.the real winner

"ใครมูฟออนได้ก่อนชนะ." 

การแข่งขันก็ได้เริ่มต้นขึ้น
ระหว่างฉันและเธอ. 

สิ้นสุดเสียงนกหวีด
เธอวิ่งออกลู่ไป 
ขณะที่ฉันก้าวไม่ออก ซ้ำยังล้มลง ทั้งที่นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น.

: ไม่ไหว ยังไงก็ไม่ไหว

ฉันพึมพำกับตัวเอง 
ถึงจะลุกขึ้นมาได้ 
ทำไมถึงยังก้าวขาไม่ออก 
ซักทีสิวะ
บ้าจริง.

: โล่งมากเลยโว้ยยยยยย

เหมือนจะได้ยินเสียงเธออยู่ลิบ ๆ 
หึ
ได้
โล่งมากเลยเหรอ.

: เออ จะไม่สนใจอะไรแล้ว ช่างแม่ง

เสียงนั่น
ทำให้ฉันรู้สึกตัว 
อาจจะรู้สึกโกรธด้วย
มา
พ่อจะวิ่งให้ลู่เป็นไฟเลยคอยดู.

(ซู้ม /เสียงวิ่ง)

ไงล่ะ 
หึ
เผลอแป๊บเดียว 
ฉันก็จะไล่เธอทันแล้ว
แต่เดี๋ยวนะ.
(...)
ร้องไห้ 
เธอร้องไห้ทำไม
ฉันสิที่เสียใจ
ฉันสิที่เสียใจมากกว่า.

แล้วเส้นชัยล่ะ
นั่นไงเส้นชัย 
ไม่รีบวิ่งไปล่ะ
เอ๊ะ
ไม่มี
ไม่มีเส้นชัยนี่.
...

แล้วเราแข่งไปเพื่ออะไรกัน.
ถ้ายังรู้สึกทั้งคู่.

                                
                                      คนเรามักหลอกตัวเองอยู่เสมอ

หลอกว่าวันนี้ฉันมีความสุข
หลอกว่าไม่ได้รักเขาแล้ว
หรือจะหลอกอะไรก็แล้วแต่. 

แต่สิ่งที่เราหลอกตัวเองไม่ได้เลย
คือความรู้สึก
ยังผูกพัน
ยังโกรธ
ยังเสียใจ
ยังตัดไม่ขาด.

นี่แหละ 
คือสิ่งที่เราเรียนรู้และยอมรับความจริงเหล่านี้ไว้
แต่ก็อย่าลืมความจริงอย่างอื่นในชีวิต 
นอกจากความรู้สึกตัวเองด้วย.

หากยังไม่พร้อม
ก็ยังไม่ต้องมูฟออน
ไม่รู้จะแข่งขันกันไปทำไม
เพราะไม่มีเส้นชัย
ไม่มีใครชนะ
เท่าคนที่รู้ใจตัวเอง
ขอเพียงอย่าจมกับความรู้สึกนั้น.

แล้วซักวันมันจะผ่านไป
กลายเป็นอีกหนึ่งความทรงจำ
ไม่ชั่วคราว
ก็ตลอดกาล.

สู้ ๆ นะ :-D













SHARE
Writer
xgneissx
Amateur journalist
life's a journey

Comments