ความรักไม่ได้ทำร้ายใคร มีแค่ใจเราที่ทำร้ายตัวเอง
2ปีที่แล้ว ตอนเรียนมหา'ลัย
เคยไปเวิร์คช็อปงานเครื่องปั้นดินเผา เพื่อเอากำไรไปบริจาคให้มูลนิธิของน้องหมา
จะมีสตาฟมาคอยแนะนำวิธิปั้น ฉันเลือกจะปั้นถ้วยเล็กๆไว้ใส่กุญแจ
พี่สตาฟผมยาวๆ ผิวขาว ตาตี่ๆหน่อย ใส่เสื้อยืดสีพื้นสีเทา กางเกงขายาวสีน้ำตาล รองเท้าผ้าใบ
ฉันถามเขาว่า 
'พี่เรียนสาขาอะไร'
'เครื่องเคลือบดินเผาครับ'
'ต้องปั้นทุกวัน กล้ามไม่ขึ้นเหรอ'
'ไม่หรอก'
แล้วเรื่องเรื่อยเปื่อยอื่นๆก็ตามมา ในระหว่างที่ปั้นดินไปเรื่อยๆ
ฉันแอบมองแววตาที่มุ่งมั่นในการปั้นเจ้าดินก้อนใหญ่ ใช้มือชุบน้ำแล้วปั้นต่อ
รอยยิ้มที่ปรากฎในระหว่างการตอบคำถาม ความภูมิใจในสิ่งที่ทำอยู่ของคนตรงหน้า ความสุข ถูกส่งผ่านมาตามเสียงทุ้มนิ่งของเขา จนฉันรู้สึกได้
เขาเป็นผู้ชายที่ภายนอกดูธรรมดา ออกไปทางติสนิดๆ 
แต่พอลองได้คุยกับเขา ทำให้รู้สึกได้เลยว่า ผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์ในแบบของตัวเองโดยที่ไม่ต้องพยายาม ทุกอย่างที่แสดงออกมา ดูเป็นธรรมชาติ
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้มีส่วนไหนที่ตรงสเปค 
แต่ความเป็นตัวตนของเขา ทำให้ฉันรู้สึกประทับใจ
อ่า ตกหลุมรักเสียแล้วเรา

หลังจากจบงาน เราไม่ได้เจอกันอีก 
บังเอิญ เจอเฟสบุ๊คของเขา
เลยทักไป บอกชอบเขาตรงๆ
เขาตอบ
'พี่มีแฟนแล้วครับ' อ่า...เจ็บ
'พี่เป็นคนดีจังคะ' น่าอิจฉาแฟนพี่จัง
'ไม่หรอกครับ สักวันหนึ่งน้องก็จะเจอคนที่รักน้องจริงๆ'
โอเคยอมแพ้ แต่ก็ยังประทับใจเขาอยู่ดี 
แล้วยิ่งเจอแบบนี้ยิ่งประทับใจเข้าไปใหญ่
แต่ก็ได้แต่มองผ่านๆเวลาที่เดินสวนกัน
ทำได้แค่นี้จริงๆ...

จนเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา 
ที่มหา'ลัยมีงานเทศกาลของขวัญ ขนม และดนตรี
เลยแวะไปดูสักหน่อย คิดถึงบรรยากาศสมัยเรียน
ไปเจอเพื่อนอีก 2คน ระหว่างดูดนตรีก็หันไปเจอคนหนึ่งที่หน้าเหมือนเขาคนนั้น
ว่าจะเดินไปดู แต่เพื่อชวนไปต่อก่อน 
ผับเดิม ที่ไม่ได้มานานแล้ว
ก็สังสรรค ดื่มด่ำกับเพื่อนๆและแสงสีเสียงจนเลยเที่ยงคืน
และในตอนนั้น สายตามไม่อาจหันไปทางไหนได้อีกเลย
ผู้ชายสมส่วน ตัวขาว ผมยาว ตาตี่คนทีี่เคยทำให้หัวใจเต้นแรงคนนั้น ความรู้สึกเดิมๆ วาร์ปกลับมา
เดินขึ้นบันได้มาจากชั้นล่าง เดินตรงมายังโต๊ะเพ่ือนของเขา ที่อยู่ห่างออกไป3โต๊ะ
มือที่ยกขวดสีชาขึ้นดื่ม กับท่าทางนิ่งๆไม่มีโยกตัวตามเพลง แค่ขยับหัวเบาๆตามจังหวะ
ทุกการกระทำ อยู่ในสายตาของฉันตลอด จนกระทั้งเขาเดินผ่านหันฉันไป 
เพื่อออกไปสูบบุหรี่ ที่ระเบียงร้าน 
พยายามข่มใจ แล้วปล่อยผ่าน ประสบการณ์ที่ผ่านมายังย้ำเตือน
2 ครั้งก็แล้ว 3ครั้งก็แล้วที่เราเริ่มเบียดกันระหว่างที่เขาเดิน 
ยิ่งดึก คนยิ่งเบียด
ยิ่งเบียด ใจเริ่มอยู่นิ่งไม่ไหว
จะโทษว่าตัวเองเมาก็น่าจะได้อยู่ เมาแล้วความกล้ามักจะโผล่จากไหนสักที่มากกว่าปกติ
ตี 2 ร้านเปิดไฟ เพลงหยุดลง
คนทยอยออก 
นี่ก็ชวนเพื่อนอีกคนกลับ เพราะเพ่ือนตัวเล็กของเรายืนจะไม่ไหวแล้ว
เพื่อนอีกคนยังไม่ยอม 
'เดี๋ยวค่อยกลับขอไลน์สาวก่อน' อะ โอเครอก็ได้ 
คนบนชั้น 2ยิ่งน้อยลงทุกที เหลือแค่โต๊ะเขา กับฉัน
เพื่อนคนเดิมเดินขึ้นมา 
'เนี่ย เราได้มาแล้ว ตาแกแล้วละ'
'อะไร?'
'ไปขอไลน์พี่เขาได้แล้ว จะได้กลับ'
'ไลน์อะไร ไม่ขอ'
'กล้าๆหน่อย เห็นมองนานแล้วนี่'
'แต่เพื่อนเขาอยู่เยอะ'
'3คนไม่เยอะหรอก' 3คนอะไรละ โต๊ะตรงหน้าเกือบ10 
แล้วตกลงเป็นไงละ ยิ่งแก้วที่เหลืออยู่ขึ้นหมดแก้ว แล้วเดินหน้าเข้าไป
'มีแฟนยังคะ' ลองเชิงก่อน เขาทำหน้างง เพื่อนอีก 2คนเขาเดินหลีกไป
'ยัง'
'ขอคุยได้ไหม' ยังงงอยู่ 
'เอาไลน์ไปก่อนละกัน' 
เขินสุด ถึงแม้หน้าพี่เขาจะนิ่งมากก็ตาม แต่ก็เป็นแบบนี้มานานแล้วนี่
แล้วเดินออกมาจากร้าน อิ่มเอมใจ

แล้วก็ทักไปหลังจากถึงที่พัก
วันต่อมา วันอาทิตย์
ก็ยังไปนั่งฟังเพลงที่มหา'ลัยอยู่
พี่เขายังไม่ตอบ แล้วบังเอิญไปเจอที่งานอีก
เลยเกิดอารมณ์ช่ัววูบ
'นี่บล็อกเราไปยังเนี่ย'
แล้วไปดามใจตัวเองที่ร้านเดิม จนเที่ยงคืนพอดี เขาตอบกลับ
'ไม่พร้อมจริงๆ ขอโทษนะ'
อืม โอเค เข้าใจ
เหรอ?

ตั้งแต่ตอนนั้น จนตอนนี้ 
ในหัวมันมีแต่คำถาม 
คำถามที่ตัวเองตั้งข้ึน แล้วถึงแม้ว่าจะมีคำตอบให้ตัวเองได้อยู่แล้วก็ตาม
แต่บางครั้ง ใจมันไม่อยากจะยอมรับ 
ความรู้สึกปฏิเสธเกิดขึ้นในใจ
คำถามมากมาย
ทำไมเราไม่ลองคุยกันดู?
ทำไมพี่เขาไม่เปิดโอกาสให้เราบ้าง?
ทำไม ทำไม ทำไม 
คำว่าทำไมเต็มหัวไปหมด
คำถาม ที่มีคำตอบให้ตัวเองได้ครบทุกคำถาม
เพราะเขาอาจจะยังลืมแฟนเก่าไม่ได้
เพราะเขายังไม่พร้อมเปิดใจ
เพราะเรายังไม่ใช่สำหรับเขาไง
เพราะคนไม่ใช่ยังไงก็ไม่ใช่
เพราะความรัก ไม่ได้วัดกันที่ความพยายาม
เพราะความรัก ไม่ใช่ความเห็นใจ
เพราะความรัก ไม่ได้วัดกันที่ระยะเวลาที่เราคอยเขา
คำตอบที่ไม่อาจยอมรับ
ในใจตั้งตัวปฎิเสธ แล้วถามคำเดิมซ้ำไปซ้ำมา
ความรัก ใช้แค่ใจ
ใช่และไม่ใช่ คือคำตอบ
ง่ายๆ แต่ทำใจรับไม่ได้ 

ความรักไม่ได้ทำให้เรากลายเป็นเด็ก 
แต่เรากลายเป็นเด็ก เพื่อที่จะเรียกร้องความรัก ความสนใจ 
เมื่อไม่ได้ก็โวยวายไร้เหตุผล
ความรักไม่ได้ทำร้ายตัวเรา 
ชอบเขามาได้ตั้งนาน 
เขามีแฟนก็ยังชอบเขา 
เขาบอกให้ไปเจอคนใหม่ก็ชอบเขา 
เขาเลิกกับแฟนก็ยังชอบเขา
จนเขาปฎิเสธ ก็ยังชอบเขาอยู่ดี
แต่เมื่อรู้ว่าเขาโสด เราก็ตั้งความหวังกับตัวเอง
หวังว่าเขาจะให้โอกาส 
หวังว่าเราจะได้คุยกัน
หวังว่าเราจะพัฒนา
เมื่อคาดหวัง ก็ผิดหวัง
จินตานาการหลุดลอยไปไกล 
สุดท้ายก็ยังอยู่บนพื้น
เรื่องนี้หากจะมีคนผิด 
ใครคนนั้นก็คงเป็นตัวเราเอง
ผิดที่นำความรู้สึกตัวเอง มาตั้งเป็นความคาดหวัง
แล้วความคาดหวังที่ไม่ได้รับการตอบสนองตามที่ต้องการ
ก็สร้างความเจ็บปวด ความเสียใจให้ตัวเอง
ความรักยังคงสวยงามเมื่ออยู่ในใจ และไม่คาดหวัง
เขาเป็นคนทำให้เรารู้สึกรัก ทำให้เกิดความสวยงามเบ่งบานขึ้นในใจ ทำให้รู้ว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ความรักจะยังคงอยู่
ตัวเอง ผิด ที่ทำให้รู้สึกเจ็บ รู้สึกงี่เง่า และไม่ยอมรับความจริง
แม้จะบอกตัวเองได้แบบนี้ คิดได้แบบนี้ 
แต่ก็ยังยากที่จะยอมรับมัน
ช่างย้อนแย้งในตัวเอง
เข้าใจยาก แต่ก็ต้องเข้าใจให้ได้
หัวใจเรา ตัวเรา
เมื่อยื่นความรักไปให้เขาแล้ว แต่ถูกปฏิเสธ
สุดท้าย ก็ต้องนำความรักน้ันกลับคืนมาสู่ตัวเอง
เยียวยา และรักษา 
ให้คงเดิม
 
แต่สิ่งหนึ่งที่ได้เรียนรู้คือ
เวลาจะชอบใครสักคนว่ายากแล้ว
การตัดใจ ยิ่งยากกว่าเป็นไหนๆ 

แล้วก็
ความรักเมื่อเบ่งบานก็เหมือนทุ่งดอกไม้ โชยกลิ่นละมุน
แม้เวลาจะผ่านไป 
ภาพดอกไม้ยังบานอยู่ในใจ กลิ่มหอมยังติดอยู่ที่ปลายจมูก
ยามสูดหายใจและนึกถึง

SHARE
Writer
Apinn
Writer
นักสะสมประสบการณ์

Comments