สายตาสร้างบาดแผลภายในใจ
ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา
พ่อกับแม่มาหาที่กรุงเทพ เพราะไม่ได้กลับบ้านนานแล้ว

พ่อเป็นพนักงานบริษัทธรรมดาๆ
แม่เป็นแม่ศรีเรือนอยู่บ้าน อาชีพที่ไม่มีเงินเดือน แต่มีเกียรติที่ยิ่งใหญ่ 

วันอาทิตย์ก่อนท่านจะกลับ จอดรถไว้ที่พัก
แล้วนั่งรถไฟฟ้าพาพ่อกับแม่ไปที่ห้างใหญ่กลางเมือง
แม่เป็นคนผิวแพ้ง่ายมาก แล้วเคยซื้อครีมของแบรนด์หนึ่งไปให้ 
ใช้แล้วผิวดีขึ้น เลยพามาเช็คสภาพผิวแล้วซื้อผลิตภัณฑ์อื่นให้
แม่เป็นคนไม่ดูแลค่อยตัวเอง ไม่ชอบทาครีมบำรุง เคยผิวแห้ง ลอก จนเลือดซิบ
แม่บ่นตลอดทาง ว่ามันแพงจะซื้อมาทำไม

แล้วก็ไปกินข้าวกัน มีอย่างหนึ่งที่แม่ชอบกินมาก 
ถึงจะไม่เคยพูดออกมา แต่อาชีพลูกที่เป็นมาแต่เกิด ทำให้รู้ได้เอง

'ข้าวแกงกะหรี่' มีร้านหนึ่ง แม่ชอบมาก
อยู่ในห้าง ชั้นG 
ต่อคิวอยู่พักหนึ่งอยู่หน้าร้าน ก็ยืนคุยกัน สัพเพเหระ
แล้วก็มีผู้หญิงสาวๆหน่อย ไม่ถึงกับวัยรุ่น
มองมาทางพ่อกับแม่ 
ด้วยสายตาที่แหลมคมยิ่งกว่าปลายมีด
มุมริมฝีปากยกยิ้มขึ้นเหยียดๆ มือกอดอก แล้วเบือนหน้าไป
ทำแบบนี้อยู่จนเข้าไปกินข้าว ได้นั่งโต๊ะใกล้กัน
พยายามไม่สนใจ 
แม่สะกิด 'ไปกินที่อื่นกันไหม อายเขา'
อายอะไรกัน? ไม่เห็นจะมีอะไรตรงไหนให้อายเลยสักนิด
กางเกงไม่ได้เป้าขาด เสื้อก็ไม่มีตรงไหนที่แหว่งวิ่นออกไป
ไม่เข้าใจ?

แต่งตัวธรรมดามานั่งกินข้าวในห้างไม่ได้หรือ?
พ่อใส่เสื้อยืดของบริษัท กางเกงขายาวทั่วไป ไม่ขาด ไม่เดฟ 
แม่ใส่เสื้อยืด กับกางเกงขาสามส่วนทั่วไป
ผิดตรงไหน? ไม่ได้มีกฎเรื่องการแต่งตัวเข้าห้างไม่ใช่หรือ?

ไม่รู้ว่าคุยกันผ่านโทรโข่งหรือยังไงได้ยินมาถึงที่โต๊ะ 
'บ้านนอกเข้ากรุงก็เงี้ยแหละแก อยากกินอาหารแพงๆ ไม่เคยกินไง'
'แต่งตัวแบบนี้ ข้าวแกงข้างทางก็พอแล้วมั้ง'
คิดในใจ ถ้าเดินไปตบคนกลางห้างนี่เสียตังเท่าไหร่นะ?
ส่วนตัวแล้วไม่เคยใส่ใจกับคำพูดของใครอยู่แล้ว
เป็นห่วงความรู้สึกพ่อกับแม่แค่นั้น
ท่านกลัวคนอื่นจะมองไม่ดี 
ทำไมต้องสนใจ ไม่ได้มาขอเขากินเสียหน่อย ตังก็จ่ายเอง 
แถมยังไม่ได้แซงคิวหรืออะไรใครด้วยซ้ำ 
เลยบอกท่านว่าไม่ต้องใส่ใจใครหรอก พ่อแม่มาหาลูก ใส่ใจแค่ลูกพอ

มีอะไรตรงไหนให้อาย
ไม่ใช่ชุดนี้ที่พ่อใส่หรอกเหรอ ที่ทำงานส่งลูกเรียนได้จนจบมหา'ลัย
ผิวคล้ำ กร้านแดดเพราะขี่รถมอ'ไซค์ไปทำงาน ประหยัดน้ำมัน
ชุดอยู่บ้านธรรมดาของแม่ตามประสาคนทำแต่งานบ้านไม่เคยออกไปไหนแล้วยังไง?
ไม่ใช่มือหยาบนี้หรอกเหรอ ที่คอยหุงหาอาหาร ทำงานในบ้านทุกชนิด


ค่าของคน เขาตัดสินกันที่อะไรกันน

รูปร่างหน้าตา ผิวพรรณ
หรือเครื่องแต่งกาย
ล้วนมองจากลักษณ์ภายนอกทั้งนั้ ก็ตัดสินกันไปเสียแล้ว


สายตาที่มองมา เหมือนมีดแหลมคมที่พุ่งมาปัก
มุมปากที่ค่อยๆยกขึ้น เหมือนปลายมีดค่อยๆกรีดให้เลือดไหล
คุณพูดกันสนุกปากแล้วก็ลืมไป
แต่ใครบางคนเขาเก็บมาคิด เจ็บช้ำใจ

สรุปยังไงกันนะ ใครกันแน่ที่ควรจะอาย?
SHARE
Writer
Apinn
Writer
นักสะสมประสบการณ์

Comments