00:01 a.m.
สวัดีปีใหม่!ฉันเห็นคำๆนี้จากผู้คนในโซลเซียลทั้งที่ยังไม่ถึงปีใหม่ เลื่อนผ่านไปด้วยสีหน้าที่เฉยชาไม่ได้ยินดี ไม่ตื่นเต้น ไม่ดีใจ มีเพียงแค่ความรู้สึกว่าว่างเปล่าจังเลยนะ ทั้งความรุ้สึก และหัวใจ มันน่าตลกดีนะ ทั้งๆที่เธอปฏิเสธคนที่ต่างชวนเธอไปเค้าดาวท์แต่เธอกลับปฏิเสธเพื่อให้ตัวเองอยู่คนเดียว แล้วมาเดินท่ามกลางแสงไฟนีออนข่างถนนแบบนี้ ฉันนี่มันบ้าจริงๆเลยนะเนี่ย555
รู้ตัวอีกทีนึงเธอก็หยุดที่ห้างสรรพสินค้าที่ยังเปิดเผื่อให้คนต่างๆนานามาเค้าดาวท์ 
นี่มันครั้งแรกนะเนี่ยที่เธอมาเค้าดาวท์คนเดียวที่ไม่มีใครค่อยตามกลับบ้าน 
สบายใจจังเธอนึกคำๆนี้มันทำให้เธองงใจตัวเองเเละสับสนกับความรู้สึกตัวเองและถกเถียงกับตัวเองสักพัก จนเดินไปชนใครคนนึงขะ..ขอโทษค่ะเธอเอ่ยคำขอโทษกับคนตรงหน้าที่เธอเดินชนอย่างจัง และเขาคงเเสดงสีหน้าที่อึ้งๆและกลับมาทำหน้าปกติ เธอไม่รู้ว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่าที่เห็นเขาทำหน้าอึ้งเหมือน..อะไรสักอย่างไม่เป็นไรครับเธอก็พยักหน้าและเดินต่อไปเรื่อยๆและหยิบหูฟังมาเสียบโทรศัพท์เปิดฟังเพลงไปเรื่อยๆ ระหว่างที่ฟังเธอก็ครุ่นคิดว่า ตัวเองแต่งตัวผิดแปลกอะไรหรือเปล่า แค่ใส่เสื้อกล้ามสีดำเอวลอยที่ทำให้เห็นหน้าท้องน้อยๆของเธอ กางเกงวอมสีดำสนิทมีแถบสีแดงติดข้างกางเกงพับขาขึ้นมาเล็กน้อย กับเสื้อกันหนาวสีดำและหมวกสีแดงสด เธอไม่คิดว่ามันเด่นอะไรมากมายแต่ก็ต้องยอมรับว่าไอ้หมวกแดงๆกับปลายผมสีขาวนั้นมันเด่นเห็นแวบเดียวก็รู้ว้าเป็นใครมองกันทำไมเนี่ย ไม่อยากจะเด่นนะเธอคิดว่าตัวเองอาจจะหลงตัวเองไปก็ได้ ช่างมันจะมองยังไงก็เรื่องของพวกเขานี่ไม่เกี่ยวกับเรา เดินเลยเดินมุ่งหน้าไปที่ร้านหนังสือ ไปอ่านหนังสือให้สงบจิตสงบใจดีกว่า 

เธอเดินหาหนังสือไปเรื่อยๆจนเจอกับหนังสือเล่มนึงมันน่าอ่านดีอยู่หรอกนะ แต่
สูงชิบ...มีแค่แม่นาคกับวันพีชที่จะยืดแขนเอื้อมไปหยิบถึงน่ะ ไอ้หนังสือที่อยู่บนนั้นก็ล่อตาล่อใจเป็นบ้า ทันใดนั้นสายตาของเธอไปเห็นบันไดเล็กๆ เธอรีบหันซ้ายหันขวา เมื่อเห็นว่าทางสะดวกเธอก็รีบวิ่งไปหยิบมันมาและกางออกและเดินขึ้นบันไดอย่างระมัดระวัง เอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มนั้น
อ่า..หยิบได้สักทีนะไอ้หนังสือบ้าเธอรีบลงจากบันได และกอดหนังสือเล่มนั้นอย่างกับลูกในไส้ 
เธอยืนอ่านมันสักพักและตัดสินใจว่าจะซื้อ เธอก็เลยหันขวับทันทีและเจอกับ
เอ๊ะ...คุณเมื่อกี้นัี่?ดูเหมือนว่าเธอจะเผลอพลั้งพูดไปโดยไม่รู้ตัว แต่ตอนนี้เราสองคนอยู่ใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวเขาและเห็นหน้าเขาชัดๆ(อีกครั้ง) หล่อจริงๆเลยนะ พ่อคุณณณณณเธอทำได้แค่พูดในใจ ถึงพูดออกไปคงมีหวังคนที่พูดเนี่ยเขินตัวแตกเเน่ๆ ไอ้บ้าเอ้ย!
ข้างทางหน่อยนะคะ คนตรงหน้าของเธอ เหมือนจะเพิ่งตื่นจากความคิดตัวเอง
เอ่อ...ขอโทษนะครับ เชิญเลยสิ้นคำๆนั้นเขาก็หลีกทางให้เธอเดินออกไป 
SHARE
Writer
kanako
Writer
ไม่มีพระเอก ไม่มีนางเอก ไม่มีคนดี ไม่มีคนร้าย ไม่มีมาสคอท ไม่มีแฟนตาซี ไม่มีแอ็คชั่น ไม่มีไซไฟ ไม่มีข้อคิด ไม่มีคติคำสอน ไม่มีมุกตลกขำขัน มีแต่กลุ่มมนุษย์แสนธรรมดา ที่ต่างขับเคลื่อนชีวิตแตกสลายเกี่ยวพันกันไปบนดาวดวงเศร้าของพวกเขา

Comments