เราแค่อยากเล่า
มนุษย์เราก็แบบนี้
มองข้ามสิ่งเล็กๆ หรือแม้แต่ใหญ่ๆ

เรากำลังนึกถึงต้นไม้หลังบ้าน
เป็นต้นยางนาต้นใหญ่ๆ มันอยู่มาก่อนที่เราจะมาอยู่บ้านนี้ และมันก็น่าจะอยู่มาก่อนเราเกิด หรือเกิดพร้อมแม่เราก็เป็นไปได้อีก คือมันต้นใหญ่

เราโตมากับมัน โตมาพร้อมๆกัน ตอนนั้นก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันพิเศษไหม แม้กระทั่งคิดว่า มันจะไปพิเศษได้ยังไง มันก็แค่ต้นยางที่อยู่หลังบ้าน

ตอนเด็กๆ เราจะเก็บลูกของมันมาเล่น มันจะมีแบบที่มีใบติด ก็คือโยนขึ้นไปให้มันร่อนลงมา กับอีกแบบ ที่ชอบเล่นมาก เอาไว้แกล้งคน ลูกยางพอเอาไปถูๆกับพื้นปูนแล้วมันจะร้อน เราก็เอาไปแกล้งคนอื่น

ช่วงไหนที่ลมแรงๆ ก็จะคิดว่าทำไมต้องมีไอ้ต้นนี่อยู่หลังบ้านด้วย คือใบมันปลิวเข้าบ้านเรา หลังบ้านเราเปิดตลอด

มีครั้งนึงฝนตกหนักมาก พายุเข้าเลย พอเช้ามาต้นยางหลังบ้านเราคือโดนฟ้าผ่าไปแล้ว มันไม่ได้หายไปหมด กิ่งก้านอันใหญ่มันหักลงคลองไปเลย จนเหมือนมันเหลือแค่ครึ่งต้น แต่มันก็ยังอยู่

และเราก็คิดว่ามันจะอยู่ไปตลอด

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ มันไม่รอเรา เหมือนกับเราที่โตขึ้น โตขึ้นเรื่อยๆ ต้นยางก็เหมือนกัน แต่เราไม่ทันได้คิด ต้นยางหลังบ้านโดนตัดไปแล้ว

สุดท้ายคือเราจำไม่ได้แล้วว่าล่าสุดที่เราได้เล่นลูกยางคือกี่ขวบ แล้วมันหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ถูกตัดไปตอนไหน ทำไมถึงต้นตัด 

ใจหายเหมือนกันนะ ตอนที่คิดว่ามันเคยอยู่ตรงนี้มาก่อน

เรามานึกถึง มาคิดถึง มารู้สึกว่ามันวิเศษมากๆที่เรามีมันอยู่หลังบ้าน
อย่าคิดว่าอะไรมันจะคงอยู่ตลอด

ตอนนี้ก็ทำได้แค่เตือนตัวเองแบบนี้

อย่าปล่อยเวลาและความเคยชินมาพรากอะไรไปอีก

((ตอนนี้มองไปหลังบ้าน ในใจเราก็ยังมีร่มมีเงาของมันอยู่เลย))


SHARE
Writer
quitejay
try-ner
- waiting for December to come or maybe all i think about is just Christmas :-)

Comments