คนเราจะใกล้ชิดกับความตายได้กี่ครั้งกัน
คนเราจะใกล้ชิดกับความตายได้กี่ครั้งกัน

ความตายของตัวเอง

ความตายของคนใกล้ชิด

ความตายของญาติสนิท 

ความตายของญาติห่างๆ

ความตายของคนรู้จัก

ความตายของคนไม่รู้จัก

ความตายทั่วๆไป

ความตายที่เราไม่แม้แต่จะเหลียวแล


เคยมีคนบอกว่าหากเรานับ 1 2 3 จะมีคนตาย 1 คน

แต่ถ้าคนคนนั้นอยู่ตรงหน้าเรา เราคงภาวนาให้ 1 2 3 นั้นเป็นคนอื่น

ชั่วขณะนั้นเราหวังให้เป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่เขา

เราหวังให้เป็นคนอื่น

เราหวังให้เป็นใครก็ได้

ที่ตาย


กลางดึกคืนนั้นฉันได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคย

เสียงดังมาจากหลังบ้าน

เขาร้องเรียกฉันเป็นประจำทุกค่ำคืน จนฉันมักจะรู้ตัวก่อนโดยอัตโนมัติว่าเขาจะต้องเรียก

หากแต่วันนี้ไม่เหมือนทุกวัน

สัญชาตญาณบางอย่างบอกฉันว่านั้นจะต้องเป็นเรื่องสำคัญ

เนื้อเสียงอันเจ็บปวด

...บีบคั้นหัวใจ...


ฉันเดินออกไปตามเสียงเรียกด้วยความรู้สึกหน่วงๆ

ราวกับเป็นวินาทีขึ้นชกของนักมวย

ฉันเดินเข้าไปหาเขาที่นอนอยู่

เตียงซอมซ่อ ฝูกเก่าขาด
มุ้งที่ขาดยิ่งกว่า 
พื้นคอนกรีตเย็นเยียบขึ้นรา
ที่ฉันไม่เคยชอบเลย

“ขอโทษจริงๆ ที่ฉันไม่เคยทำอะไรได้ดีไปกว่านี้”

ฉันคิดในใจ


เขาร้องเรียงฉัน

หนังตาเหี่ยวย่น ร่างผอมติดกระดูก

ฉันมองดูเขา

“เขาจะมาแล้ว”

เขาพูดกับฉัน

“เขาไหน”

ฉันถาม

เขาไม่ตอบ เขาเพียงแต่บอกว่าเขาปวดเหลือเกิน

“มดไต่ไปทั่วตัว”

ฉันมองหามดที่เขาว่า

“มันไม่มี”

เขาเจ็บปวด

ฉันได้แต่นั่งนิ่ง

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์พี่ชายของฉัน

“พี่กำลังจะมา”

“ปู่รอก่อน”

ฉันบอกเขา


เวลาที่เดินช้าที่สุดคือเวลาที่เรารอคอย

ชั่ววินาทีนั้น

เป็นช่วงเวลาที่ฉันใกล้ชิดความตายมากที่สุด

มากพอที่จะมองเห็นเป็นรูปร่างเลยล่ะ

มากพอที่จะรู้สึกว่าเขามายืนรอรับอยู่ด้านหลังเลยล่ะ

“ได้โปรดไปรับคนอื่นก่อนเถอะ”

ฉันภาวนาในใจ

.
.
.


แต่แน่นอนว่า
เขาไม่ไป




SHARE

Comments