ทำไมถึงอยู่กับผู้ใหญ่ได้? แล้วได้อาไร?
เป็นคำถามที่โดนถามมาตลอด เพราะคนจะเห็นไปงานเลี้ยง ไปกินแชร์กับผู้ใหญ่รุ่นอาเจ็กอาม่าอยู่บ่อยๆ แถมยังร้องคาราโอเกะเพลงเก่าๆกับผู้สูงอายุได้อย่างไม่เขินอีกด้วย

คำตอบคือ ~ไม่รู้เหมือนกัน~ 55+
ก็ไปไหนมาไหนกับพ่อแม่ตั้งแต่เด็กๆ สมัยเด็กไม่กี่ขวบก็คงอยู่ไม่สุขหรอก จำได้ว่าชอบงอแงให้แม่พากลับบ้านประจำ แต่ไปๆมาๆก็นั่งตั้งแต่งานเริ่มจนจบได้โดยไม่รู้สึกอึดอัดหรือเบื่อถึงแม้จะเป็นเด็กคนเดียวท่ามกลางคุณน้าคุณอาไม่ใช่แค่ทั้งโต๊ะแต่ทั้งงานได้ไงก็ไม่รู้😄

แต่พอโดนถามบ่อยเข้าก็เริ่มสังเกต และสิ่งที่ได้เรียนรู้และซึมซับจนกระทั่งตอนนี้อายุ 28 ที่ทำให้หลงสเน่ห์กับการอยู่ร่วมกับเหล่าผู้สูงอายุมีดังนี้

อย่างแรกในด้านการปฏิบัติตัว
• แต่ก่อนคำสอนพ่อที่ว่า เป็นเด็กควรเลือกที่นั่งไกล้เครื่องดื่ม จะได้คอยเสริฟให้ผู้ใหญ่นั้นมีประโยชน์ ช่วยให้เรารู้จักสังเกตุและบริการคนรอบข้าง เช่น น้ำไกล้หมดรึยัง คนมาใหม่มีจานรึยัง ฯลฯ

• รู้จักเสียสละสิ่งเล็กๆน้อยๆเพื่ออำนวยความสะดวกให้ผู้ใหญ่ที่บางคนอาจจะแก่มาก เช่นที่นั่ง หรือการเลื่อนจานอาหารที่หมดมาไว้หน้าตัวเอง เพื่อให้อาหารที่ลงใหม่ได้วางให้คนอื่นตักสะดวก

• ใจเย็น รู้จักรับฟังมากขึ้น เพราะผู้ใหญ่พูดช้าบ้าง ดังบ้าง เบาบ้าง หรือพูดขัดกับสิ่งที่เราคิดบ้าง ทำให้เราได้เห็นอารมณ์ที่ค่อยๆก่อตัวขึ้นในใจ และเมื่อมีสติเห็นแล้ว เราก็จะจัดการกับอารมณ์ต่างๆได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น รู้จักรอคอยจังหวะที่จะแสดงความคิดเห็นอย่างเหมาะสม

• รู้จักนอบน้อม ระวังคำพูดและน้ำเสียงมากขึ้น เพราะการคาดหวังของผู้ใหญ่แต่ละคนมีต่อเด็กต่างกัน บางคนแก่แต่ปฏิบัติกับเราแบบเป็นกันเอง บางคนหัวยังไม่ขาวมากแต่ถือยศถือศักดิ์ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่เราต้องเก็บมาเป็นอารมณ์ แต่เป็นเรื่องที่ต้องเรียนรู้และยอมรับ เพราะวัยไกล้ฝั่งขนาดนี้ ยากนักที่จะเปลี่ยนแปลง

ต่อมาด้านบทเรียนในชีวิต
• ได้เห็นข้อแตกต่างระหว่างเพศจากบทสนทนาบนโต๊ะอาหาร จากประสบการณ์ส่วนตัว ผู้ชายส่วนใหญ่จะคุยเรื่องธุรกิจ การเมือง ส่วนผู้หญิงจะให้ความสำคัญกับเรื่องครอบครัว(ลูก สามี) ความสวยความงาม ช็อปปิ่งซะมากกว่า

• เมื่อได้ฟังมากๆก็จะได้รู้ว่าจริงๆแล้วมนุษย์นั้น ไม่ว่าจะยากดีมีจน เชื้อชาติไหน ศาสนาอะไร ทุกข์สุขต่างมีเหตุจาก รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส ด้วยกันทั้งนั้น

• ได้รู้ความปรารถนาที่แท้จริงของชีวิต เพราะเวลาที่เหลือนั้นไม่มากแล้ว ไม้ไกล้ฝั่งไม่สามารถคิดหรือใช้เวลากับสิ่งที่ไร้สาระได้อีกต่อไป เปิดตาเปิดใจสังเกตุดีๆ เพราะบางทีพวกท่านไม่พูดตรงๆ แต่จะสอนด้วยการกระทำ คำพูดที่บอกเป็นนัยๆหรือแม้แต่คำคมและบทเพลง (ผู้ใหญ่ที่ดีมักสอนให้มอง แต่ไม่บอกว่าต้องเห็นอะไร ท่านมีที่ว่างให้ความผิดพลาดของผู้น้อยเสมอ)

• ทุกชีวิตบนโลกนี้ต่างมีปัญหาด้วยกันทั้งนั้น แต่คนที่น่ายกย่องคือผู้ใหญ่ที่ไม่ปล่อยให้ปัญหานั้นมาสร้างความทุกข์ให้ตัวเองและครอบครัว เพราะวุฒิภาวะและสติปัญญาทำให้เค้าแยกปัญหาอุปสรรคออกจากความทุกข์ และยังมองปัญหาเป็นส่วนหนึ่ง เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตที่มีไว้เรียนรู้และเติบโตจากมันอีกด้วย

• การเป็นผู้ใหญ่ไม่ใช่แค่แก่ก็เป็นได้ ความแก่ไม่ทำให้ใครเติบโต แต่สติปัญญาต่างหาก เพราะฉะนั้นขณะที่เป็นไม้อ่อน ควรดัดตัวเองให้เติบโตไปเป็นผู้ใหญ่ในแบบที่เราอยากรักและเคารพ

• การปรากฏตัวของคนแต่ละคนจะแผ่รัศมีทำให้คนที่ได้พบเห็นรู้สึกแตกต่างกัน ไม่ใช่แค่ความร่ำรวย หรือตำแหน่งสูงส่งใดๆ แต่เป็นความดีที่ท่านแต่ละคนได้พากเพียรต่อสู้เพื่อทั้งตัวเองและผู้คนรอบตัวมาทั้งชีวิต เรื่องราวทั้งหลายที่ซ่อนอยู่ในผมขาวๆและริ้วรอยต่างๆนี้ ทำให้ความชรานั้นช่างสวยงามและน่ายกย่องเอาเป็นแบบอย่างเสียจริงๆ

• ท้ายสุด การอยู่ท่ามกลางผู้ใหญ่เหล่านี้ทำให้เราเห็นคุณค่าของเวลา เพราะความตายไม่เลือกอายุ ไม่เลือกเพศ ดังนั้นการได้โคจรมาพบกัน จากประชากรหลายพันล้านคนบนโลกนี้นั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เราต่างมีเหตุผลที่จะได้เข้ามาอยู่ในชีวิตของกันและกันอย่างแน่นอน ในเมื่อทุกคนคือเพื่อนเกิด แก่ เจ็บและตาย ฉะนั้นเมื่อมีโอกาสได้พบหรือรู้จักใคร จงใช้เวลา ณ ขณะนั้นมอบสิ่งที่สวยงามที่สุดที่มีให้กันด้วยความรักและเมตตาเถอะนะ เพราะนั่นอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้พบกัน : )
SHARE
Writer
yuzhenstory
DEEPER
Emotional advice for free✨. If ever there is no one to turn to, I'm here for you :')

Comments