแม้ไม่ได้ยิ้มให้เรามันรู้สึกสดชื่นและเติมเต็มแค่ไหน ต่อไปจะยิ้มบ่อยๆนะคะ😊
SHARE
Writer
yuzhenstory
DEEPER
Emotional advice for free✨. If ever there is no one to turn to, I'm here for you :')

Comments