จะ "รัก" ได้อีกสักกี่ครั้ง?
โอกาสครั้งที่หนึ่ง โอกาสครั้งที่สอง... ถ้ามันไม่รู้จบล่ะ หัวใจจะยังอดทนกับเขาได้อยู่อีกไหม

   คนคนหนึ่งจะให้โอกาสใครสักคนได้มากแค่ไหนกันเชียว?

   ฉันไม่เชื่อเรื่องรักนิรันดร์พันปีอะไรหรอก แต่ก็คาดหวังว่าจะได้พบผู้ชายที่ยอมรับกันและกัน ประคับประคองกันไปจนหัวขาวโพลนไม่ทิ้งกันไป ไม่จำเป็นต้องดีเลิศจนทุกคนยื้อแย่งจะเป็นจะตาย ไม่ต้องเลวถึงขนาดสังคมถีบหัวส่ง ขอคนธรรมดาๆ ที่จะดีกับฉันไปตลอดชีวิตก็พอ

   แต่ฉันไม่ชอบ "คนโลเล"

   หัวใจคุณอาจเขวให้คนอื่นบางครั้ง แอบมองคนอื่นอีกนิดหน่อย หรืออาจจะชอบใครอีกคนขึ้นมา ฉันรับได้ถ้าคุณไม่ถึงขั้น "นอกกาย" แค่เพียง "นอกใจ" ชั่วครั้งชั่วคราว

   ตรรกะฉันคือ "ฉันคือที่หนึ่ง ฉันจะมีเพียงคุณ ต่อให้ฉันชอบคนอื่น ฉันก็จะไม่บอกเลิกคุณ จะยังดีกับคุณตลอดไปไม่ไปไหนทั้งนั้นตราบที่คุณรักฉัน" และ "คุณจะต้องมีฉันคนเดียว ร่างกายของคุณต้องสะอาดสะอ้านไร้ราคีหญิงอื่นเมื่อคบกับฉัน จิตใจของคุณคือของฉัน"

   ถ้าเลิกกันเพราะปัญหาอื่น ฉันยินดี แต่ถ้าเลิกกันเพราะคุณมีคนอื่น ฉันไม่ยินยอมให้จบแบบแฮปปี้เอ็นดิ้งพระเอกนางเอกเอาชนะนางร้ายจนได้ครองรักสามัคคีหรอกนะ

   ที่รับไม่ได้ที่สุดคือ "ขอคืนดี"

   พระเจ้า! คุณกำลังเล่นมุขตลกใช่ไหม ฉันไม่เห็นขำสักนิด

   ถ้าจบกันดีด้วย ฉันคงพิจารณา แต่ถ้าจบกันเพราะชะนีชั่วตัวผู้สารเลว บอกได้คำเดียว

   "ฝันอยู่เหรอ? ฉันมีคุณค่าของตัวเอง ไม่จำเป็นต้องเก็บเศษเหลือเดนที่แม้แต่ผู้หญิงเลวๆ ก็ไม่เอาหรอก คุณค่ามันต่างกันเกินไป"

   ฉันเกลียดความคิดอ่อนแอของผู้หญิงที่ยังคงกลับไปคบผู้ชายโลเล ตั้งแต่ฉันอายุเก้าขวบและนั่งอ่านนิยายน้ำเน่าที่พระเอกเป็นชู้กับเลขาเพราะทนความสวยยั่วยวนใจไม่ไหว ทิ้งนางเอกแม่ศรีเรือนคนดียิ่งกว่านางทาสในเรือนเบี้ยให้ต้องเลี้ยงลูกอย่างยากลำบาก วันๆ ได้แต่เป็นคนดีแผ่เมตตาให้เขามีความสุข พอขาดเมียดีเด่นไป พระเอกก็ทุรนทุรายเสียอกเสียใจ ง้อขอคืนดี ดีไม่ดีก็ SM เข้าสู่เกาะสวาททาสรักตามสเต็ป แม่นางเอกก็ใจอ่อนยวบยอมคืนดี ตีชนะนางร้าย แฮปปี้เอ็นดิ้งพ่อแม่ลูก

   โลกสวยเนอะ รับไม่ได้จริงๆ ฉันในวัยเด็กฝังใจมากจนเลิกอ่านนิยายชายหญิง ไปอ่านนิยายวาย หรือแนวอื่นๆ ที่ห่างไกลจากรักๆ ใคร่ๆ แทน

   คนเราจำเป็นต้องอดทนขนาดนั้นเลยเหรอ

   จำเป็นต้องให้โอกาสเขา โดยที่ต้องอยู่กับความหวาดระแวงว่าเขาจะไปมีใครตอนไหน แล้วเตะโด่งตัวเองกับลูกออกจากบ้านไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้อีกครั้งเหรอ?

   เพราะ "ลูก" เหรอ? ไม่หรอก ลูกน่ะอาจจะคิดถึงพ่อแม่ก็จริง แต่ถ้าคุณเข้มแข็ง ลูกคุณจะอ่อนแอได้ยังไง? ถ้าคุณไม่เข้มแข็ง วันๆ นั่งเศร้า ลูกถามก็น้ำตาตกใส่ ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร แบบนั้นไม่โทษตัวเองล่ะว่าเลี้ยงลูกให้ขาดความอบอุ่น?

   แล้วก็แนว "ท้องก่อนแต่ง" น่ะอย่ามาหลอกเยาวชนให้มาก เพ้อฝันเกินไป คนรวยมีอำนาจเขาไม่มาเดินตลาดให้เธอจับหรอกนะ ผู้หญิงบ้านๆ คิดว่าจะทำให้เขาสนใจมันยากพอๆ กับหารักแท้นั่นแหละ ยกเว้นจะโอกาสฟ้าประทานให้ได้ก่อร่างสร้างรักที่มีไม่ถึง 1% ที่จะรักกันจนจบ

   อะไรคือ "พลาดหรือบังเอิญ" ท้องกับคนไฮคลาส ยาห้ามครรภ์ก็ไม่กิน (บอกไม่ท้องๆ นี่ก็โง่เกิน นางเอกโง่ๆ แบบนี้ก็เหมาะกับพระเอกโง่ๆ แล้วล่ะ) แล้วพอลูกโตก็โคจรกลับมาเจอกัน โลกกลมและพรหมลิขิตมากกกก!

   ชีวิตจริงน้อยคนเขาจะเอานะ... เอาแค่ลูกอ่ะ ไม่เอาแม่

  บางครอบครัวเขารับได้และไม่อยากเสียหน้า ก็จำต้องรับมาทั้งแม่ลูก แต่คิดเองเถอะว่าเขาจะเชื่อใจเราได้แค่ไหน ชีวิตคงอึดอัดน่าดู กว่าจะได้ดีคงนานเลย

   ฉันเบื่อ! ฉันเอียน! ให้โอกาส! ให้โอกาส! ให้โอกาส! นางเอกสตรอเบอร์รี! พระเอกสมองเท่าหมู! ทำดีกับเขาไปทั่ว สุดท้ายก็คนเขียนรัก เขียนให้เขาสมหวัง!

   ทำไมถึงชอบแนวดราม่าจบสุขนิยมกันนัก คงกำลังจิ้นว่าตัวเองเป็นนางเอก ที่มีพระเอกเป็นมหาเศรษฐีพันล้านมาคุกเข่าขอแต่งงานล่ะสิ

   บางทีก็เบื่อนะ เจอนางเอกรากหญ้ากับพระเอกเทพบุตรชั้นฟ้าเนี่ย คือถ้านางเอกไม่สวยก็ไม่มีอะไรดีแล้วอ่ะ พระเอกคงไม่ชอบหรอกคนขี้เหร่ ถ้าตอนเริ่มพระเอกไม่ปิ๊ง นางเอกก็ไม่ใช่นางเอก คงเป็นแค่ตัวประกอบฉาก จะไปตื๊อก็คงโดนเตะกระเด็นแทน

   ฉันชอบเสพแนวทั่วๆ ไปนะ แนววัยรุ่นน่ะเป็นวัยที่เป็นไปได้ทุกอย่าง คุณอาจมีเพื่อนรวยล้นฟ้าได้และมันสมจริงมาก ไม่ใช่นางเอกที่เดินสะดุดบันได้ก็เจอพระเอกเศรษฐีมารับ (เบะปาก)

   เวิ่นเว้อมาก บ่นหน่อย เบื่อนิยายไทยและละครไทย มีแต่แนวเดิมๆ เปิดเรื่องมาก็เดาตอนจบได้มันจะสนุกอะไรอ่ะ

----
SHARE
Written in this book
Book of the Life
บันทึกในหนึ่งชีวิตของเด็กผู้หญิงมึนๆ งงๆ คนหนึ่ง
Writer
Bambie
Somebody knows.
I don't like the rain, but when you gave me an umbrella with a smile... In that second, I fell in love with you. "พื้นที่นี้คือกระดาษและปากกาของเรา"

Comments