ความมืด และหน้ากระดาษที่ขาดหาย
ภายในห้องสีเหลี่ยมขนาดเล็ก
ที่ซึ่งแสงแดดจากภายนอกเล็ดลอดผ่านรูผ้าม่านของหน้าต่างที่ปิดสนิทได้เพียงแค่ 2% เท่านั้น

2% เป็นได้เพียงแสงซึ่งบังเอิญหลุดเข้ามาในสถานที่ของมวลหมู่ความมืด
ถ้าหากว่าความมืดมีเสียง คงไม่ปล่อยเจ้าแสงที่ไหนไม่รู้มาเพ่นพ่านเล่นให้ผ่านไปเฉยๆแน่
"ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเจ้า ครั้งนี้เจ้าอยู่ผิดที่นะ"

ความมืดหน่ะไม่พูดหรอก แต่ผมที่กำลังนอนเอ้งเม้งมองเจ้าแสงสุดเตะตา พูดแทนหมู่มวลความมืดไปแล้ว แต่นั่นทำให้ต้องมาฉุกคิด ฐานข้อมูลภายในหัวของเราสร้างแสงและความมืดให้มาอยู่ตรงข้ามกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ใครเป็นคนทำแบบนั้นกัน

หากว่า ความมืดเป็นเพื่อนกับแสง หากว่าทั้งสองไม่เคยเป็นด้านตรงข้ามของกันและกัน หากว่าแท้จริงทั้งสองเติบโตเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา มีแสงมีเงา มีมืดมีสว่าง เหมือนจะตรงข้ามกัน แต่กลับสามารถเป็นของคู่กันได้อย่างน่าเหลือเชื่อมากกว่าจะจับมาปะทะกัน แล้ว
ใยเราจึงไปแยกมันออกจากกันโดยที่มันไม่ได้แม้แต่เพียงทำท่าทางจะร้องขอ

นั่นน่ะสิ่




SHARE
Writer
Nathaniel
obliviate'
นาธาเนียลขอโตขึ้นผ่านตัวหนังสือนะ

Comments

LaFloraRa
2 years ago
พักหลังมานี้ เราเองก็ชอบนอนเฉยๆจ้องมองความมืดเหมือนกันนะ บางช่วงเวลาก็รู้สึกได้ว่าใจกลางความมืดมันสว่างวาบขึ้นมาได้ยังไงก็ไม่รู้ :)
Reply
Nathaniel
2 years ago
เราเข้าใจแล้วนะว่าหัวใจพองโตเนี่ยมันจะรู้สึกยังไง คิดว่ากำลังโดนทำให้เข้าใจได้ดีทีเดียวเลย
Nathaniel
2 years ago
เราเข้าใจนะ เราเอง ก็เคยคิดว่า
บางทีความมืดที่เดียวดายอาจเป็นฝ่ายเปล่งแสงสว่างวาบเพียงเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเราอยู่ก็ได้

แม้ที่จริงแล้วจะเป็นเราเองที่สร้างความมืดให้สว่างวาบขึ้นมาอยู่เป็นเพื่อน เป็นจุดดึงดูดสำหรับเราต่อไปให้ได้นานกว่านี้ก็ตาม