ตอนนี้เริ่มมีสีสันแล้ว
โหยหาความวุ่นวายมาสักพัก โดยเฉพาะในช่วงที่จิตตกหนักๆ คิดอะไรไม่ออก มีแต่เบื่อชีวิต เบื่อตัวเอง แต่ตอนนี้มีเรื่องให้คิดมากมายเชียว นี่หรือเปล่า ชีวิตแบบที่เราต้องการ?

ตั้งแต่ลงชื่อว่าจะไปเชียงใหม่ ก็กังวลในใจว่าจะไม่มีความสุข เพื่อนสนิทไม่ไปด้วยเลย ต้องเหงาแน่ๆ แต่ด้วยนิสัยไม่อยากเครียด(ทั้งๆที่เครียดไปแล้วนั้น) ทำให้มองข้ามจุดที่กังวลไป คิดแต่ว่าไปเที่ยว ไกลขนาดนั้น ครั้งแรกเลยนะ ต้องดีแน่ๆ

มาตอนนี้รู้ตัวว่าไม่ใช่แค่เที่ยว แต่ที่มีโอกาสไปเพราะต้องทำงานด้วย ไปดูเขาจัดอย่างไร ปีหน้าเราเป็นเจ้าภาพ ก็ต้องไปศึกษาจากเขา เริ่มกังวลอีกเรื่อง เขานัดประชุมกันเป็นการเป็นงาน เราจะเป็นคนไม่รู้เรื่องที่ไม่รู้เรื่องที่สุดในนั้นแน่ๆ แย่แน่ๆ ไม่น่าเลย ลองเอานิสัยเดิมมาใช้ตอนนี้อีกครั้งนะ มองข้ามความกังวลไป แล้วเรียนรู้งาน เป็นตัวของตัวเองให้ได้มากที่สุด จะได้รู้ว่าเราเหมาะสมกับอะไรแบบนี้ไหม ไม่ต้องกลัวเหงา ทำงานไม่เก่งแต่เรายิ้มเก่งอยู่แล้วนี่:)

พอมีโอกาสอะไร เราก็คว้าไว้ให้ได้มากที่สุด พาตัวเองไปสัมผัสสิ่งแปลกใหม่ สังคมใหม่ๆ เปิดประสบการณ์ใหม่ ทุกอย่างคือการเริ่มใหม่ ครั้งแรกของเราทั้งนั้น จะผิดพลาดอะไร ล้วนได้เป็นบทเรียน แต่เหนือกว่าความผิดพลาดนั้น คือการเรียนรู้ เก็บประสบการณ์และความรู้สึกให้ได้มากที่สุด เพราะเราอยากเติบโตไปอย่างดี เราจึงหาโอกาสที่จะได้เจอเหตุการณ์ให้มากที่สุด เหตุการณ์แต่ละอย่างจะสอนเรา ว่าเราควรจะวางตัวอย่างไร ควรจะแก้ไขอย่างไร จึงดี จึงเหาะ และการที่เรารู้ว่า "เคยทำ เคยเจอ" มาแล้วนั้น จะเป็นทั้งประสบการณ์และภูมิคุ้มกันให้เรา มองโลกได้กว้างขึ้น ได้ความรู้สึกใหม่ๆ จัดการกับปัญหาได้ดีขึ้น

หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น หวังไว้ว่าเราจะจดจำแต่สิ่งที่ดี หวังว่าเราจะสามารถมีความสุขท่ามกลางความเหงา เรียนรู้ที่จะเติบโตเป็นคนที่ใครๆก็บอกว่า "คนนี้โตมาดีจริงๆ"

SHARE
Written in this book
เวิ่นเว้อเพ้อเจ้อตามประสา
ที่ระบาย มีอะไรจะแวะมา ไม่มีก็จะแวะมา
Writer
forfahonly
Try to be a writer
เวิ่นเว้อ เพ้อเจ้อ แค่อยากเขียน😀

Comments