อีตัวก็มีหัวใจ

ในความจริง มีความจริงอื่นๆที่เกี่ยวพันกัน


สามปี ก็แค่สามปีเท่านั้น
จดหมายฉบับแรก


พี่รู้ไหม? งานของฉันนี้มันไม่สบายเลย ฉันนอนหนาวทุกคืนกับคนมากหน้าหลายตา กับเหล่าคนที่กระหายบนเรือนร่างของฉัน ร่างกายของฉันเจ็บร้าว แต่ความทรมานที่ยิ่งกว่ามันอยู่ที่ใจ ความปวดร้าวในใจนี้มันยากที่ผ่าน แต่อย่างไรก็ตามตอนนี้ฉันก็ผ่านมันมาได้สามปีแล้ว ฉันยังไม่เป็นไร

พี่จำได้ไหม? ตอนฉันมาที่นี่ใหม่ๆ แรกๆฉันไม่กล้าที่จะบอกพี่ไปหรอกว่าฉันมาทำอะไรที่เมืองหลวง ฉันได้แต่โกหกไปว่าตามคุณองอาจเข้ามาเป็นแม่บ้านในโรงแรมเท่านั้น ฉันเป็นทุกข์ในทุกครั้งที่ฉันโกหกพี่ไป แล้วสุดท้ายพี่ก้รูเรื่องของฉันจากที่ไหนไม่รู้ แล้วพี่มาถามฉัน  ฉันดีใจที่ฉันจะไม่ต้องโกหกพี่อีกต่อไปและหวั่นใจลึกๆ ที่ฉันจะไม่ได้ผุดผ่องสำหรับพี่ อีกทั้งกลัวพี่จะนึกรังเกียจคนทำอาชีพเยี่ยงฉัน แต่คำพูดของพี่ก็เหมือนน้ำทิพย์ที่คอยประโลมใจฉันว่าพี่รักในตัวฉัน รักในความดีของฉันที่เคยมี มันทำให้ฉันผ่านคืนวันที่โหดร้ายเหล่านั้นมาได้จนถึงทุกวันนี้ ฉันดีใจเหลือเกินที่เคยมีพี่เปรียบเสมือนไฟส่องทาง ในวันที่มืดมิดที่สุดฉันยังมีพี่ 

พี่รู้ไหม? มันอาจจะสายไปบ้างเมื่อฉันมาบอกพี่ในวันนี้ว่าตอนนี้ฉันพบความจริงบางอย่างแล้ว ฉันเคยโกรธกับข่าวดีของพี่แต่เป็นข่าวร้ายของฉันที่ฉันได้ฟัง ฉันทั้งโกรธแค้น ขื่นขม และเสียใจ พร้อมๆกัน น้ำตาฉันไหลฉันร้องไห้ทุกครั้งที่ทิ้งตัวนอน ฉันเจ็บแต่ต้องฝืนยิ้มขณะต้องทำงาน แต่ตอนนี้นี้ฉันเข้าใจแล้วว่า ฉันยืนตรงไหน ฉันควรเป็นอย่างไร ผู้หญิงอย่างฉันไม่ได้ควรค่าแก่การมีความรักดอก และฉันก็ไม่คู่ควรเป็นคนที่ใครควรรักด้วยเลย ฉันหนีคำว่าอีตัว ที่เกาะกินฉันทั้งชีวิตไม่ได้ดอก แต่ฉันไม่เสียใจนะที่ฉันเลือกเดินทางมาทางนี้ เพราะทางของฉัน บ่าของฉันไม่ได้แบกไว้ด้วยเสื้อแพรตัวงาม บ่าของฉันแบกคนไว้ คนที่เบื้องหลังฉัน แต่พี่ไม่ต้องกังวลถึงเรื่องที่ผ่านมา ฉันเข้าใจและยินดีกับพี่อีกครั้งจากใจ

                                                                                                           รักเสมอ

จดหมายฉบับที่สอง

แม่เป็นอย่างไรบ้าง? ตอนนี้หนูได้ยินว่าแม่ปวดท้องบ่อย ได้กินยาบ้างหรือเปล่า อย่าลืมไปหาหมอ นะแม่ บอกพ่อให้เพลาเรื่องเหล้าสักหน่อยนะ วันก่อนพ่อของเพื่อนที่ทำงานเป็นแม่บ้านด้วยกันก็ป่วยเป็นตับแข็งไปหนึ่งคน เห็นว่าอาการไม่สู้ดี เริ่มอ้วกเป็นเลือด น้องๆตอนนี้เป็นอย่างไร สบายดีไหม ขยันเรียนกันหรือเปล่าอย่าทำให้พ่อกับแม่เหนื่อยนะ อย่าดื้ออย่าซนตั้งใจเรียน เรียนให้สูงจะได้ไม่ลำบากเหมือนพี่ จะได้เป็นความหวังของครอบครัวเรา อ้อลืมบอกไปจ๊ะแม่ ตอนนี้หนูได้เลื่อนขั้นด้วยนะ และเปลี่ยนที่ทำงานที่ใหม่ มาทำงานที่ใหญ่กว่าเดิม ที่นี่คนเยอะมากเลย น่าจะมีเงินให้แม่กับพ่อมากขึ้น เดี๋ยวสิ้นเดือนหนูส่งเงินให้นะจ๊ะ ไม่ต้องห่วงหนูไม่เหนื่อยอะไรครอบครัวของเราจะได้อยู่ดีกินดี ที่หนูจดหมายมานี้เพราะคิดถึงทั้งพ่อ กับแม่ ทั้งสองคนเหลือเกินจ๊ะ ไว้หนูจดหมายมาใหม่นะ
                                                                                                          คิดถึงเสมอ

จดหมายที่ไม่ได้ส่ง


ความยุติธรรมอาจจะไม่มีอยู่จริงเลย? ฉันอยู่ในนี้มาสามปีแล้ว สามปีที่ฉันไม่ได้รับอิสระภาพ ฉันผิดอะไรหรือ? นายแค่ต้องการให้ฉันหาคนมาทำงานด้วย แล้วฉันก็ได้เงินเพื่อจุนเจือเจือครอบครัวของฉัน ทำไมฉันต้องเดินเข้าตารางด้วย นี่ยังไม่นับไอ้องอาจที่ไปฆ่าตำรวจเสียอีก ที่ทำให้เรื่องยิ่งเลวร้าย แล้วสุดท้ายนายก็ทิ้งฉัน จริงอยู่ที่ฉันสามารถมีเงินส่งให้พ่อแม่ได้ทุกเดือนหลังจากนี้ จากการให้ของนาย แต่มันคุ้มกับอิสระภาพของฉันหรือ? บัดนี้ท้องฟ้าที่กว้างสุดลูกหูลูกตามันเป็นภาพที่งดงามสำหรับฉันที่ปรารถนาติดปีกโบยบินไปเหลือเกิน 


"ตอนนี้นอกจากอิสระภาพฉันอยากได้สิ่งใด? ฉันอยากได้ความรักที่แท้จากใครสักคน คนที่จับมือและประคองฉัน ฉันเองก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง แม้คุณค่าความเป็นคนของฉันหมดไปกับการถูกตีตราด้วยคำว่าอีตัว แต่ฉันยังมีเลือดเนื้อ มีความรู้สึก และมีหัวใจ"


น้ำตามันไหลเป้นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ? ฉันผิดอะไรหรือ? ในเมื่อฉันก็ทำให้เด็กที่เข้ามาทำงานมีกินมีใช้ ไอ้ความจอมปลอมที่พวกมือถือสากปากถือศีลชอบพูดว่า กระหรี่เอย ซ่องเอยมันเป็นเรื่องสกปรก บัดสี มันมาให้พวกฉันกินหรือ? ฉันอด หิวโหย ขณะที่พวกนายทุนที่ออกมาโจมตีกลับอิ่มหมีพีมัน คนต้นทุนต่ำอย่างพวกฉันจะมีต้นทุนใดไปต่อรองให้คุณภาพชีวิตดีขึ้นกันเล่า อย่าว่าแต่ที่นาทำกินเลย สุดท้ายนาผืนน้อยของฉันก็ไม่ใช่ของฉันเอง พี่จ๋าฉันใคร่โบยบินไปเห็นหน้าพี่ที่มีความสุขอีกครั้ง พ่อจ๋า แม่จ๋าหนูคิดถึงพ่อกับแม่เหลือเกิน แล้วที่ผ่านมาฉันทำผิดอะไรไปหรือ? ฉันแค่ต้องการเงิน..... ฉันผิดอะไร นายจ๋า นายช่วยฉันหน่อย!!!!!!!!

สามปี สามปี แล้วต้องอีกกี่ปี?

พาดหัวข่าววันรุ่งขึ้น


แม่เล้าสาวผูกคอดับปริศนาคาเรือนจำ โปลิสเร่งสืบหวั่นมือมืดเร่งฆ่าตัดตอน.....



บันทึกตอนท้าย
เรื่องนี้เป็น เรื่องที่แตกมาจาก สัญชาติญาณ ตัวตน คุณธรรม เหตุการณ์หนึ่งที่เกิดตรงหน้า ณ ปัจจุบัน มันผูกด้วยหลายเรื่องราวเข้ามาด้วยกัน บ่อยครั้งมันก็แยกไม่ออกว่าถูกหรือผิด การที่เราเอาตนเอง ณ ตรงนั้นเป็นที่ตั้งในการตัดสินอาจถูกต้องแก่คนหมู่หนึ่งเท่านั้น แต่หาใช่ทั้งหมด....แต่ไม่ว่าจะมีเรื่องราวประการใด กฏหมายและกฏของสังคมจะเป็นสิ่งที่พิพากษาเอง ว่ามันควรเป็นไปอย่างไร

ชื่อเรื่องมาจากหนังตลกอย่าง คนเล็กหมัดเทวดา

เรื่องราวก่อนหน้า
https://storylog.co/story/58086484a842e34510d17900



SHARE
Written in this book
ในความเป็นคน
เพราะคนเป็นคน ที่หลากหลายในความคิด หลากหลายจิตใจ เราจึงซับซ้อนอย่างที่ไม่มีใครเข้าใจถ่องแท้ แม้กระทั่งตัวของเราเอง

Comments