It's called 'The Hell'
โลกใบนี้มีเรื่องให้เราแปลกใจตลอด
This world is always surprise.

ฉันอยากให้คุณนึกถึงท่อระบายน้ำ ที่ลึก มืด และโดดเดี่ยว
You think, There was a dark, deep and lonely ditch.
.
.
.
.
.
.
ฉันตกลงไปในนั้น
I fell 
.
.
.
ฉันพยายามปีนขึ้นมา
I tried to climb
.
.
.
และมันไม่มีแม้แต่บันไดให้ฉันปีน
There is not even a ladder to climb
.
.
.
ฉันตะโกน
I shouted
.
.
.
ฉันตะโกนดังขึ้น จนสุดเสียง
I shouted louder...louder as I can
.
.
.
ไม่มีใครได้ยิน
No one can hear me
.
.
.
ไม่มีใครช่วยฉัน
No one help me
.
.
.
ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าฉันอยู่ที่นี่
No one knew I'm here
.
.
.
ในความมืด
In the darkness
.
.
.
ในความว่างเปล่า
And blank
.
.
.
ฉันหวังว่าวันหนึ่งจะมีใครสักคน
I hope one day, there is someone
.
.
.
ที่ดึงฉันขึ้นมา
Pull me up
.
.
.
และพาฉันไปให้ไกลจากตรงนี้
And take me far from here
.
.
.
ฉันหวังว่าสักวันหนึ่ง ฉันจะสามารถมีชีวิต
I hope one day, I can alive
.
.
.
และไม่ตกลงไปในนั้นอีก
And not fall into it again
.
.
.
ในสิ่งที่ฉันเรียกมันว่านรก
What I called 'The Hell'
.
.
.
หากคุณรู้สึกแบบเดียวกับฉันและไม่รู้วิธีที่จะตะโกนมันออกมา ให้บทความนี้ช่วยคุณตะโกนเถอะ
If you feel the same and you don't know how to shout. Let this story help you to shout out.

SHARE

Comments