ความธรรมดาในความเคยชิน


เสียงแตรรถ

ความเร็วของการเคลื่อนตัวจากรถมอเตอร์ไซค์ 
ร่างกายเอนเอียง เบียดเสียด 
ท่ามกลางความแกว่งไกวของรถ
มือเขาวางบนต้นขา 
ขยับประคองให้ขาของอีกคนปลอดภัยจากความเสี่ยงรอบข้าง
ขณะนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ไปด้วยกัน
ร่วมสิบนาที
มือวางบนต้นขานั้นไม่ปล่อย
และจะไม่ปล่อย
เรียบง่ายแบบนั้น



วันนั้นอากาศร้อน 
ริมฝีปากแห้งกรัง
เนื้อหนังบนริมฝีปากหลุดรุ่ยแสดงอาการขาดน้ำของร่างกาย
พวกเขาพูดคุย
โดยไร้ซึ่งการมองหน้า
ทิ้งเพียง 10 วินาทีที่หันหน้ามามองกันเพื่อหัวเราะ
11 วินาทีต่อมานั้น
ลิปมัน 1 แท่งถูกส่งมาให้
บทสนทนาดำเนินต่อแบบไม่ติดขัด
ท่ามกลางความใส่ใจของเขา
ไม่มีใครพูดอะไร
เรียบง่ายแบบนั้น

ความวุ่นวายตอนเที่ยงวันทำให้เขาหัวเสีย
คนเดินขวักไขว่ 
ชนไหล่เข้าออกประตูบานนั้นนับร้อย
คิ้วเขาขมวด 
เดินนำไปเปิดประตู 
น้ำเสียงหงุดหงิด
แผ่นหลังกว้างแสดงอาการของความรุ่มร้อนในจิตใจ
ท่าทางเขากำลังบอกให้เร่งฝีเท้ามากกว่านี้ 
แต่มือวางค้างไว้บนประตู
รอการเดินไปของอีกคน
เรียบง่ายแบบนั้น

บ่ายวันนั้นอากาศดี
กระจกรถสองฝั่งจากทางคนขับและข้างๆกันนั้นถูกเปิดลงจนสุด
เพลงที่เขาแต่งไว้กำลังเปิด
ท่ามกลางความวุ่นวายของรถข้างนอก
กลิ่นควันเหม็นโชย
เขาและเธอยิ้ม
เรียบง่ายแบบนั้น


'ขอเพลงอะไรก็ได้'
'ต้องแบบไหน' 
ใครสักคนสวนกลับ สีหน้างุนงง 
ประตูเปิดออก เขาเดินเข้ามา
'เอาเพลงนี้' ชี้เพลย์ลิสต์บนหน้าจอ
เพลงที่ลืมไปแล้วว่าเคยชอบฟังถูกเปิดขึ้น
'มันชอบแบบนี้' เขาอีกครั้ง
ท่ามกลางเพลงที่เธอชอบ
เขาไม่ได้พูดอะไร
แต่เธอยิ้ม
เรียบง่ายแบบนั้น


และอีกมากมาย 
ในความธรรมดาของความผูกพันธ์ระหว่างเรา
อีกมากมาย
นับอนันต์ที่เรามอบให้แก่กัน
หากแต่สมควรแก่เวลา 
ที่เราจะต้องแยกย้าย

ทิ้งความสบายใจทั้งหมดกองไว้รวมกัน
หยิบความรักและห่วงใยที่เหลืออยู่บางเบาติดตัวไปคนละชิ้น สองชิ้น
ทางแยกนั้น
เขายิ้ม
เธอยิ้ม
ไม่รู้จะได้กลับมาเจอกันอีก
หรือนี่คือการแยกจากโดยนิรันดร์

เขายิ้ม, อีกครั้ง
เธอร้องไห้
'ไม่เป็นไร แบบนี้ดีที่สุดเเล้ว'

หันหลังให้กันรอบที่สิบ
อาจสิบเอ็ด
ไม่รู้, อาจมากกว่านั้น
เธอเลิกนับ 

ถึงเวลา
ตามหาความธรรมดาในความคุ้นชินอันใหม่
กับใครสักคน


ที่ไม่ใช่เขาอีกต่อไป



ด้วยคิดถึงและโหยหา, 2020

SHARE

Comments