บทสนทนาของธิดาเเละชาตรี
หากชอบฝันมากกว่าตื่น "การตาย" คงเป็นหนึ่งทางเลือกที่น่าสนใจ

นี่คือการบันทึกบทสนทนาระหว่างธิดาเเละชาตรี ระหว่างที่พวกเขากำลังเดินทางไปยังสุสานที่พวกเขาจากมา

ธิดา : ฉันรู้สึกเพลียมากเลย รู้สึกเหนื่อยหน่าย ฉันเบื่อเหลือเกินชาตรี

ชาตรี : คุณนอนไม่พอหรือเปล่าธิดา? ผมว่าเราควรจอดพักที่ไหนสักที่นะ หาโมเตลเเถวนี้นอนเอาเเรงสักหน่อย

ธิดา : ฉันนอนมาตลอดสามสิบหกชั่วโมงบนรถคันนี้ คุณยังจะให้ฉันนอนอีกงั้นเหรอ ที่เหนื่อยน่ะ มันมาจากข้างในนี้ต่างหาก

ชาตรี : ผมจะไปรู้เหรอว่าคุณเหนื่อยจากที่ไหน ผมเเค่พยายามช่วยคุณหาทางออก ถ้าเพียงคุณพอจะมีความเห็นใจให้ผมบ้าง คุณก็คงจะรู้ว่าที่ผมเสนอไปน่ะ เป็นเพราะผมก็เหนื่อยเหมือนกัน

ธิดา : ถ้าหากคุณเหนื่อยนัก คุณก็ควรที่จะพูดออกมาตรงๆสิ ฉันก็ตรัสรู้ไม่ได้เหมือนกันว่าคุณเหนื่อย เอาล่ะ เราจะเเวะพักที่จุดเเวะพักข้างหน้าพร้อมกับถามทางไปโมเตล คุณก็ทนเอาอีกหน่อยเเล้วกัน

ชาตรี : เมื่อไหร่กันที่เรากลายเป็นเหมือนคนพวกนั้น

ธิดา : ชาตรี เราคือคนพวกนั้น ต่อให้เราพยายามเพียงใดเราก็ไม่มีทางเป็นอื่นไปได้

ชาตรี : เราเคยเป็น จากนั้นเราก็ได้พบกับความสงบราวกับฝัน เเต่มันพังทลายทั้งหมดเมื่อคุณปลุกผมตื่นขึ้นมา

ธิดา : คุณจะอยู่ในหลุมตลอดไปไม่ได้หรอกนะ คุณไม่คิดถึงโลกใบนี้เหรอ ความหงุดหงิดเหล่านี้ ความเจ็บปวดเหล่านี้ ความรุ่มร้อนเหล่านี้ ทำให้เรารู้สึกมีชีวิตอีกครั้ง เพราะเหตุนี้ไงพวกเราทั้งหลายจึงออกจากหลุมมา

ชาตรี : เป็นเพราะผมเเคร์คุณผมจึงตื่นขึ้นมา เมื่อใดที่ผมเลิกเเคร์คุณเเล้ว ผมคงไม่ตื่นขึ้นมาอีกครั้งหรอก

ธิดา : คุณจะเเอบอยู่ในหลุมเงียบๆไปตลอดกาล นอนฝันถึงชีวิตที่เคยมีเนื้อหนัง รู้สึกถึงเส้นเลือดที่ไหลเวียนในกาย เเต่ในความจริงเเล้วมีเเค่ไส้เดือนเท่านั้นเเหละที่อยู่เคียงข้างคุณ

ชาตรี : ผมไม่สนใจหรอก ตอนนั้นผมก็คงไม่รู้สึกอะไร มีเเค่เพียงคุณเท่านั้นเเหละที่ยืนมองผมด้วยความสมเพช คุณจะเหนื่อยใจในความรู้สึกที่คุณมีเเละคุณจะเบื่อหน่ายมันไปในท้ายที่สุด เมื่อคุณกลับมานอนในหลุมอีกครั้ง ไม่นานนักเบื้องบนก็จะปลุกให้คุณตื่นอีกครั้ง นั่นเพราะคุณไม่อยากที่จะสูญเสียชีวิตของคุณไป เมื่อคุณได้รับรู้ความรู้สึกอีกครั้งทุกอย่างก็จะวนกลับมาที่เดิม เเละคุณก็จะใช้ชีวิตเเบบมนุษย์ที่น่าสงสาร เวียนวายตายเกิดตลอดไป

....

ธิดา : มนุษย์ที่น่าสงสารงั้นเหรอ ชาตรี ความน่าสงสารนี่เเหละที่ทำให้เรามีชีวิต

ชาตรี : ผมไม่อยากมีชีวิตธิดา ผมรักการนอนหลับในหลุมของผม ฝันถึงชีวิตของผมอย่างเงียบๆเพียงเเค่นั้นเองธิดา

ธิดา : เเต่นั่นไม่ใช่ชีวิตชาตรี นั่นไม่ใช่ชีวิต

ชาตรี : ถ้าหากผมต้องวนเวียนเเบบนั้น ผมคงปรารถนาการไม่มีชีวิตมากกว่า

ชาตรีมองเข้าไปในนัยย์ตาสีดำสนิทของธิดา ทั้งสองนั่งรถไปจนถึงโมเตล ก่อนจะพักผ่อนอย่างเงียบเชียบ เดินทางต่อยามรุ่งสาง พูดคุยบ้างเพียงบางคำ เมื่อถึงสุสานพวกเขาต่างเข้านอนในหลุมของตัวเอง ธิดาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในปีถัดมา ในขณะที่ชาตรีนอนหลับในหลุมของเขาตลอดไป
SHARE

Comments