ยินดีที่ไม่รู้จัก
“ความสบายใจของฉัน คือคนที่ไม่รู้จักกันในชีวิตจริง”จะดูแปลกไหม? ที่ฉันจะคุยกับคนที่ไม่รู้จักคนหนึ่งมาได้เดือนกว่าๆแล้ว ในชีวิตจริงเราไม่รู้จักกันหรอก แต่เขาทำให้ฉันสบายใจทุกครั้งที่ได้คุย เราทั้งสองคนสบายใจที่จะไม่ถามถึงตัวตนจริงๆของเรา เราทั้งสองไม่พยายามกับความสัมพันธ์ให้มากไปกว่านี้แล้ว เขาคือความสบายใจของฉันและฉันก็เป็นความสบายใจของเขาเราต่างเป็น “บ้าน” ให้กันและกัน กับในชีวิตจริง เราอาจจะต้องปิดบังตัวตนของตัวเองเพื่อเผชิญโลกที่โหดร้ายแต่พอได้คุยกัน ราวกับว่าฉันได้อยู่ที่บ้านจริงๆเลยล่ะ อยากขอบคุณ ที่คุณเดินเข้ามาเป็นสิ่งดีดีในชีวิตฉันนะ ถ้าฉันเหนื่อยจนอยากจะกลับบ้าน บ้านที่ฉันอยากกลับก็คือ"คุณ"นะ         ฉันไม่รู้หรอกนะว่าฉันรู้สึกยังไงกับเขา ฉันอาจจะชอบเขาหรืออาจจะรัก..                    รักที่เขาเป็นแบบนี้ รักโดยที่ไม่รู้เลยว่าเขาเป็นใคร ตัวจริงเป็นยังไง               เขาจะคิดเหมือนฉันไหม    ฉันไม่รู้อะไรจริงๆสักอย่างเลย..เราทั้งสองคนมีรสนิยมคล้ายกันหลายๆอย่างที่ไม่สามารถคุยกับคนรอบข้างในชีวิตจริงได้เลย  เช่น เราทั้งสองคนชอบมองคุณท้องฟ้าเหมือนกัน(อ่า..เราเรียกแทนท้องฟ้าว่าคุณท้องฟ้าน่ะนะ) เราชอบฟังเพลงแนวๆเดียวกัน เราชอบคุณแมวเหมือนกัน ฉันว่ามันคงเป็นความรู้สึกดีๆที่เกาะกินในหัวใจแล้วล่ะ คุณเคยคุยกับใครแล้วรู้สึกเหมือนจะลอยได้ไหม? ฉันรู้สึกอย่างนั้นเลยล่ะ :)
SHARE
Writer
Themanee
Demon.
Photo, Book, Guitar, Depression etc.

Comments