ดาว
ติดจรวด พรวดไปใน อวกาศ
แล้วพรวดพราด ไปใน ดวงดาวไหน
อยากให้ถึง ดาวที่ผลัด  จรัสไฟ
ดูเหมือนไกล แต่จะไป ให้ถึงดาว


พอจะถึง ใยจึงลอย หนีไปไกล
เชื้อเพลิงไฟ ใกล้หมดแล้ว แผ้วกลางหาว
มองรอบรอบ ได้แต่เห็น ความว่างเปล่า
คงอีกยาว กว่าไปให้ ให้ถึงกัน


หรือดาวรู้ ว่าจะไป จึงลอยหนี
หายเร็วรี่ ต่อต่อไป ไม่ถึงฝัน
และมันอาจ จะแสนไกล ไม่มีวัน
ท้อแล้วนั่น หมดเรี่ยวแรง ลงทุกที


หรือเกรงใจ บินมาใกล้ ใจเพ้อฝัน
ทำทุกวัน เหมือนมีกัน ให้ใจเผลอ
คอยเลี้ยงไข้ บำรุงใจ คล้ายว่าเธอ
เหมือนรอเก้อ เธอรอใคร ในดวงตา


ก็ลอยเคว้ง ลอยคว้าง อวกาศ
ก็ไม่อาจ แวะดวงไหน ให้ถือสา
ก็รอคอย ให้คืนวัน ผ่านเวลา
คงถึงครา ถึงดวงดาว ในสักวัน  


ziiinvn
9.22 pm
02-11-2018
SHARE
Written in this book
กลอนแปดของข้า
แต่งกลอนแปด สุภาพบ้าง ไม่สุภาพบ้าง

Comments