ความรู้สึกจากตู้เสื้อผ้า
“เก็บห้องหน่อยสิ แม่ว่ามันรกเกินไปแล้วนะ”
“โอเคแม่” ผมตอบรับเนือยๆ
“ตู้เสื้อผ้ารกมาก ยังกับกองผ้าขี้ริ้ว รีบไปเก็บเดี๋ยวนี้เลย เดี๋ยวแม่ไปช่วย” 
นั่นแหละที่ผมรีบวางหนังสือในมือลง

ตู้เสื้อผ้าหนุ่มโสดก็ไม่ต่างอะไรกับจุดซ่อนเร้นของผู้ชาย มีความลับและของหวงที่แม่จะล่วงล้ำไม่ได้

“ไม่เป็นไรแม่ เดี๋ยวหนูเก็บเอง”

โตจนหัวจะหงอกก็ยังแทนตัวเองว่า ‘หนู’ 
คิดดูแล้วกันว่าเป็นผู้ชายอบอุ่นขนาดไหน

ลากเท้าก้าวขี้เกียจขึ้นบันไดมาหยุดยืนมองห้องตัวเอง ในใจก็นึก

...มันก็จริงอย่างที่แม่พูดแฮะ แม้ว่าพื้นที่ส่วนใหญ่ของห้องนอนจะถูกหนังสือยึดไป แต่ส่วนที่เหลือเรียกได้ว่า ...ดูไม่ได้...เละเป็นขี้...

ที่นอนไม่ได้ปัดกวาดและเก็บให้เข้าที่มาราวเดือนเศษ กองกระดาษทิชชู่ใช้แล้วก็กองรวมอยู่กับโปสการ์ดที่เพื่อนส่งมาให้ เสื้อผ้าในตู้ล้นทะลักจนปิดไม่เข้า ส่วนตู้เตี้ย ๆ อีกใบก็โยกไปโย้มาท่าว่าจะพังครืนลงมาเร็ว ๆ นี้ เท็กส์บุ๊คเอย นิยายเอย กองรวมผสมปนเปกันไปหมด ยังดีที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตไม่พึงประสงค์รวมอยู่ด้วย!

...เฮ้อ... ชักจะเริ่มเกลียดตัวเอง

ว่าแล้วก็บึ่งรถไปเลือกซื้อตู้เตี้ยมาใหม่หนึ่งหลัง กับของใช้ส่วนตัวที่ปล่อยให้หมดมาแรมเดือน
เรายังมีชีวิตอยู่
อย่าทำให้มันขาดชีวาสิ
ตัดสินใจรื้อตู้เสื้อผ้าเป็นอันดับแรก
...เหมือนมองดูการเติบโตของตัวเองอย่างนั้นเอง!

เสื้อยืดแขนยาวตัวนั้น ลายทางขาวดำของมันชวนให้รู้สึกเหมือนเป็นนักโทษ
เสื้อที่ใส่เมื่อตอนยังเป็นเด็ก ม.ปลาย 
ถ่ายรูปกับกลุ่มเพื่อนที่หายหน้าหายตาไป
ชวนให้นึกถึงเรื่องราวบาดหมางที่นึกถึงก็ยิ้มกับตัวเอง
ยิ้มเพราะรู้สึกเสียดายที่ทุกฝ่ายต่างก็งี่เง่า
...มันคือรอยยิ้มที่ไว้อาลัยให้กับมิตรภาพเก่าๆ
จนสุดท้ายเรื่องหยุมหยิมนั้นทำให้เราไม่คุยกัน
เจอกันทีไรก็เหมือนมีเรื่องสะกิดในใจตลอดเวลา

...ยังใส่ได้อยู่ อย่างน้อยความรู้สึกหม่นหมองก็คงคลายหนาวเนื้อกายให้ใครอีกคน ...บริจาค

เสื้อเชิ้ตสีขาวลายขีดสีดำตัวนี้ยังใช้งานได้ดี
ผ้าไม่เหลือง แต่ทรงออกจะโบราณไปสักหน่อย เดี๋ยวให้แม่ตัดชายให้โค้งรับกับช่องกระเป๋ากางเกงก็ใส่เดินทะเลได้สบาย แม้ว่าวันหนึ่งมันจะถูกซื้อมารวมกับเพื่อนอีก 2 ตัวที่เก็บบริจาคไปแล้วเมื่อหลายปีก่อนเพราะแม่เลือกมาแล้วไม่ถูกใจ 
แต่วันนี้มันทำให้รู้สึกถึงวิสัยทัศน์ของแม่เลยนะ
ในวันนั้นแม่คงนึกในใจ
‘เอ็งไม่ใส่วันนี้ วันหน้าก็ต้องเอามาใส่’

...ตัดชายโค้งแล้วก็ยังใส่เที่ยวได้ ไม่ตกรุ่น... เก็บ

เสื้อยืดสีขาวตัวนั้นของ “เรา” 
บนหน้าอกพิมพ์คำ “Am Fine”
...ในวันนั้นฉันสบายดี
วันนี้ฉันก็ยังสบายดี...
“เรา” ซื้อเสื้อแบบเดียวกันจากตลาดนัดในคืนวันศุกร์ แค่อยากมีเสื้อคู่ไปเที่ยวทะเลด้วยกันในวันพรุ่งนี้ 
เดิมทีมันเคยเป็นเสื้อยืดคอกลมสีขาวแขนสั้น
แต่มันยังไม่โดดเด่นพอ
ผมเลยเอากรรไกรตัดแขนของมันออก และตั้งใจตัดให้เว้ากว้างไปถึงเอว 
...น่าดึงดูดไม่เบา...
คู่ของมันคงจะเป็นผ้าขี้ริ้วไปแล้ว
วันหนึ่งซึ่งมันเคยแปลกและโดดเด่น
แต่วันนี้มันก็มีประโยชน์แค่ซับฝุ่น
ซับความทรงจำสีหม่นเอาไว้
ซับสิ่งซึ่งไม่ต้องการ แถมยังสกปรกซะอีก

...แกก็ไปเป็นผ้าขี้ริ้วเหมือนกับคู่ของแกแล้วกัน...  
ผ้าขี้ริ้ว

กางเกงขาสั้นลดราคา ...2 ตัว 150 บาท...
เจ้าของของเพื่อนแกเขาคงไม่ใส่แล้วล่ะ
ขนาดตัวแกเองยังเป้าขาดขนาดนี้
เย็บก็ไม่ได้ ผ้าก็ไม่ซับน้ำซับฝุ่น นอกจากนั้นเวลายังทำให้มันเปื่อยยุ่ย

...หมดประโยชน์... ทิ้ง

เสื้อผ้าเยอะแยะมากมาย
แต่ในความเป็นจริง เราก็ใส่อยู่แค่ไม่กี่ตัว
บางตัวก็เก่าเก็บจนไม่เหมาะกับกาลเวลา
บางตัวก็เปื่อยยุ่ยจนใส่ต่อไม่ไหวแต่ก็ยังเสียดายจึงเก็บเอาไว้
ใขขณะที่บางตัวก็ลืมว่าเก็บเอาไว้ทำไม เปิดมาเจอเลยเพิ่งรู้สึกว่ารกหูรกตา
ในความเป็นจริง
เราควรจำเลือกจำแค่บางเรื่อง
และเลือกที่จะไม่จำแค่บางเรื่อง

โละออกจากตู้ไปบ้างก็ได้
เผื่อว่าตู้เสื้อผ้าจะได้มีที่ว่างสำหรับชุดใหม่ ๆ
เสื้อตัวใหม่ในโอกาสใหม่
กางเกงตัวใหม่ในวาระใหม่
หรืออย่างน้อยให้ตู้เสื้อผ้าปิดประตูได้ก็น่าจะดี
ความทรงจำที่ ‘เก่า’ จนเกินจะ ‘เก็บ’
กับคนเก่า ๆ ที่ ‘เก็บ’ จนเป็น ‘ส่วนเกิน’
ไม่ต้องเก็บไว้ก็ไม่ทำให้เขารู้สึกอะไร
ถ้าเก็บไว้จนล้นตู้ ประตูตู้ก็จะปิดไม่ลง
ถ้าเก็บไว้จนล้นใจ หน้าต่างใจก็คงไม่สามารถหลับได้สนิท

อดีตแก้ไขอะไรไม่ได้ เลือกเก็บเอาเฉพาะบทเรียนที่สำคัญ เก็บเอาไว้เป็นทฤษฎีสำหรับอนาคต แล้วหลงลืมหรือเลือกทิ้งวิธีทดลองไปบ้าง

เผื่อวันหนึ่งตู้เสื้อผ้าของเราจะมีใครบางคน 
...คนใหม่ ๆ ...ความรู้สึกใหม่ ๆ 
...เอาเสื้อผ้าตัวใหม่ ๆ กับ 
...ความทรงจำใหม่ ๆ มาแขวนบ้างก็ได้
ไม่มีใครเก็บทุกความทรงจำ
จากทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตไว้ได้
เพราะหัวใจจะเลือกจำแต่เหตุการณ์
ซึ่งเป็น “ที่สุด” เท่านั้น
เวลาสร้างให้คนเติบโต
และเวลาก็สร้างให้หัวใจเติบโตเช่นกัน
ทิ้งความทรงจำที่สุดจะทน
เก็บความทรงจำที่แสนจะรัก
รีไซเคิลความทรงจำที่หาญหัก
ให้หัวใจเราได้พักและพบกับความทรงจำใหม่ๆ



ตู้เสื้อผ้าใบเก่ายังคงทำหน้าที่ของมันต่อไป
เหลือเพียงเสื้อผ้าที่สวมใส่ในวันปัจจุบัน
และยังมีพื้นที่ว่างให้กับสิ่งใหม่
รอโอกาสที่จะเลือกเอาเสื้อผ้าตัวใหม่เข้ามา
และหวังว่าเสื้อผ้าที่มีอยู่จะยังใส่ได้อีกระยะหนึ่ง

Writer: allAboutFeeling
Twitter: @CrystalMounta1n (all.About.Feeling)



SHARE
Writer
allAboutFeeling
At my little world.
ในวันที่เราพบเจอเรื่องราวมากมายให้ได้เก็บมาเล่าสู่กันอ่าน กับเรื่องราวในอีกหนึ่งมุมมองที่แปลกไป

Comments

229797x
2 years ago
ชอบสรรพนามที่ให้เรียกแทนตัวเองกับครอบครัวจัง5555555 ไม่ว่าเราจะโตแค่ไหน เราก็ยังเด็กในสายตาพ่อแม่เสมอเลย
Reply
allAboutFeeling
2 years ago
😊
PITNU
2 years ago
ตู้เสื้อผ้าของเราก็รกเสียเหลือเกิน เเต่ทุกครั้งที่คิดจะจัดการกับของข้างใน เเค่คิดก็เสียดายเเล้ว
Reply
allAboutFeeling
2 years ago
เก็บของเก่าเพื่อเป็นของใหม่สำหรับใครบางคนครับ เป็นกำลังใจให้ถ้าคิดจะรื้อนะครับ :)