Method to My Madness


ก่อนนอนผมมักคิดอะไรเรื่อยเปื่อย
คิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาในชีวิต
คิดถึงบทสนทนาที่เคยคุยกับผู้คนที่พบพาน
คิดถึงเพื่อนฝูงสมัยอนุบาล ประถม และมัธยม
คิดถึงสถานที่ที่เคยไป คิดถึงสถานที่ที่อยากจะไป และไม่เคยได้ไป
บางคืนผมคิดว่าผมกำลังอยู่บนเรือประมงกับปาป้าเฮมิงเวย์
เรากำลังตามจับปลามาร์ลินยักษ์กันอยู่
บางคืนผมคิดว่าผมอยู่กับ ด.ร.โฮเวิร์ด ผมกำลังนอนอยู่บนเครื่องลบความทรงจำ
เหมือนกับหนังในเรื่อง Eternal Sunshine Of The Spotless Mind
ผมกำลังลบใครสักคนออกจากความทรงจำ อาจเป็นคุณ หรือเป็นใครก็ได้

บางคืนผมคิดว่าผมกำลังอยู่ในพม่า อยู่กับเอมมา ลาร์กิน กำลังเดินอยู่ในเมืองเมาะลำเลิง
เพื่อตามหาร่องรอยและเรื่องราวของ จอร์จ ออร์เวลล์
บางคืนผมคิดว่าผมอยู่ในเมือง แซน แฟรนซิสโก นั่งฟังเพลง San Francisco ของ Scott Mckenzie
ท่ามกลางควันกัญชาของเหล่าฮิปปี้ส์บุพผาชน

บางคืนผมคิดถึงคุณ คิดถึงลิปสติกที่คุณชอบทา กลิ่นหมากฝรั่งมิ้นท์ที่คุณชอบเคี้ยว
บางคืนผมไม่ได้คิดอะไรเลย เหนื่อยล้าเกินจินตนา

เมื่อผมตื่นขึ้นมา ผมอยากให้สิ่งที่คิดก่อนนอนเป็นเรื่องจริง
ไม่มีปลามาร์ลิน ไม่มีเครื่องลบความทรงจำ ไม่มีหมากฝรั่งมิ้นท์ที่คุณชอบ
มีแค่ผมที่นอนลืมตาอยู่บนหมอนใบเก่า ลืมตามองพัดลมเพดานที่พัดเอื่อยๆ
แดดเช้าปลุกผมกลับคืนสู่โลกความเป็นจริง โลกที่ผมก็ยังไม่รู้ว่าผมอยากจะเป็นอะไร

การค้นหาตัวตนเสมือนหลงทางในเขาวงกต ถึงแม้มีแผนที่ก็ใช่ว่าจะเจอทางออก
ผมคงเป็นเหมือนใครหลายคน ใช้ชีวิตเหมือนๆกัน โลกนี้เราก็เหมือนกันหมดแหละ
บางครั้งผมเบื่อหน่ายกับความเงียบสงัด บางครั้งผมก็รู้สึกมีตัวตนในเสียงอึกทึกของเสียงเพลงร้านเหล้า

บางครั้งผมรู้สึกอุ่นใจเมื่ออยู่ท่ามกลางมิตรสหาย บางครั้งผมก็แค่ต้องการนั่งเงียบๆตามลำพัง
ผมอาจค้นหาความหมายของชีวิตมากไป ทั้งๆที่อาจไม่มีความหมายอะไรขนาดนั้น

วันหนึ่งผมอาจหลุดพ้น และก่อนนอนผมคงไม่คิดอะไรอีก.

31/1/2561
SHARE
Writer
Pratchawitdax
Reader&Writer
Writing Express

Comments